Album został wydany przez wytwórnię Genuin (GEN 10170). Tracklista: CD 1 1-44. Album Fur Die Jugend, Op. 68 CD 2 1-12. Drei Clavier-Sonaten Fur Die Jugend, Op. 118 13-25. Supplement Zu, Op. 68 26-32. Geburtstagsalburn Fur Marie 33-40. Kleiner Lehrgang Durch Die Musikgeschichte 41. Andante Und Variationen Fur Zwei Pianoforte, Op. 46
Album został wydany przez wytwórnię Estonian Record (ERP 9817). Tracklista: CD 1 Brahms 1 .Piano Concerto No. 1 Britten 2. Soirees Musicales 3. Matinees Musicales CD 2: Brahms 1. Piano Concerto No. 2 Mahler, Britten 2. What the Wild Flowers Tell Me Weber 3. Jubel-Overture
Aby nakręcić teledysk promujący długo oczekiwany piąty album, muzycy Parkway Drive postanowili ryzykować życie. Aby w pełni zrealizować pomysł na obrazek towarzyszący piosence „Vice Grip”, musieli wyskoczyć z samolotu, co dało oszałamiający efekt. W pewnym sensie ten pokaz podejmowania ryzyka, braku strachu i zdobywania nowych umiejętności, jest swoistą metaforą całej płyty „Ire”. Parkway Drive wykonali niesamowity skok twórczy i produkcyjny, tworząc dzieło - jak sami mówią - definiujące ich karierę. Australijska potęga sięgnęła głęboko do rezerw talentu i kreatywności, przenosząc swoje umiejętności jako muzyków i twórców na inny, wyższy poziom. „Ire” zawiera wszystkie znaki charakterystyczne Parkway Drive, jednak z całą pewnością jest w tym także coś nowego i odważnego. Ten album jest potężniejszy, cięższy, bardziej melodyjny i ma w sobie więcej głębi, niż cokolwiek, co zrobili do tej pory.
Piąty album w dorobku szkockiej rockowo-folkowej formacji Frightened Rabbit. Album jest jednocześnie pierwszym, jaki szkocki zespół nagrał z gitarzystą Simonem Liddellem, który wcześniej był jedynie muzykiem sesyjnym. "Painting Of A Panic Attack" to także pierwszy efekt współpracy ze znanym z The National gitarzystą i kompozytorem Aaronem Dessnerem, który wraz z grupą nadał płycie brzmienie.Album nagrano w należącym do Aarona studiu, mieszczącym się na Brooklynie oraz w Dreamland Studio w Woodstock. "Painting Of A Panic Attack" to najbardziej spójna stylistycznie płyta Szkotów. Elementy folkowe i indierockowe zgrabnie mieszają się na niej z mroczną elektroniką, a całość pięknie uzupełniają głębokie, emocjonalne teksty Scotta Hutchinsona. Zanim muzycy wybrali się na nagrania do Stanów Zjednoczonych, zaszyli się w studiu w Walii, gdzie nagrali pierwsze podkłady do piosenek. Z tych pomysłów powstały później kompozycje na album. W USA Frightened Rabbit nagrali ponad 30 piosenek na płytę, z których ostatecznie wybrano 12. Tekstowo inspirację dla Scotta stanowiło Los Angeles, w którym przez pewien czas pomieszkiwał, chcąc być bliżej swojej dziewczyny. Okazało się jednak, że Szkot w słonecznej Kalifornii nie czuł się dobrze i powrócił do ojczyzny, za którą bardzo tęsknił. Wydawnictwo promuje singiel „Get Out”, do którego zrealizowano teledysk.Poprzednia płyta Frightened Rabbit, "Pedestrian Verse", ukazała się w 2013 roku. Dotarła do dziewiątego miejsca na brytyjskiej liście. Oprócz braci Hutchisonów i Simona Liddella w zespole są jeszcze Billy Kennedy (gitara basowa) i Andy Monaghan (gitara/klawisze).
