Tracklista:1. Good Evening DC2. Fingers Never Bleed3. Henrietta4. 20805. Longevity6. O.N.E.7. Reagan's Skeleton8. Madder Red9. Demon Road10. Wait for the Summer11. Ambling Amp12. Blue Paper13. Tightrope14. Devil and the Deed15. Folk Hero Shtick
Tracklista: CD 1 1. European Echoes 2. Unnamed 3. Unnamed CD 2 1. The Fifth of Beethoven 2. Wedding Day 3. Unnamed 4. Sadness
Kwintet smyczkowy op. 163 Franciszka Schuberta w wykonaniu kwartetu Arcanto oraz wiolonczelisty Oliviera Marrona.
Pull The Wire prezentuje minialbum zatytułowany "Sztuka przemijania". 5 energetycznych numerów o mocno rock'and'rollowym brzmieniu z punkowym pazurem i tekstami z pogranicza poezji i bezpośredniego, dosadnego przekazu. Płyta została nagrana w czteroosobowym, zreorganizowanym na początku 2019 roku. Funkcję wokalisty przejął założyciel zespołu, Paweł 'Marszal' Marszałek, nie rezygnując przy tym z gitary. Pozostali członkowie zespołu to niezmiennie od poprzedniego wydawnictwa Adam 'Micro' Marszałek (bas), Daniel 'Koziar' Koźbiał (gitara) i Marek Adamek (perkusja). Materiał przybrał kształt albumu koncepcyjnego - wszystkie numery dotyczą przemijania, czyli bezrefleksyjnego życia z dnia na dzień pod ciężarem codziennych problemów. Na płycie możemy posłuchać o utraconej pasji, toksycznej miłości, rozczarowaniu i poczuciu braku spełnienia mimo realizacji ogólnie przyjętych norm społecznych.
Tracklista: 1. Steady State2. Metal3. Gone to Hell in a Small Bucket4. The Melting5. The One That Got Away6. Ships7. Bebag
Tracklista:1. Pulsatron (Atomizer Mix)2. Pulsatron (Skylab Mix)3. Pulsatron (Hugo Nicholson Vocal Mix)4. Pulsatron (The Most Mix)5. Bad Blood (GHP Remix)6. Bad Blood (The Most Mix)7. Bad Blood (Alan Moulder Remix)8. Bad Blood (Jagz Kooner Mix)9. Bitter Pill (Droyds Mix)10. Bitter Dub11. Bitter Pill (Whitey Mix)12. You're History (The Droyds Extended Mix)13. Pulsatron (Instrumental)14. Cold (Revenge Mix)
Płyta 1 1. Lullaby 2. Go With The Flow 3. Feel Good Hit Of The Summer 4. The Lost Art Of Keeping A Secret 5. Regular John 6. Song For The Deaf 7. Avon 8. Little Sister 9. You Can't Quit Me, Baby 10. I Wanna Make It Wit Chu 11. Monsters In The Parasol 12. Fun Machine 13. Mexicola 14. Burn The Witch 15. Covered In Punk's Blood 16. I Think I Lost My Headache 17. Song For The Dead 18. I Never Came 19. No One Knows 20. Long Slow Goodbye Płyta 2 1. Live 2005 - Go With The Flow 2. Regular John 3. Monsters In The Parasol 4. Tangled Up In Plaid 5. Little Sister 6. You Can't Quit Me, Baby 7. I Wanna Make It Wit Chu 8. Leg Of Lamb 9. I Think I Lost My Headache 10. Mexicola 11. Burn The Witch 12. Song For The Dead 13. No One Knows 14. Long Slow Goodbye
CD:1.Logos 45:062.Dominion 5:44
Tej pięknej pani nikomu przedstawiać nie trzeba. Choć liczy sobie dopiero 25 wiosen, Joss Stone od lat jest już uznaną światową gwiazdą, laureatką Grammy i Brit Award. Na swojej szóstej studyjnej płycie Angielka nawiązuje do swoich początków. Tytuł coś przypomina, prawda? "The Soul Sessions" - tak nazywał się wydany w 2003 roku, pięciokrotnie platynowy, debiutancki materiał Joss Stone, wówczas dobrze zapowiadającej się 15-latki. Po prawie dekadzie od tego wydawnictwa artystka postanowiła ponownie wybrać piosenki z cudzego repertuaru i zinterpretować je w charakterystyczny dla niej neosoulowy sposób. "The Soul Sessions Volume 2" jest krążkiem wyjątkowym, bo wydanym przez wytwórnię Joss, Stone'd w kolaboracji z S-Curve, czyli wytwórnią, dzięki której powstała część pierwsza. Dziesięć soulowych interpretacji piosenek, choćby The Rolling Stones, Chi Lites, The Dells, Broken Bells, The Honey Cone, narodziło się podczas sesji nagraniowych, które odbyły się na początku 2012 roku w Nowym Jorku i Nashville. Wziął w nich udział chociażby Ernie Isley z legendarnych The Isley Brothers, a także soulowa wokalistka Betty Wright, która była jednym z producentów części pierwszej. Zestaw to pokaz niesamowitego kunsztu wokalnego Joss Stone, wciąż przecież młodej, lecz niezwykle dojrzałej pod względem możliwości wokalnych artystki. To również emanacja pasji i prawdziwej miłości do muzyki.
