Tracklista: 1. Intro 2. Zyg Zak II (Gościnnie Mejdej) 3. Deszcz Łez 4. Walcz...(Gościnnie Pan Wankz) 5. Słowa (Skit) 6. Pakt ZZ 7. Po Co To Wszystko 8. Droga 9. Chcemy Otworzyć Wam Oczy 10. Powszednie Dni (Skit) 11. Motłoch 12. Już Za To Wiszę 13. Respekt (Gościnnie Mejdej) 14. Pokora (Gościnnie Karol I Natalia) 15. Outro
Sir Cliff Richard, właśc. Harry Roger Webb (ur. 14 października 1940 w Lucknow) – brytyjski piosenkarz, były wokalista The Shadows. Cliff Richard był przez lata jednym z najpopularniejszych artystów pop w Wielkiej Brytanii. Po raz pierwszy na listach przebojów znalazł się w 1958 roku z piosenką "Move It". Potem jego utwory 14 razy znajdowały się na pierwszym miejscu brytyjskich list przebojów. W 1961 r. wspólnie z zespołem The Shadows wystąpił w filmie muzycznym pt. "Chcemy się bawić". Po raz ostatni przebojem nr 1 w Wielkiej Brytanii była – w 1999 – jego piosenka "The Millennium Prayer". Za całokształt twórczości 25 października 1995 Cliff Richard otrzymał tytuł szlachecki.
Album piątki muzyków z miasteczka Ashland w stanie Oregon, działających pod nazwą Slow Corpse, jest spełnieniem ich credo, opublikowanego w jednym z serwisów, a które brzmi: "zespolik, który marzy o tym, aby zagrać na domówce". W "Fables" jest bowiem sporo melodii, niemało rozmarzonego rockowego klimatu, szczypta post rocka. Znaleźć można również piękne melodie i pulsację R&B. Deczko psychodelii uważny słuchacz również wytropi. "Fables" to piosenki mądre, ciekawie zaaranżowane, zmuszające do myślenia. W tekstach wiele cennych obserwacji i refleksji z punktu widzenia, jak to sami muzycy określili, post millenialsów. Jednak najbardziej Slow Corpse zależy nie tyle na refleksji ze strony słuchaczy, ile na zabawie. "Chcemy, by ludzie przychodzili na nasze koncerty i tańczyli przy naszych piosenkach" – zapewnia wokalista Mitchell Winters. Jeśli jesteś fanem Glass Animals, Modest Mouse, Washed Out, czy Phantogram, sprawdź ich koniecznie!
"VV" składa się z 5 instrumentalnych utworów eksplorujących zewnętrzne regiony muzyki trance. "Zawsze jest taki krótki okres, kiedy zaczynamy zastanawiać się nad kierunkiem naszej muzyki, ale zazwyczaj okazuje się, że jest to zupełnie niepotrzebne. Cokolwiek planujemy z wyprzedzeniem, nasza gra zawsze przenosi nas na drugą stronę" - przyznaje gitarzysta Łukasz Rychlicki. "W przypadku "VV" nie myśleliśmy o naszej poprzedniej płycie "Elite Feline". Nigdy nie patrzymy wstecz." - dodaje Prace Lotto nad utworami rozpoczęły się długimi improwizacjami. "Naszym standardowym sposobem pracy jest spotykanie się w przestrzeni prób i granie, jak tylko chcemy" mówi Rychlicki. "Po prostu musisz być bardzo cierpliwy i zawsze jest coś, co sprawi, że wszystko pójdzie naprzód, tym razem mieliśmy tylko jeden plan: odejść od wspólnego grania gitary i basu, czyli w tym miejscu bas w połączeniu z elektrycznym basem gitara pojawiła się na zdjęciu i znacząco zmieniła brzmienie" dodaje. Tracklista: 1. Soil 2. Hazze 3. Paperchase 4. Heel 5. Ote
The Kooks powracają z albumem "Let’s Go Sunshine". Kiedy okrzyki zdzieranych na koncertach gardeł jeszcze nie ucichły, a z kieszeni wypada miliard odtworzeń ich utworów, the Kooks już rezerwują miejsce na półkach z płytami wszystkich fanów brytyjskiej energii. Krążek "Let’s Go Sunshine" to destylat ich brzmienia w najczystszej formie, który przenosi ich myśli do dojrzałej przestrzeni. To portret współczesnego, miejskiego stylu życia. Sercem utworu są hymny o niewinności, przemijających relacjach, rozstaniach i powrotach prawdziwego siebie. Ambitne dźwięku pozwalają im pewnie kroczyć po miano prawdziwego bastionu brytyjskiego gitarowego popu i zasiąść przy jednym stole z formacjami, na których sami wzorowali się ponad dekadę temu. "Ten album jest o definiowaniu, kim w ogóle jesteśmy. O zadawaniu pytań. Początki były strasznie popękane. Weszliśmy do studia w 2015 roku, kontynuując drogę wyznaczoną przez płytę "Listen" i odkryliśmy, że to nie jest to co chcemy teraz robić. To nie jest The Kooks. Wyrzuciliśmy wszystko do kosza i zaczęliśmy pracę od nowa. Otrzymałem misję napisania najlepszych piosenek w mojej karierze i przyniesienia ich zespołowi. Pociłem się nad każdym słowem. Miałem opisać stan naszej duszy. Zacząłem pisać będąc w ciemnym miejscu, mając złamane serce. W połowie albumu znów poczułem czym jest miłość i widać to w tekstach. To będzie nasz najbardziej ekscytujący krążek." – mówi Luke Pritchard.
