Tracklista: 1. I. Rondement - Gayement2. II. Air: Gracieusement3. III. Gayement4. I. Gayement5. II. Gracieusement6. III. Gayement7. I. Sicilienne8. II. Gayement9. III. Gracieusement10. IV. Gayement11. I. Gayement12. II. Gracieusement13. III. Gayement14. I. Legerement15. II. Gracieusement16. III. Gayement17. I. Gayement18. II. Gracieusement19. III. Menuets I Et II
Wolfgang Amadeus Mozart (w formie spolszczonej Wolfgang Amadeusz Mozart, ur. 27 stycznia 1756 w Salzburgu, zm. 5 grudnia 1791 w Wiedniu) – austriacki (często spotyka się również określenie niemiecki) kompozytor i wirtuoz gry na instrumentach klawiszowych, którego twórczość związana była głównie z austriackim Wiedniem. Razem z Haydnem oraz Beethovenem zaliczany jest do trójki tzw. „klasyków wiedeńskich”. Mimo iż Mozart żył niecałe 36 lat, zdążył pozostawić po sobie kilkaset skrzących się dowcipem i wyróżniających słynną mozartowską lekkością oraz melodyjnością utworów. Ponad 50 symfonii, kilkadziesiąt koncertów fortepianowych, skrzypcowych, fletowych i na inne instrumenty solowe z towarzyszeniem orkiestry, blisko 20 mszy (a także słynne, acz niedokończone przez niego „Requiem”) oraz inne utwory muzyki kościelnej, 13 oper, które do dnia dzisiejszego znajdują się w repertuarze wszystkich teatrów operowych świata (zwłaszcza takie arcydzieła, jak „Uprowadzenie z Seraju”, „Wesele Figara”, „Don Giovanni”, „Czarodziejski flet”, „Cosí fan tutte” czy też mniej znana u nas jego pierwsza większa opera „Idomeneo, król Krety”). Mozart napisał również wiele utworów kameralnych, solowych. Jest także pierwszym wielkim twórcą wśród zawodowych kompozytorów piszących muzykę rozrywkową (tańce, divertimenta, serenady na czele z „Eine kleine Nachtmusik (KV 525)”).
Tracklista: 1. Lied 2. Studio da concerto 3. Clarinet Concerto 4. Monodia 5. Fantasia Orientale 6. I. Andante lento 7. II. Andante calmo 8. III. Andante un poco mosso 9. Rhapsodie 10. Lo Spiritismo nella vecchia casa 11. No. 1. Adagio 12. No. 2. Mosso 13. No. 3. Molto calmo 14. No. 4. Allegro vivace 15. I. Ben ritmato e spiritoso 16. II. Calmo 17. III. Vivace 18. Jubilus I, Op. 30
Tracklista: 1. Morel, Anaik - Spleens Et Detresses Op. 38 (10 Lie. 2. Nr. 1 Dans L'interminable Ennui De La Plaine. 3. Nr. 2 Un Grand Sommeil Noir. 4. Nr. 3 Spleen. 5. Nr. 4 Promenade Sentimentale. 6. Nr. 5 A Une Femme.
Tracklista:1. I. Chorale: Andante con moto 00:05:02 2. II. Prelude: Allegro 00:05:54 3. III. Offertory: Adagio cantabile 00:05:35 4. IV. Postlude: Allegro marziale 00:05:16 5. Scherzo 00:01:42 6. I. Discussions: Andante moderato - Andante con spirito - Adagio molto 00:10:08 7. II. Arguments: Allegro con spirito 00:04:53 8. III. The Call of the Mountains: Adagio – Andante – Adagio 00:11:49
Astor Piazzolla jest jedną z najważniejszych postaci w historii tanga. W kulturze masowej niewątpliwie jego nazwisko najbardziej wiąże się z utworem "Libertango" śpiewanym przez wokalistów różnych gatunków i stylów. Astor Piazzolla urodził się w Mar de la Plataw w Argentynie w 1921, w rodzinie włoskich emigrantów. Od ojca uczył się grać na bandoneonie, a na 9. urodziny dostał instrument w prezencie. W 1924 przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie nauczył się hiszpańskiego, angielskiego i francuskiego a także zafascynował się jazzem. W wieku 13 lat poznał Carlosa Gardela (którego tango "Por Una Cabeza" można usłyszeć w "Zapachu kobiety" z Alem Pacino w roli głównej). Cardel zaprosił Piazzollę do zespołu, jednak ojciec Piazzolli