Tracklista: 1. Endure And Survive 2. Escape Velocity 3. Blood 4. Eating Lies 5. Destroyer 6. Dawn Of The Dead Son 7. Remember 8. Fight Back 9. The World Is Turning The Wrong Way 10. Together We Can Move The Sun
Rzadko wykonywana muzyka fortepianowa Leopolda Godowskiego w wykonaniu Konstantina Scherbakova.
Tracklista: 1. Take It to the Cross2. Lokk at Yourself (In the Mirror)3. I Hear a Voice4. You Blessed My Life5. He Will Be There6. What Would I Do7. God Is So Amazing8. God Will Show You the Way9. Shout (A Celebration of Life)10. Changed
Tracklista:1. What Are You Listening To?2. Working Woman3. Joy Comes Back4. Open Sky5. Good Sailor6. War Pigs7. Loving You Is Sweeter Than Ever8. Richland Woman Blues9. Abraham10. Forgiven
Nie ma znaczenia czy ich twórczość przypada nam do gustu czy nie. Każdy jednak przyzna, że Tercet Egzotyczny to swoisty fenomen na naszym rynku muzycznym. Powstali w 1963 roku i praktycznie bez dłuższych przerw działają do dziś. Bez problemu zapełniają sale koncertowe w kraju i zagranicą, a „Pamelo, żegnaj” czy „La Paloma” stały się klasykami polskiej muzyki rozrywkowej.1. Dance, czyli conga, bonga i cabasa2. Na plaży w El Estartit3. Jej pierwsza corrida4. Powiedz czy chcesz tak5. Pocałuj6. Gdzie miłość, tam i łzy7. Pamelo żegnaj (wiązanka)8. O Marija 9. Pina Colada10. Ostatnie nasze tango11. Ole torrero12. Aj mama13. Witaj Pamelo14. Jak gołąbka15. Puerte Alegre16. Tysiące miast, miliony chwil17. Ale jeszcze chce się śpiewać18. Nieznana wyspa
Ponad ćwierć wieku historii i bezprecedensowy przykład międzynarodowej, stałej współpracy polsko-skandynawskiej. Zespół wirtuoza gitary Mirosława „Carlosa” Kaczmarczyka to jazzowy most między polskim romantyzmem a norweska melancholią. Jazz łączący w sobie poetykę pięknych fraz z niuansami instrumentacji i aranżacji lidera. Taki konglomerat nie ma precedensu w całym polskim jazzie. To ponad 25 lat poszukiwań i eksperymentów, nagranych płyt, koncertów i krystalizowania składu zespołu, który już wpisał się w kroniki polskiego jazzu. „Kiedy zastanawiam się na czym polega fenomen skandynawskiego brzmienia jazzu i całej muzyki improwizowanej, dostrzegam, że chodzi głownie o inne traktowanie czasu, szacunek dla ciszy. To wszystko od blisko dwóch dekad staram się łączyć w tym, co jest moje, co w sercu gra, czyli Polską. Trudno porównać mi wprost fenomeny muzyczne Polaków i Norwegów, ale tę „inność” zrozumiałem rozmawiając z pewną artystką, plastykiem, Norweżką, która choć patrzyła mi prosto w oczy, to jednak gdzieś ten wzrok sięgał za horyzont, jakby przenikał mnie i płynął dalej. Tak jest z muzyką Skandynawii, nieuznającą formalnych granic, czy sztywnych formalnych barier. Wszystko jest równouprawnione. Ja jedynie scalam te elementy i mam nadzieję, że moje przeżycia, wrażliwość, artystyczna wizja, a to wszystko przesiane przez sito doświadczeń i kunsztu grających ze mną przyjaciół, tworzy muzyczną całość, oddającą ducha naszego wspólnego muzykowania. Mam nadzieję, że wszyscy włączając tę płytę doświadczą tej samej radości, z którą my mamy do czynienia przystępując do wspólnego muzykowania. Tak jak przy nagraniu tej płyty. Misterium sztuki? Ulotność chwili zawarta w improwizacjach? Tajemnica międzyludzkiego, artystycznego porozumienia poprzez dźwięki? Może tak należy to nazwać, jednak ostateczna ocena należy do słuchaczy. Bez nich to granie nie miałoby sensu”. Mirosław „Carlos” Kaczmarczyk
Najgorętszym tytułem w całym sezonie 2010/2011 w nowojorskiej Metropolitan Opera był Don Pasquale Donizettiego z udziałem Anny Netrebko w partii Noriny, roli, która przesądziła o sukcesie śpiewaczki w Nowym Jorku.John Del Carlo w tytułowej roli ma szanse zaprezentować swój wspaniały głos dzięki świetnej reżyserii Ottona Schenka i wykonaniu pod dyrekcją Jamesa Levina. Po raz pierwszy prowadząc to dzieło w MET, słynny maestro zaprezentował swoje szczególne zrozumienie muzyki Donizettiego, tak jak wcześniej miał okazją pokazać swój kunszt w muzyce Wagnera. Mariusz Kwiecień i Matthew Polenzani zabłysnęli w rolach Malatesty i Ernesta.Kiedy Norina bije Don Pasquale, widzi to starzec, jak zwodzi zakochaną w nim młodą piękność. „San Francisco Chronicle” zwraca uwagę właśnie na ten moment: „Netrebko nadaje tej scenie niepowtarzalny urok, czyniąc z niej centralny punkt całej opery. Bez tej śpiewaczki opera ta nie miałaby nigdy takiego wyrazu”.