„Wolność na topie” to największe polskie przeboje, których wspólnym mianownikiem jest niezależność. Na dwupłytowym wydawnictwie MTJ, które swoją premierę ma 19 czerwca 2017, zebrano silną reprezentację polskich artystów. Wśród nich m.in. Raz Dwa Trzy, Kapitan Nemo, Hurt, Perfect, IRA. Ich twórczość jednoczyła nas w trudnych historycznych momentach, a także dodawała motywacji oraz inspirowała do walki o wolność i marzenia. Na najnowszym wydawnictwie MTJ usłyszymy takie hity jak „Kocham wolność”, „Chcemy być sobą”, „Nadzieja”, „Mury” czy „Trudno nie wierzyć w nic”. Tracklista: CD 1 1. Kocham wolność - Chłopcy Z Placu Broni 2. Jaki jest wolności smak - KOMBI Łosowski 3. Konstytucje - Klaus Mitffoch, Lech Janerka 4. Chcemy być sobą - Perfect 5. Dom wschodzącego słońca - Natalia Sikora 6. Wolni od zła - Krystyna Prońko, Artur Gadowski, Andrzej E-moll Kowalczyk, Paweł Piecuch 7. I nikomu nie wolno się z tego śmiać - Kobranocka 8. Na miły Bóg - Stanisław Soyka, Janusz YANINA Iwański 9. Wolność słowa - Pudelsi 10. To co czujesz, to co wiesz - Brygada Kryzys 11. Nie wyrażam zgody - Proletaryat 12. Słodkie słowo - Kapitan Nemo 13. Załoga G - Hurt 14. Przeżyj to sam - Lombard 15. W życiu trzeba zawsze wolnym być - Marek Jackowski 16. Nadzieja – IRA CD 2 1. Modlitwa o wschodzie słońca - Jacek Bończyk 2. To wolność - Tomasz Kordeusz 3. Odpowiedź zna wiatr - Robert Janowski 4. Mury - Jacek Kaczmarski 5. Motyl - Marek Andrzejewski 6. Klasówka z fragmentu wolności - Krzysztof Daukszewicz 7. Sarajewo - Czerwony Tulipan, Krystyna Święcicka 8. Konie narowiste - Mirosław Czyżykiewicz 9. Moja Wolności - Agata Klimczak 10. Piosenka o robaku - Piotr Kajetan Matczuk, Piotr Augustynowicz, Tomasz Imienowski 11. Dezerter - Le Deserteur - Maciej Maleńczuk 12. Ratujcie nasze dusze - Paweł Kukiz 13. Trudno nie wierzyć w nic - Raz Dwa Trzy 14. Braciszku - Antonina Krzysztoń 15. Wolność - Teatr Piosenki 16. W szkole wolności - Wojciech Młynarski
„925” grupy Sorry, to album, w którym można się zatracić. Najlepsi przyjaciele, Asha Lorenz i Louis O'Bryen, wspólnie tworzą senny krajobraz, w którym przenikają się sielankowe i piekielne sceny, zadając pytania o to, co jest rzeczywiste, a w co tylko wierzymy. Wyłoniony z kwitnącej sceny w Londynie, „925” jest debiutanckim albumem Sorry, ale w żadnym wypadku nie jest to jego pierwsza wypowiedź. Podąża za serią singli i mixtape'ów, wydawanych sporadycznie i wykorzystywanych jako sposób eksperymentowania z odmiennymi wpływami i dźwiękami, które nadają „925” jego wyraźnie nowoczesne i apokaliptyczne brzmienie. Jak ujmuje to O'Bryen: „Słuchanie muzyki jest przyjemne, gdy wszystko wokół wydaje się rozpadać”. Po spotkaniu w szkole w Londynie Lorenz i O'Bryen stworzyli własny świat, w którym nic nie jest takie, jakie się wydaje. Jako Sorry tworzą muzykę gitarową, która jest jednocześnie znajoma, ale przy tym dziwna. Ich wysiłki wspomagają: perkusista Lincoln Barrett i Campbell Baum na basie. Spokojne riffy ocierają się o rytmy inspirowane hip-hopem, a piosenki regularnie zmieniają się między nocnymi przygodami oświetlonymi neonami, a słodkimi piosenkami miłosnymi. Zainspirowany wszystkim, od Hermanna Hesse do Aphex Twin i oldschoolowego pieśniarza Tony'ego Bennetta, eksperymentalne i holistyczne podejście wyróżnia ich jako zespół na