
Nagranie nokturnów Fryderyka Chopina w wykonaniu francuskiej pianistki Brigitte Engerer.
- Wykonawca Engerer Brigitte
- Data premiery 2010-01-01
- Nośnik CD
- Muzyka poważna / Recitale
- 11-10-2019, 03:04
- 0
- 0
- admin

Nagranie nokturnów Fryderyka Chopina w wykonaniu francuskiej pianistki Brigitte Engerer.

Sonata na wiolonczelę i fortepian oraz utwory fortepianowe Fryderyka Chopina w wykonaniu Pascala Amoyel i Emmanuelle Bertrand. Na płycie nagrane są późne utwory kompozytora.

Stanisław Moryto (ur. 8 maja 1947 w Łącku k. Nowego Sącza) - polski kompozytor, rektor Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina.

Odkurzyliśmy Chopina !!! I to jeszcze jak! Kilkusettysięczny woodstockowy tłum fanów muzyki rockowej tym razem zasłuchał się w dźwięki jakie zaserwował nam Leszek Możdżer i jego grupa muzycznych przyjaciół. Połączył niezwykłe żywioły swojej solowej interpretacji Chopina z pełnym ekspresji, pomysłów i radości grania występem zespołu, który skutecznie porwał Woodstockowiczów. Tego roku Chopin był na ustach całego świata, był w dresie, był z dreadami, był punkowy i rock’n’rollowy, tradycyjny i historyczny, Chopin domowy, Chopin do gardła i Chopin ludowy. Nasz woodstockowy Chopin zabrzmiał najbardziej żywiołowo i wypełnił każdy festiwalowy zakamarek swoją lekkością, finezyjnością, absolutną "profeską" i - co podkreślam jeszcze raz - radością grania. " Sie ma! Jurek Owsiak

Niniejsze nagranie ma charakter szczególny. Powstało celem uświetnienia piętnastolecia działalności artystycznej gdańskiego organisty, kompozytora i animatora życia muzycznego – Gedymina Grubby.Realizacja nagrania płyty zbiegła się z obchodami „roku chopinowskiego”, dlatego otwiera ją słynne Preludium deszczowe Op. 28 nr 15 F. Chopina (1810-1849), w transkrypcji na organy G. Grubby. Wybitny chopinolog, Mieczysław Tomaszewski w znakomitej pracy Chopin, Człowiek, Dzieło, Rezonans zalicza cykl 24 preludiów Op. 28 F. Chopina do Miniatur lirycznych, figuracyjno-ekspresywnych. Zbiór uporządkowany jest w sposób paralelno-kwintowy (C/a, G/e, D/h, A/fis itd.).1. Fryderyk Chopin (1810-1849) 06:11 Preludium Des-dur Op. 28 nr 15 (transkrypcja: G. Grubba)2. Alexandre Guilmant (1837-1911) V Symfonia c-moll op. 80 3. Allegro appassionato 10:17 4. Adagio 09:02 5. Scherzo 08:23 6. Recitativo 01:52 7. Choral et Fugue 13:36

David Fray po dłuższej przerwie powraca do muzyki Fryderyka Chopina, nagrywając cały chopinowski recital stanowiący wybór nokturnów, mazurków, polonezów i walców. "Chopin jest jak wyspa, jak zamknięty świat – mówi Fray – Może dlatego nie chciałem wrócić do jego muzyki wcześniej... Jest tak ulotna jak coś, co byśmy pisali na piasku... Wiemy, że to nie przetrwa, ale wspomnienie zjawiska w nas pozostanie."Muzyka Chopina była nieobecna w repetuarze francuskiego pianisty od blisko piętnastu lat. Ostatnim razem nagrał jego utwory dla Erato, obok albumów z dziełami takich artystów jak: Bach, Mozart, Schubert czy Boulez.

Na repertuar nowej płyty Rolanda Abreu & The Cuban Latin Jazz składają się, w głównej mierze, autorskie kompozycje zespołu. Ważną inspiracją do powstania tego albumu stała się również twórczość Fryderyka Chopina, bowiem na płycie znajduje się utworów zbudowane na kanwie kompozycji geniusza, w których muzyka Chopina wybrzmi w nowy, odważny sposób. Twórczość zespołu w kilku słowach można określić jako fuzja jazzu, latino, afro oraz rytmów kubańskich, w której dostrzegalny jest również wątek polski. Artyści mają na swoim koncie debiutancką płytę wydaną rok temu, zatytułowaną „Juntos por Siempre” i wydaną nakładem wrocławskiego wydawnictwa V Records.

Recital rumuńskiego pianisty Dinu Lipattiego z muzyką Bacha, Mozarta, Schuberta i Chopina. Nagrania historyczne z 1950 roku.