Album "No Jacket Required", ukazała się pierwotnie w 1985 roku. Był to trzeci solowy album Phila i pierwszy, który osiągnął szczyty notowań po obu stronach Atlantyku. Materiał zdobył status multiplatynowy, przyniósł artyście trzy nagrody Grammy oraz sprzedaż na poziomie ponad 20 mln kopii na całym świecie. Z tego albumu pochodzą takie hity Anglika jak "Sussudio", "One More Night", "Don't Lose My Number", czy "Take Me Home". Na lata utwory te były stałym punktem występów Phila Collinsa. Reedycja na CD została wzbogacona przez Phila Collinsa wersjami demo, wykonaniami koncertowymi piosenek oraz utworami ze stron B singli. Podobnie jak w przypadku reedycji "Face Value", "Both Sides", "Hello, I Must Be Going!" oraz "Dance Into The Light" zmieniona została okładka. Na wznowieniu można zobaczyć obecny wizerunek Phila Collinsa, który przed kilkoma miesiącami zapozował do zdjęć dokładnie tak samo jak przed laty. Tracklista: Side A1. Sussudio 2. Only You Know and I Know 3. Long Long Way to Go 4. I Don't Wanna Know 5. One More Night Side B1. Don't Lose My Number 3. Who Said I Would 3. Doesn't Anybody Stay Together Anymore 4. Inside Out 5. Take Me Home
Mimo swych 89 lat, Lee Konitz nie przestaje zadziwiać swobodą, z jaką posługuje się saksofonem altowym. Jego unikalne podejście do improwizacji wciąż imponuje młodzieńczą niemal energią, która dodatkowo okraszona jest wielką mądrością.To, że Konitz dopiero teraz debiutuje w wytwórni Impulse! Records jest zaskakujący, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę jego ponad pięćdziesięcioletnie doświadczenie w roli lidera formacji jazzowych. Frescalalto to debiut zaiste nie byle jaki, nagrany w doborowym towarzystwie pianisty Kenny’ego Barrona, basisty Petera Washingtona oraz perkusisty Kenny’ego Washingtona.Historia tego kwartetu jest fascynująca. Kenny Washington spotkał Konitza już 40 lat temu, nagrywając z nim swój pierwszy w życiu album - Lee Konitz Nonet. W ciągu kolejnych dekad, perkusista często współpracował z Peterem Washingtonem. Do muzyków wkrótce przylgnęła opinia jednej z najlepszych sekcji rytmicznych w Nowym Jorku. Obaj instrumentaliści, noszący jedno nazwisko, choć ze sobą niespokrewnieni, wiele razy akompaniowali, razem lub osobno, Kenny’emu Barronowi. Pianista po raz pierwszy pracował z Konitzem w 1992 roku, przy okazji sesji nagraniowych do albumu Jazz Nocturne, na którym w rolę perkusisty wcielił się nie kto inny, jak Kenny Washington.Spytany o to, co najbardziej ceni we współpracy z muzykami swojego kwartetu, Konitz wskazuje na ich niespotykany "feeling"; "Kenny Barron ma bardzo dobre wyczucie czasu i melodii, potrafi pokazać je w bardzo naturalny sposób. Mam tu na myśli to, że nie prezentuje swoich mocnych stron za wszelką cenę i nigdy nie gra zbyt dużej ilości dźwięków. Kenny Washington to z kolei mistrz pulsacji, operuje też świetnym brzmieniem. Peterowi doskonale pasuje bas. To trudny instrument, ale Peter gra bardzo selektywnie i precyzyjnie".Kunszt wszystkich muzyków kwartetu, a także harmonia, która między nimi panuje, przekładają się na jakość ich najnowszego dzieła. "Frescalalto" składa się z dziewięciu utworów, a są to głównie ponadczasowe standardy jazzowe. Konitz potrafił tchnąć w nie nowe życie, sprawić, że zabrzmiały bardzo osobiście. Krążek rozpoczyna pełne werwy wykonanie utworu "Stella By Starlight" Victora Younga, które Konitz inicjuje solo, pozwalając słuchaczom zanurzyć się w altowych dźwiękach jego saksofonu.Lee Konitz opisuje album "Frescalato" następującymi słowami: "Gram te utwory przez całe swoje życie. To fantastyczna muzyka, która wymaga nieustannej pracy nad znalezieniem własnego sposobu jej interpretacji. To jest jej cel sam w sobie, często pozostający poza zasięgiem, innym razem – spełniający się samoistnie. Czasem po prostu zaczynam grać te melodie, a one same prowadzą mnie we wciąż nieznanych kierunkach. To niesamowite!"
Tracklista:1. Andantino Cantabile2. Allegro3. Andante Con Cariazioni4. Twelve Variations In G Major On The French Song, 'La Bergere Celimene', K.359 (374a)5. Molto Allegro6. Andante7. Presto