1. Jeep's blues2. Sheik of araby3. Dinah4. Back o'town blues5. Flying home6. Oh lawd, you made the night too long7. Georgia on my mind8. Let me see9. 2:19 blues
1 Gasoline Alley 4:022 It's All over Now 6:223 Only a Hobo 4:134 My Way of Giving 3:555 Country Comfort 4:426 Cut Across Shorty 6:287 Lady Day 3:578 Jo's Lament 3:249 You're My Girl (I Don't Want to Discuss It) 4:27
Album został wydany przez wytwórnię Bis (BISSACD 2317). Wydawnictwo otrzymało nagrodę Classic FM Editor's Choice (Classic FM, 01-2018) Muzycy: Wiolonczela – Tuomas Lehto Podwójny Bass – Niek De Groot Skrzypce I – Minna Pensola Skrzypce II, altówka – Antti Tikkanen Tracklista: Sonata No. 1 In G Major 1. I. Moderato 2. II. Andante 3. III. Allegro Solo Quartet No. 1 In D Major 4. I. Allegro Moderato 5. II. Adagio 6. III. Rondeau Sonata No. 2 In A Major 7. I. Allegro 8. II. Andante 9. III. Allegro Solo Quartet No. 2 In D Major 10. I. Allegro Moderato 11. II. Menuetto – Trio 12. III. Andante 13. IV. Rondo Sonata No. 3 In C Major 14. I. Allegro 15. II. Andante 16. III. Moderato
Po niemalże 3-letniej przerwie Chady od muzyki spowodowanej przymusową odsiadką, jeden z głównych głosów ulicznego rapu powraca z nowym materiałem. Za całość muzyki odpowiada RX, producent, który wyprodukował platynowy album "Efekt Porozumienia". "Recydywista", bo o tym krążku mowa, to zapis ciężkich przemyśleń rapera na temat swojego dotychczasowego życia czy polskiego wymiaru sprawiedliwości. To sposób na pozostawienie przeszłości za sobą i zarazem przestroga dla wszystkich dzieciaków chcących podążać wyboistą drogą Chady. Bez wątpienia jest to jeden z najbardziej osobistych krążków rapera. Gościnnie na krążku pojawili się jedynie ZBUKU oraz Smolasty. "Recydywista" ukazuje się na półkach sklepowych 1 grudnia 2017 roku.
Wybitny jazzman Harry „Sweets” Edison pochodzący z Ameryki, urodzony 1915 roku w Columbus, zmarł w 1999 roku również w Columbus. Artysta była trębaczem jazzowym i był utalentowany w stylistyce swingu. Laureat nagrody NEA Jazz Masters Award w roku 1992. Tracklista: 1. Blues In The Closet [Sonny And Sweets] 2. The Two Mothers 3. A Smo-O-Oth One 4. Broadway 5. Nice Work If You Can Get It 6. Willow, Weep For Me 7. You're Getting To Be A Habit With Me 8. Now's The Time 9. The Yellow Rose Of Brooklyn 10. Lester Leaps In [All Sweets] 11. Easy Does It 12. Barney's Bugle [Blues]
„Deep Meditation” („Głęboka medytacja”) to płyta, która powstała jako akompaniament muzyczny do medytacji, relaksacji itp., ale także do ożywienia, wytworzenia w sobie energii. Zaczyna się ona utworem bardzo spokojnym i wyciszającym, dobrym do słuchania przed snem. W drugim utworze pojawia się afrykański bęben „djembe”, wprowadzający coraz żywszy rytm, który może być akompaniamentem do krótkiej dynamicznej medytacji w tańcu. To dobry sposób, aby wyjść ze snu i rozbudzić w sobie energię. W trzecim utworze słyszymy spokojną, łagodną muzykę, która ma nas tak nastroić, abyśmy mogli jak najlepiej, w pogodzie i wewnętrznej harmonii przeżyć dzień. Płytę niniejszą nagrał Lucjan Wesołowski (Lucyan), kompozytor, multiinstrumentalista i praktyk medytacji, który spędził ponad rok w ośrodkach jogi i buddyjskich w Indiach, Włoszech, Niemczech i Polsce. Muzyka: Lucyan Wykonanie: Lucyan – syntezator, cytra, djembe, bęben szamański, kij deszczu, dzwonki, marakasy. Nagranie, mixing, mastering: Adam Potęga-Hreszczuk (Studio Sonar, Łódź, Polska).
Tracklista:1. Ruled By the Dead2. Deceiver3. Gehenna4. Web of Beliefs5. The Sleep6. Snakes7. Nat8. This Barren Earth9. Omnivore
Poprzedni krążek metal-core'owej formacji Heaven Shall Burn – „Veto” - zadebiutował na 2. miejscu listy sprzedaży płyt w Niemczech. Ósmy w karierze krążek wyprodukowali gitarzyści zespołu: Alexander Dietz i Maik Weichert. Całość zmiksował Tue Madsen (The Haunted, Dark Tranquillity, Sick Of It All).