sprzeciwił się temu, uznając, że syn jest zbyt młody by zostać muzykiem. Astor był zawiedziony decyzją ojca, która jednak ocaliła mu życie - w trasie rozbił się samolot, w którym leciał Gardel wraz z zespołem. Do Argentyny Piazzolla powrócił w 1937, gdzie grał w nocnych klubach, w których nieustannie tańczono tango. Dzięki pomocy Artura Rubinsteina Piazzolla mógł uczyć się u Alberto Ginastera. W 1950 powstała ścieżka dźwiękowa do filmu "Bolidom de acero", zaś pod wpływem Ginastery Piazzolla skomponował "Buenos Aires Symphony". W 1954 wygrał stypendium w Paryżu i dzięki temu zaczął współpracować z Nadią Boulanger, jedną z najlepszych nauczycielek muzyki. Spotkanie to zmieniło jego życie, ponieważ właśnie ona kazała mu włożyć ducha w to co tworzy, nie naśladować innych, ale być Astorem Piazzollą. W 1955 Piazzolla założył swój zespół Octeto Buenos Aires. Dzięki temu tango wzbogacone zostało o nowe elementy, zaczerpnięte z jazzu i muzyki klasycznej. Nuevo tango kojarzone jest odtąd z Astorem Piazzollą, W latach 60. powstał kolejny zespół Piazzolli - Quinteto Tango Nuevo, album z muzyką do wierszy Jorge Luis Borgesa oraz z zapisem koncertu z nowojorskiej filharmonii. W roku 1974 powstała jedna z najbardziej znanych kompozycji Piazzolli - "Libertango", zaś artysta zaczął eksperymentować z nowymi brzmieniami i muzyką elektroniczną. Tryb życia i intensywna praca przyczyniły się do pogorszenia zdrowia Piazzolli - po przebytym w 1973 roku zawale serca, przeszedł operację wszczepienia bypassów. Przełom lat 80. i 90. to okres takich dzieł jak "La Camorra" czy "Five Tango Sensations". Astor Piazzolla zmarł w roku 1992 w Buenos Aires. Odszedł u szczytu sławy jako jeden z najważniejszych kompozytorów XX wieku, którego nazwisko stało się niemal synonimem tanga.
Tracklista:1. Die Kunst der Fuge2. Version For 4 Recorders
Wydawnictwo RecArt przedstawia drugą płytę z kameralną muzyką epoki romantyzmu nagraną na historycznych instrumentach – fletach traverso, wiolonczeli romantycznej i XIX-wiecznym fortepianie stołowym
Sony Classical zaprasza do wysłuchania kolejnego albumu jednego z najbardziej utalentowanych francuskich wiolonczelistów młodego pokolenia. Christian – Pierre La Marca jest artystą, który mimo dość młodego wieku ma w dorobku ogromną ilość znaczących koncertów i nagrań. Występuje w największych salach koncertowych: Paryż (Louvre, Orsay, Salle Pleyel, Théâtre des Champs-Elysées, Châtelet), Londyn (Southbank Center), Bruksela (Bozar, Flagey), Wiedeń (Musikverein, Konzerthaus), Amsterdam (Concertgebouw), Berlin (Philharmonie), Hamburg (Laeizshalle), Frankfurt (Alte Oper), Schwarzenberg (Kaufmann Hall), Genewa (Victoria Hall), Monaco (Opéra Garnier), Wenecja (La Fenice), Sankt- Petersburg (Mariinsky Concert Hall), Moskwa (Conservatory), Nowy Jork (92nd), Delhi (Imperial), Osaka (Izumi Hall), Tokio (Oiji Hall), Melbourne (Arts Center). Tym razem uwaga artystów skierowana została w kierunku dzieł kompozytorów francuskich i rosyjskich z uwagi na obopólną fascynacją obu narodów sobą nawzajem.
Susanna Ogata i Ian Watson łączą siły, aby nagrać wszystkie sonaty Ludwiga van Beethovena na fortepian historyczny i skrzypce w nowej czteropłytowej serii. Pierwsza z nich przedstawia m. in. sonatę op. 23 a-moll, a także rewolucyjną "Kreutzer Sonatę" - kamień milowy dla wirtuozerii skrzypcowej i dla klasycznego repertuaru muzycznego. Wykorzystanie instrumentów z epoki przynosi dodatkową wartość, sprawiając że brzmią one niezwykle wiarygodnie.