miarę XXI wieku; od otwartego podejścia do gatunku po kreatywność pozwalającą im na samodzielne tworzenie muzyki i bezpośrednie teledyski towarzyszące. „Po prostu lubimy wydawać dużo muzyki”, mówi Lorenz o produktywnym wczesnym okresie, w którym dema albumów regularnie pojawiały się w Internecie. „Nie mamy zdefiniowanego stylu, więc łatwo nam się zmieniać i iść dalej”. Zainspirowany podobnie kreatywnymi duszami, takimi jak (Sandy) Alex G, Frank Ocean i Earl Sweatshirt, Sorry znalazł swoją ścieżkę, którą zdecydował się podążać. „Mixtape'y były znacznie mniej oparte na utworach” - dodaje. „Album jest znacznie bardziej skoncentrowany, ale w miarę ewolucji bardziej zainteresowaliśmy się mieszaniem rzeczy.” Na „925” postacie pojawiają się i znikają, często działając jak naczynia dla myśli i uczuć Lorenza i O'Bryena. Niezależnie od tego, czy odnoszą się do show biznesu w „Starstruck”, czy obiektu uczuć Lorenza w „Ode To Boy”, każdy z nich dodaje światu głębi i tajemnicy. „Pisanie z własnej perspektywy jest tylko bazą” - mówi Lorenz o podejściu duetu do tekstów - „fajnie jest pisać z różnych perspektyw, jakbyś dzielił swoją duszę na mnóstwo różnych ludzi lub małe rozdziały swojego życia. Każda piosenka jest jak naczynie dla tego krótkiego fragmentu czasu, w którym można poczuć chwilę, która wydaje się zagmatwana”. Jednak jak wszystkie wspaniałe historie, nie wszystko jest takie, jakie się wydaje w mrocznym, humorystycznym świecie Sorry. "Nasze piosenki na pewno są trochę zarozumiałe", przyznaje O'Bryen. "Chcemy zobaczyć, co nam ujdzie na sucho." Nie oznacza to, że „925” nie jest pozbawione zdrowej dawki sentymentalizmu. Surowość młodej miłości „Ode To Boy” obnaża się z okrzykiem: „Chciałbym z tobą dorosnąć”, podczas gdy „Heather” to urocze przyznanie, że miłość jest często kłopotliwym zagadką. Lorenz mówi: „Myślę, że ból i niepewność związane z niewiedzą o tym, co się dzieje, czasem ustępuje, gdy umieścisz je w piosence, a twoje pragnienia urzeczywistnią się w coś komicznego. Piosenka przypomina ci o czymś, co się nawet nie wydarzyło, ale uczucie, które sprawia, że czujesz się, jakbyś tego doświadczył. Uważam to za interesujące, gdy ludzie, którzy się nie zakochali lub nie poczuli czegoś, nadal czują się tak, jakby mieli to w swoich umysłach. Nadal mogą myśleć o osobie, którą kochają, poprzez pryzmat osoby, którą ty kochasz ” To ujmujące podejście jest odzwierciedleniem różnorodności Sorry, zespołu, który jednym szybkim ruchem może przemknąć z rynsztoka do gwiazd. O Bryen dodaje: „Chcemy, aby ten album był dla naszych przyjaciół i rodziny, a kiedy fani będą do słuchać, docenią go w ten sam sposób, jak biżuterię podarowaną przez ukochaną osobę”. Tracklista: 1. Right Round The Clock 2. In Unison 3. Snakes 4. Starstruck 5. Rosie 6. Perfect 7. As The Sun Sets 8. Wolf 9. Rock 'n'Roll Star 10. Heather 11. More 12. Ode To Boy 13. Lies (Refix)
