Pierwszy solowy album Bartomieja Szopińskiego, którego producentem jest Marek Sierocki. Na płycie znajduje się dwanaście najpiękniejszych piosenek lat 60-tych w fortepianowo – smooth jazzowej interpretacji:
Ktoś kiedyś napisał: "Pomyśl o Motorhead skrzyżowanym z The Hives, a otrzymasz The Stubs" - i to by się w gruncie rzeczy zgadzało.Zespół powstał pod koniec 2010 roku na gruzach Jordy Warsaws, kapeli, która po prostu nie mogła już dłużej istnieć. Basista (Luke Puke) oraz gitarzysta/wokalista (Tommy Quitter) postanowili po rozpadzie Jordy kontynuować obrany wcześniej kierunek i po dosztukowaniu perkusisty (Rudolf Stern) zaczęli grać jako The Stubs. Debiutancką płytę zespół nagrał w swojej sali prób, więc nikogo pewnie nie zdziwi, że brzmi ona surowo i jest esencją tego, co nazywane jest "low budget rock and roll'em". Umówmy się, nie znajdziecie tu rzewnych sissy-song'ów, a wielbiciele aksamitnych brzmień prawdopodobnie natychmiast dostaną ataku spazmów.Warstwa tekstowa jest nie mniej chropowata. The Stubs nie sili się na zbędne uprzejmości i ma dość sprecyzowane poglądy na zagadnienia społeczne ("Black Sheep"), karierę w przemyśle muzycznym ("We Are The Stubs"), zachodni styl życia ("Alright Suicide") czy stosunki interpersonalne ("Do The World A Favour And Die").Tracklista:1. Set Me Free2. Rudolf3. Black Sheep4. Ain’t trick, Irene5. Drunk’n’Roll6. We Are The Stubs7. Monogamy Blues8. Child Molester9. Time Machine10. Do The World A Favour And Die
„Nowy testament” to czwarty solowy album warszawskiego rapera Dioxa. Płyta utrzymana jest w nowoczesnej stylistyce, która pokazuje zupełnie świeże podejście do rapowania oraz produkcji muzycznej.Album naszpikowany jest bezkompromisowymi tekstami, nie brakuje wielokrotnych rymów, akrobacji słownych, a wszystko na bitach najlepszych producentów w tym kraju. Diox idealnie odnajduje się w muzyce, jaką zaserwował mu Sir Michu (odpowiedzialny za produkcję na ostatnich płytach Tedego) oraz Lanek, producent z Krakowa, którego mogliście usłyszeć m.in. na dwóch ostatnich albumach innego reprezentanta Prosto - KęKę. Swoją muzyczną cegiełkę dołożył również Kocur, młody producent z ekipy Marathon Brothers. Gościnnie na płycie pojawi się m.in. Greezlee, Sztoss oraz Mosad. Jak podsumowuje to autor: „(Nowy Testament) to wiara, umiejętności, świadomość, szacunek i miłość”.
Bovska to artystka okrzyknięta jednym z najważniejszych debiutów 2016 r. Pierwszy nakład jej debiutanckiej płyty, „Kaktus”, został wyprzedany 2 dni po premierze, a utwory Bovskiej jeszcze przed premierą albumu biły rekordy popularności w Internecie. Artystka otrzymała również Złotą Płytę za sprzedaż ponad 10.000 egzemplarzy singla „Kaktus” oraz nominację do nagrody Fryderyk 2017 w kategorii Debiut Roku.„Pysk. To energia i haj. Ciemność i światło, w połączeniu z lekkością i rytmicznością beatu. Łagodność wokali, które jednak często nieoczekiwanie tną na ostro. Pysk to świat oglądany przez pryzmat wyobrażeń i humoru, czasem z przymrużeniem oka, a czasem bardziej na poważnie. Ale z dystansem. Pysk to kontrasty, wycieczki na kosmodrom, intymność ciała, miłość i kochanie. Pysk to wreszcie wybuch koloru i sposób zmierzenia się z rzeczywistością, poprzez spoglądanie na świat i ludzi przez pryzmat piosenek. Nie zawsze o sobie. A to wszystko w oparach gęstego warszawskiego smogu, gdzie czasem można dostać w pysk”. oPdobnie jak w przypadku albumu „Kaktus”, Bovska jest współautorką swojej płyty, którą stworzyła we współpracy z Janem Smoczyńskim. „Haj”, czyli pierwszy singiel zapowiadający wydawnictwo i będący swego rodzaju mostem pomiędzy debiutem Bovskiej a jej drugą płytą, ukazał się jeszcze latem 2016 roku. Drugim singlem zwiastującym album jest utwór „Cyrk”, do którego teledysk to mocno metaforyczna podróż po wielobarwnym, cyrkowym świecie, w którym absolutnie wszystko jest możliwe. Ta opowieść pół żartem pół serio to doskonała zapowiedź płyty, która zarówno tekstowo jak brzmieniowo mieni się wieloma kolorami.
Fantastyczna płyta! Jedna z najlepszych na polskiej scenie alternatywnej, "Grey Album" to rock'n'roll najwyższej próby - na takie dźwięki, produkcję i charyzmę czekaliśmy w tym kraju od lat!!! Dla fanow Mr Bungle, Turbonegro, Faith No More czy Hellacopters!!! Miazga !!! Zobaczcie zespoł na żywo- to dopiero wyzwanie! POLECAMY!!!!!!!!