Maximo Park - podobnie jak Franz Ferdinand, Futureheads, Razorlight czy Kaiser Chiefs - to jeden z głównych winowajców, odpowiedzialnych za obecny stan brytyjskiego gitarowego rocka. Jeśli jednak dzisiaj mamy do czynienia z zalewem dosyć już jednorodnej stylistycznie muzyki, nowy znakomity album zespołu z Newcastle, "Our Earthly Pleasures", dobitnie przypomina, gdzie przebiega granica między rockiem wysokiej próby a koniunkturalną imitacją.Album "A Certain Trigger" został uznany jednomyślnie za jeden z najlepszych debiutów roku 2005 i wywindował Maximo Park wprost do nowej elity brytyjskiego rocka, tak jak w przypadku Futureheads uczynił to "News & Tributes", a Field Music - "Tones Of Town". Nie jest przypadkowe wymienienie tych dwóch zespołów jednym tchem z Maximo Park, bowiem całej tej trójce udało się uniknąć wszystkich słyszalnych już gołym uchem pułapek, jakie niosło ze sobą powszechne dla jej pokolenia odwoływanie się do muzyki Talking Heads, Gang Of Four, The Smiths, Joy Division i The Cure. Maximo Park nawiązali - nie omijając tylko The Smiths - do tradycji, której patronują raczej The Jam i Paul Weller, XTC, Josef K czy Wire. Punkrockowy atak łączy się w ich muzyce z wysublimowaną, pełną nieoczekiwanych zwrotów melodyką oraz oryginalnie wprowadzanym w gitarową fakturę brzmieniem klawiszy. Dwa lata na trasie - w tym występy na licznych festiwalach, Glastonbury i Reading nie wyłączając, oraz "supportowanie" Rolling Stonesom podczas skandynawskiego etapu ich trasy A Bigger Bang - skonsolidowało zespół. To zaś przełożyło się na jakość ich nowego repertuaru. "Our Earthly Pleasures" ma mocne, zdecydowane rockowe brzmienie, o które tym razem zadbał już nie etatowy producent całej tej brytyjskiej nowej Nowej Fali, Paul Epworth, lecz Gil Norton (Pixies, Foo Fighters, Feeder, Counting Crows). Doskonałymi efektami tej współpracy mogą być choćby singlowy "Our Velocity" czy nie mniej energetyczne "Girls Who Play Guitars" i "The Unshockable". Z drugiej strony, "Books From Boxes" czy "Russian Literature" z wyeksponowanym brzmieniem fortepianu, ukazują bardziej melancholijną, podszytą dramatyzmem naturę zespołu. Natomiast "A Fortnight’s Time" wyraźnie wskazuje, że w sferze zainteresowań wokalisty Paula Smitha znalazła się muzyka Michaela Stipe’a i R.E.M. "Our Earthly Pleasures" oferuje sporo niespodzianek, i to w czasach, kiedy niespodzianki w muzyce rockowej są coraz bardziej deficytowym towarem. To jeden z nielicznych albumów wydanych w pierwszym kwartale 2007 r., który bez wahania można zaliczyć do osiągnięć roku.