Tracklista:1. Take the a Train2. Harlem Air Shaft3. Creole Love Call4. C Jam Blues5. Is It a Sin6. Just A-sittin' and A-rockin'7. Moonlight Fiesta8. The Hawk Talks9. Satin Doll10. Take the a Train11. Blue Jean Beguine12. Boo-dah13. Cocktails for Two14. Nothin' Nothin' Baby15. Jump for Joy16. Perdido17. Blue Moon18. Satin Doll19. Take the a Train20. Concerto for Cootie21. Johnny Comes Lately22. My Heart Tells Me23. Blue Skies24. Things Ain't What They Used to Be1. Take the a Train2. Caravan3. I Let a Song Go Out of My Heart & Don't Get Around Much Anymore4. Bond Promo5. The Hawk Talks6. Come On Home7. Flamingo8. Bond Promo9. Jump for Joy10. Satin Doll11. Take the a Train12. Take the a Train13. The Tatooed Bride14. Bond Promo15. Nothin' Nothin' Baby16. Rock Skippin' at the Blue Note17. Just Squeeze18. Ting-a-ling19. Satin Doll
20 marca 2020 Paul Webb (ex-Talk Talk) wydał nowy album "Clockdust" (Domino Recording) - drugi w ciągu dwóch lat sygnowany nazwą Rustin Man. Paul Webb woli nie pozostawać w przeszłości, ale lubi się do niej odnosić. "Drift Code", jego pierwszy, ceniony album Rustin Man z 2019 roku - pomijając "Out Of Season", jego współpracę z Beth Gibbons z Portishead z 2012 roku - został przesiąknięty nostalgią w odcieniach sepii. Jeszcze bardziej odnosi się to do "Clockdust", czy to w tytule, postaciach i scenariuszach, czy w sposobie jaki został zarejestrowany - przy użyciu zabytkowego sprzętu i często archaicznych technik nagrywania - czy w okładce, ze zdjęciem z epoki Bauhaus. Razem nadają mu wyrazistą, uroczo staroświecką estetykę, przywołując wspomnienia o zniszczonych gramofonach i antycznym szelaku. Clockdust" brzmi inaczej niż wszystko, co go poprzedziło - może z wyjątkiem "Drift Code". Staje się to oczywiste już za sprawą otwierającego całe wydawnictwo "Carousel Days", z ciekawym metrum i aranżacją jak z dawnych lat, towarzyszy opowieści o gasnącym romansie uratowanym przez wspomnienia szczęśliwszych, bardziej młodzieńczych dni. "Gold & Tinsel", marzycielski walc, brzmiący jak w radiowym zestawie kryształowym, kołysze i kusi uwodzicielsko "Jackie"s Room", a "Night In Evening City" wywołuje wspomnienia Webba z czasów Talk Talk. Zaczynający się ćwierkającym ukulele, "Kinky Living" może być postrzegany jako brytyjska wersja Toma Waitsa, a "Man With A Remedy", jak mówi sam Webb, odnosi się do "każdego, komu błędnie się wydaje, że wie, co jest dla nas dobre, czy jest to sprzedawca narkotyków czy polityk". O utworze "Rubicon Song" mówi Webb: "może być postrzegany jako istota jakiegoś starożytnego rytuału." "Clockdust" czerpie z arsenału instrumentów, takich jak eufonium, wcześniej nieużywany w takich kontekstach, i mnóstwo innych, jak kokoriko, okónkolo i cała gama z jeszcze bardziej nieznanymi nazwami. Każdy utwór wskazuje również zamiłowanie Webba do mniej uczęszczanych dróg, zakrętów, które przemierza bardzo intuicyjnie. Ich upiększenie głosem, który pozornie przetrwał wiele wcieleń, podkreśla ich tajemniczą naturę. Niewątpliwie wpływ na tę muzykę miały utwory Jacquesa Brela, Jeta Harrisa czy Kurta Weilla. To, że wiele utworów inspirowanych jest starymi filmami, jeszcze bardziej podkreśla ich ponadczasową atmosferę. Rzeczywiście, Webb często mówi o filmowych inspiracjach muzycznych. "Nagrywałem i komponowałem jak filmowiec" - mówi. "Moje podkłady tworzyły tło, a teksty pisałem tak, jak filmowiec pisze dialog. Wreszcie znalazłem odpowiednie postacie dla mojego głosu. Nie znajduję tematów do zaśpiewania. One znajdują mnie." "Kinky Living" odnosi się do Cabaret i La Vie En Rose: "Jest o facecie, zagubionym w swoim pragnieniu nocnej kochnaki, ale dla niej jest po prostu kolejnym klientem w domu o złej reputacji z lat