Wydany w 1973 roku album stał się pierwszym numerem jeden zespołu Pink Floyd w Stanach Zjednoczonych. Płyta „The Dark Side of The Moon” utrzymywała się na listach przebojów przez 741 tygodni, w latach 1973-1988. Album, który stał się jednym z najczęściej kupowanych i najbardziej docenianych przez krytyków krążkiem w historii muzyki, wprowadził również nową ikonę do świata popkultury – legendarną grafikę autorstwa grupy Hipgnosis, którą zespół poprosił o stworzenie „prostej i śmiałej” ilustracji.
Album podopiecznego Flying Lotusa, publikującego w ramach jego wytwórni Brainfedeer. Na płycie znajdziemy kapitalne songi, z udziałem znanych ze współpracy z Bonobo wokalistek Szjerende i Andreya Triana. Jak zwykle w wypadku Lapalux całość jest produkcyjnym majstersztykiem i bez wątpienia jednym z najmocniejszych punktów w dyskografii Brainfeeder.
Rockowy dynamit, nieprzewidywalność i autentyzm – tak w skrócie można opisać „Open Space”, debiutancki album The Rookles.
G. Love zyskał ogromną popularność koncertując na żywo i jeszcze bardziej imponującą sprzedaż albumów dzięki wyjątkowej mieszance hip-hopu, bluesa i chill-outowego funku z lat 90. Grupa powstała w styczniu 1993 roku kiedy Garrett Dutton dając jeden ze swoich koncertów w barze The Tam O’Shanter w Bostonie poznał perkusistę Jeffreya Clemensa. Rozpoczęli wtedy pracę jako duet. Parę miesięcy później dołączył do nich basista Jim Prescott. Po tym fakcie powstał zespół. W 1994 roku wydali swój debiutancki album. Album ten odniósł duży sukces, po części zawdzięczając go singlowi „Cold Beverage” często emitowanego w stacji MTV. Krążek Best Of został wydany ponownie w 2015 roku nakładem wydawnictwa "Music On CD". Tracklista: 1. Blues Music 4:15 2. Cold Beverage 2:33 3. Rodeo Clowns 2:56 4. This Ain't Living 6:33 5. Stepping Stones 4:23 6. I-76 3:46 7. Baby's Got Sauce 3:54 8. Sweet Sugar Mama 4:05 9. Kiss And Tell 3:14 10. Unified 3:07 11. Free At Last (Reprise) 4:11
„Andando El Tiempo” to album wypełniony nową, niezwykle emocjonalną muzyką, napisaną przez Carlę Bley. Płyta pokazuje jak oryginalną i pomysłową kompozytorką jazzową jest ta artystka. Utwór „Saints Alive!” wciąga słuchacza w ożywioną dysputę, którą prowadzą ze sobą Bley oraz muzycy jej tria: basista Steve Swallow i saksofonista sopranowy Andy Sheppard. Majestatyczny “Naked Bridges/Diving Brides” czerpie z dokonań Mendelssohna i poezji Paula Hainesa, a przejmująca, trzyczęściowa kompozycja tytułowa, opowiada o trudach i znojach wychodzenia ze szponów nałogu - prowadząc słuchacza od smutku, przez nadzieję, do radości i spełnienia. Carla Bley doskonale czuje się w towarzystwie Shepparda i Swallowa. Muzycy doskonale interpretują kompozycje artystki, równie dobrze wkomponowując się w jej unikalny styl gry na fortepianie. To wszystko przekłada się na niezwykle udaną i owocną współpracę, trwającą już ponad 20 lat. Podobnie jak ciepło przyjęty przez krytykę album „Trios” (ECM, 2012), „Andando El Tiempo” zostało nagrane w RSI Studio w Lugano. Producentem krążka jest Manfred Eicher.Tracklista:1. Sin Fin2. Potación de Guaya3. Camino al Volver4. Saints Alive5. Naked Bridges / Diving Brides
Cruel Melody jest debiutancką płytą amerykańskiej grupy rockowej Black Light Burns działającej w Los Angeles, założonej przez Wesa Borlanda z zespołu Limp Bizkit, uważanego za jednego z najlepszych gitarzystów z gatunku metal-rock (24 miejsce w klasyfikacji najlepszych gitarzystów wszech czasów). Album + Bonus Tracks + Limited Edition DVD Video