Debiutancki album wyjątkowego holenderskiego duetu Haevn, który tworzą kompozytor muzyki filmowej i producent Jared Kleijne oraz producent i kompozytor Marijn van der Meer. "Eyes Closed" na nośniku analogowym to 13 piosenek, stylistycznie osadzonych w popie i dance, które w poruszający, przejmujący sposób opowiadają historie o podążaniu za marzeniami, o rozbitych związkach, o nadziei i zaufaniu. W zestawie oczywiście znalazły się piosenki, dzięki którym Holendrzy zyskali popularność – "Fortitude", "Finding Out More", "Bright Lights" oraz "Where The Heart Is". Marijn i Jared poza pięknymi, bardzo filmowymi w klimacie balladami, proponują również żywsze utwory. "Chcemy, aby popowe piosenki opowiadały historie" – mówi Jared. "Słuchamy Bruce'a Springsteena, Leonarda Cohena i Stinga, czyli twórców, którzy mają coś do powiedzenia. Współczesne piosenki to chwytliwe melodie, popisy wokalne, ale to piosenki łatwo się przyswaja i równie łatwo zapomina. My gramy wolniej, bo chcemy, aby słuchacz wybrał się z nami w podróż". O Haevn zrobiło się głośno, kiedy kompozycja Jareda i Marijna "Where The Heart Is", została wykorzystana w reklamie marki Volvo. Dalej było jeszcze lepiej, bo niedługo później o zgodę na wykorzystanie utworu "Finding Out More" do swojej kampanii reklamowej poprosiła holenderski duet firma BMW. Później z piosenek Haevn skorzystano we wspomnianym serialu "Riverdale" oraz innej produkcji Netfliksa "The Royals". Zaledwie trzy piosenki duetu w krótkim czasie zgromadziły ponad 20 mln streamów. Kolejnym rezultatem rosnącej popularności była nominacja duetu do holenderskiego odpowiednika Grammy, Edison Award (kategoria "Najlepszy debiutant"). Tracklista: Side A 1. The Sea 2. Back In The Water 3. Bright Lights 4. Where The Heart is 5. We Are 6. Fortitude Side B 1. Mind Games 2. Sinner Love 3. City Lights 4. Finding Out More 5. Let Love Tear Me Down 6. Love Is A Game 7. Hold on
Trzeci studyjny album bardzo obiecującej hardcorepunkowej formacji Code Orange z Pittsburgha, powstałej w 2008 roku. "Forever" promowała kompozycja tytułowa, do której zrealizowano wideoklip. Album nagrywano u znanego z Converge Kurta Ballou w GodCity Studios w Salem, a także w Studio 4, w Conshohocken z Willem Yipem. – Tą płytą mówimy wszystkim tym, aby się od nas odwalili, bo i tak będziemy robić to, co chcemy. Żadnych granic! – tłumaczy perkusista i wokalista Jami Morgan.
Dla The Shivas występy na żywo zawsze były najważniejsze - wybuchowe, w na wskroś rockandrollowe koncerty, gdzie w pocie i hałasie zaciera się granica między publicznością a wykonawcą. Scena, piwnica czy salon, w którym grają to dla ekipy z Portland naturalne środowisko. Kwintesencja ich jestestwa, ich religia. "Dark Thoughts" to dźwiękowe podsumowanie działalności kapeli, która zaczęła grać na żywo jeszcze w liceum, a dziś ma na koncie ponad tysiąc koncertów w ponad 25 krajach, od Serbii po Meksyk. - Po prostu chcemy dostarczyć ludziom dobrą zabawę - mówi gitarzysta i wokalista, Jared Molyneux. - Chcemy, by choć na chwilę zapomnieli, że kolejnego dnia muszą iść do pracy. "Dark Thoughts" to brzmienie doskonale zgranej ekipy, która razem się rozwija i dojrzewa. - Jesteśmy teraz dorośli - wyjaśnia wokalistka i perkusistka Kristin Leonard. - Zaczynamy więc do pewnych spraw podchodzić filozoficznie. Niektóre z moich ulubionych nagrań powstały z potrzeby odnalezienia przestrzeni. O to właśnie chodzi z muzyce The Shivas: by dać ludziom wolność, chociażby przez godzinę. Tracklista: Side A 1. Gloria 2. Turn Me On 3. Playing On The Radio 4. If You See Me 5. Start A Fire 6. IDC Lucky # 13 7. Sometimes II Side B 1. Can't Relax 2. I Want You 3. Feels Surreal 4. Over & Over 5. It's All In Your Head 6. Can You Feel It Too?