czterdziestych". "Jackie's Room" został zainspirowany sceną "Divy", o dysfunkcyjnym, ale romantycznym związku, w którym bohaterka wierzy, że "dopóki chce, nigdy się nie zestarzeje", a powstały utwór kołysze się z gracją starzejącej się uwodzicielki. "Myślę, że album zawiera historie ludzi, którzy osiągnęli swoją obecną sytuację za sprawą wielu lat doświadczeń" - mówi Webb. "Starałem się stworzyć wrażenie nostalgii, czy to odnosząc się do lat 40-tych w "Kinky Living", czy sekcji dubowej w "Night In Evening City", która przypomina mi soundsystemy, od Londynu do Southend, z przełomu lat 70. i 80." Podobnie jak "Drift Code", "Clockdust" został nagrany w domu Webba w Essex, przede wszystkim w jego salonie, ale także w innych miejscach: bębny w sypialni, a partie wokalne na półpiętrze. Nie jest to jednak zwykłe mieszkanie. "To zagracona stodoła z porozrzucanymi niezwykłymi ozdobami i zwisającymi z sufitu czarodziejskimi światłami. Zawsze wierzyłem, że jeśli panuje dobra atmosfera, muzyka sama zadba o siebie". Rzeczywiście, dużo czasu Webb - który, po Talk Talk, utworzył O'rang z Lee Harrisem i pracował również jako producent - pracował sam. "Podobało mi się koleżeństwo bliskiej współpracy z innymi muzykami i artystami, ale sama muzyka naturalnie staje się znacznie bardziej bezkompromisowa". Niemniej jednak czasami zwracał się do innych, zwłaszcza do starego szkolnego przyjaciela Harrisa, który wykorzystywał dema Webba do tworzenia części perkusyjnych i i dzielił obowiązki inżyniera z Webbem i żoną Webba, Sam. Jednoosobowa sekcja dęta, którą stworzył TJ Mackenzie, nauczyciel muzyki w szkole córki Webba, pomógł w transpozycji aranżacji instrumentów dętych. Co więcej, Webb zwerbował innego kumpla ze starej szkoły, Marka Cotgrove'a, znanego również jako Snowboy - znakomitego brytyjskiego perkusisty grającego na instrumentach latynoskich - którego nie widział od ponad dwudziestu lat, dopóki nie spotkali się w parku, w którym spędzali czas jako dzieci. "Schodziliśmy ze schodów na plac zabaw dla dzieci " - wspomina Webb . "Jego gra daje prawdziwą głębię rytmicznej stronie." Czekając 17 lat na "Drift Code", niektórzy mogą być zaskoczeni szybkim pojawieniem się "Clockdust", ale korzenie albumu można znaleźć w tych samych sesjach. "Na początku zdałem sobie sprawę, że mam materiał na dwa albumy" - wyjaśnia Webb. "Pierwsze utwory, które napisałem, były oparte na gitarach elektrycznych, z długimi aranżacjami, które układały się warstwami do czegoś dość gęstego dźwiękowo. One w większości wypełniły "Drift Code". Jako reakcję napisałem partię piosenek, które miały ściślejszą strukturę, ale miały więcej poczucia przestrzeni. One tworzą "Clockdust"." Po zidentyfikowaniu roli każdej piosenki, Webb zadał sobie trud, aby te albumy rozdzielić. "Przez rok miksowania i wydawania "Drift Code", podjąłem świadomy wysiłek, aby nie słuchać "Clockdust". Stał się dawno zaginionym bliźniakiem, o którym wszyscy zapomnieli. Była tam starsza, mądrzejsza atmosfera, bardziej kinowa, ale w romantyczny sposób." "Nostalgiczne rzeczy wydają się z każdym rokiem zyskiwać na znaczeniu" - podsumowuje. ""Spirit of Eden", "Out of Season", albumy, które zrobiłem z O'rang: wszystkie zostały dobrze przyjęte w tamtym czasie, ale nie w takim stopniu, jak są odbierane dzisiaj. To tak, jakby czas zmutował je w coś bardziej znaczącego, szczególnie dla tych, którzy dorastali z tymi płytami. Osobiste wspomnienia niekończących się lat lub ekscytujących młodzieńczych dni są w jakiś sposób zamknięte tam w środku." Tracklista: 1. Carousel Days 2. Gold & Tinsel 3. Jackie"s Room 4. Love Turns Her On 5. Rubicon Song 6. Old Flamingo 7. Kinky Living 8. Night In Evening City 9. Man With A Remedy