Album Gruz Braders „Grudki, smutki, rap do wódki” ukaże się nakładem wytwórni Stoprocent. Wydawnictwo w wersji podstawowej zawiera jeden krążek z 12 utworami. „Grudki, smutki, rap do wódki” to projekt, za którego realizacją stoją Bonson, Głowa PMM oraz TKZetor. Trójka szczecińskich raperów nagrała płytę pełną brudnych i trafnych wersów, w których wyraźnie usłyszymy klimat przesiąkniętych alkoholem chodników. Żaden z nich nie przebiera w słowach, opisując rzeczywistość taką jak widzi. W niektórych numerach rozliczają się oni z otoczeniem i pokazują realia polskich podwórek. W innych przenoszą słuchacza w tryb sytej domówki, z której nikt nie chciałby wyjść. Za znaczą część warstwy muzycznej utworów odpowiada KPSN. Na płycie usłyszymy również produkcje Matka i Jack Frosta.
Sarius przedstawia swój "Antihype"! Po doskonale przyjętych poprzednich albumach i epkach Sarius powraca z kolejnym krążkiem. "Antihype" to 14 utworów opowiadających o ciężkiej drodze do własnego sukcesu: rywalizacji z samym sobą i otaczającym światem oraz niechęci do dzisiejszych czasów. Do gospodarza na płycie dołączyli uznani już na scenie artyści jak Ten Typ Mes i Rogal DDL oraz młodzi i wielce obiecujący: Kartky i KPSN. Za produkcję całego albumu odpowiada utalentowany producent Gibbs. "Antihype" pojawi się na półkach sklepowych 17 listopada 2017 roku.
Zacznę nieco górnolotnie, ale naprawdę tak uważam. Polska piosenka to polska kultura. Wiem, że niektórzy nie zgodzą się ze mną. Powiedzą: piosenka to twór ulotny, szybko przemija, nie może równać się z teatrem, literaturą, filmem. A jednak… kiedy staje się przebojem, jej audytorium może być ogromne, o wiele większe niż wielkich literackich bestsellerów, sztuk teatralnych czy dzieł filmowych. Piosenka ma w sobie wielką moc. Czasami nawet nie musi mieć fantastycznego tekstu i super melodii, wystarczy, że jest zapisem chwili, wiarygodnym dokumentem epoki, w której powstała. Choć oczywiście najlepiej, żeby była jednocześnie i dokumentem i dziełem artystycznym. To się zdarza i wcale nie tak rzadko. W naszym cyklu mamy wiele takich piosenek. Zawsze "W dzień gorącego lata" myślę o zespole Big Day. Sprawdziłam, wylansowali ten przebój dokładnie 20 lat temu. A mnie się wydawało, że tak niedawno, chociaż to było jeszcze pięć lat wcześniej, Kasia Kanclerz z Izabelin Studio mówiła z zachwytem, że w Olsztynie znalazła nowy, wspaniały zespół. Tymczasem oni już 25 lat grają i śpiewają. Ania Zalewska-Ciurapińska mówi: „Jesteśmy muzykami, żyjemy, grając w Big Day, to jest nasza filozofia ”. Marcin Ciurapiński dodaje: "Całe nasze dorosłe życie to Big Day". Nazwę zapożyczyli z piosenki brytyjskiego zespołu XTC. A wszystko zaczęło się od zabawy latem 1992 roku, zupełnie nie traktując tego poważnie, śpiewali po angielsku, grali na gitarach i sami robili teledyski. Ania miała już za sobą współpracę z zespołem rockowym I Want You, który nawet nagrał kasetę. Marcin zaczynał od Beatlesów. Miał książkę z ich piosenkami i samouczek do gry na gitarze. Uczył się grać na gitarze i śpiewać przeboje Beatlesów, marząc o własnym zespole, który zresztą powstał, ale niczego nie nagrał. Spotkali się z Anią w Olsztyńskim Domu Kultury Akan, gdzie Marcin pracował jako instruktor. Kiedy ją zobaczył coś mu powiedziało, że Ania zostanie jego żoną. Ale zanim to się stało, stworzyli Big Day. Potem dopiero był ślub. Muzyka i miłość połączyły ich na długie lata. Czyż nie piękna historia? W dodatku ilustrowana przebojami zespołu. Miłego słuchania. Maria Szabłowska
Kolejny album Natalii Nykiel ukazuje się po trzech latach od debiutanckiego "Lupus Electro" (Złota Płyta za Album, Diamentowe Płyty za single "Bądź duży" i "Error"). W tym czasie artystka wypracowała sobie status jednej z najbardziej szanowanych polskich artystek. Utwory na płycie można czytać jako zapis przeżyć i doświadczeń związanych z podążaniem niezależną drogą nie tylko na gruncie artystycznym, ale i w życiu. Tytułowa "Discordia" to właśnie niezgoda na nowe i wątpliwe zasady, które próbuje narzucać dzisiejszy świat. Za produkcję drugiego albumu ponownie w całości odpowiedzialny był Michał Fox Król. Muzykę napisali Fox i Natalia. Artystka jest także w dużej części odpowiedzialna za warstwę tekstową płyty. Do współpracy zaprosiła także takich artystów jak Maria Peszek, Julia Marcell, Dawid Podsiadło, Bunio czy Kamil Durski.