Muzyka polska XIX wieku wywołuje bezpośrednie skojarzenia z twórczością dwóch kompozytorów, Chopina i Moniuszki. Poszerzenie tych skojarzeń o nazwisko Zarębskiego zbyt jeszcze często wywołuje zdumienie, a niekiedy konsternację. Fakt istnienia tego wybitnego kompozytora i pianisty, artysty – kosmopolity, ucznia Liszta i obywatela XIX-wiecznej Europy, który powielił w pewnym sensie drogę, jaka była udziałem Chopina, w świadomości ogółu jeszcze nie funkcjonuje. Mimo, że wysoki poziom dzieł zapewnia autorowi Kwintetu fortepianowego g-moll pozycję najwybitniejszego twórcy doby pochopinowskiej, reprezentanta nowatorskich i prekursorskich trendów na poziomie europejskim, które to własnie dzięki niemu pojawiły się równocześnie w muzyce polskiej II poło wy XIX w. Także dzięki jego twórczej spuściźnie można mówić o rozwojowej ciągłości pomiędzy dziełem Chopina a przypadającymi na początek XX w. osiągnięciami Mieczysława Karłowicza i Karola Szymanowskiego, którzy podobnie jak Zarębski nawiązywali do europejskich aktualności w sztuce muzycznej. Liczne kompozycje fortepianowe Zarębskiego – pisał wybitny muzykolog Zdzisław Jachimecki –… są dalszą konsekwencją stylu Chopina pod względem techniki instrumentalnej i charakteru harmoniki. Młody kompozytor dochodzi jednakże także do tych środków, jakie stanowią podstawę dzisiejszej muzyki francuskiej, przeczuwał egzotyzm całotonowej skali Debussy’ego i jego harmonię na skali tej opartą. O nowatorstwie techniki dźwiękowej Zarębskiego, którego twórczość wyprzedziła swoją epokę mówi też inny wybitny znawca muzyki, Józef W. Reiss: Kompozycje Juliusza Zarębskiego wnosiły bowiem tyle nowych pierwiastków do muzyki i śmiałością swojej techniki tak wyprzedzały swoją epokę i to nie tylko u nas, ale i na szerszym terenie muzyki europejskiej, że nie mogły stać sie od razu popularne.[…] J. Z.., z uosobienia romantyk, stał się przedstawicielem radykalizmu w muzyce. […] Technika Zarębskiego posługuje się już tymi środkami, które wprowadzili do muzyki impresjoniści francuscy, a przede wszystkim Claude Debussy. Twórczość Zarębskiego, wybitnego pianisty, dotyczy głównie utworów fortepianowych. Trzy utwory zarejestrowane w albumie, najbardziej dla tej twórczości reprezentatywne, mówią o niej wiele. Przyjrzyjmy się im bliżej w kolejności opusowej. Grande polonaise Fis-dur op. 6. z dedykacją dla Liszta to jeden z najbardziej znanych i popularnych utworów kompozytora. Ta rozbudowana kompozycja odznacza się warsztatową precyzją i dźwiękowym wyrafinowaniem, osobliwą dramaturgią sukcesywnie narastajacej dynamiki i ekspresji oraz wyraźnymi odniesieniami do stylu Chopina i Liszta. Konfrontowana często z Polonezem E-dur Liszta i Polonezem As-dur Chopina, wykazuje liczne z tymi utworami zależności, powiązania i podobieństwa. W pierwszym rzędzie dotyczą one formy wynikającej z tradycji gatunku. Trzyczęściową konstrukcję ABA ‘Poloneza Fis-dur z częścią środkową – triem – kontrastującą wobec części skrajnych, posiadają także wspomniane dwie kompozycje. Wspólną cechę stanowi wprowadzenie wstępu, a zależność od dzieł Liszta i Chopina wyraża materiał tematyczny i motywiczny użyty przez Zarębskiego. Tych zależności jest zresztą znacznie więcej. Zbliżony jest charakter ekspresyjny tych trzech polonezów. To kompozycje o podniosłym, poważnym nastroju, nasycone błyskotliwą techniką wirtuozowską, przeznaczone do koncertowego wykonywania. Ich wspólne cechy implikują pogląd, że Zarębski to kontynuator Chopina i Liszta, a jego twórczość stanowi indywidualną syntezę środków, charakterystycznych dla tych wielkich twórców. Róże i ciernie op. 13 [tytuł oryginalny Les roses et les épines] jedno z najbardziej reprezentatywnych dzieł i znaczące osiągnię cie twórcze kompozytora, jest cyklem pięciu miniatur fortepianowych. Tytułowe róże i ciernie nie odnoszą się do pozamuzycznych treści, lecz do ogólnej kategorii przeżyć miłosnych, w których zdarzają się, obok emocji pełnych zmysłowego zachwytu, chwile rozczarowań i zwątpień. To nastrojowe miniatury, z podtytułem Cinq improvisations podkreślającym charakter poetyckiej ulotności, wyrażające ową dynamikę uczuć za pomocą wyszukanych środków. O kompozycyjnej spójności utworu decyduje oryginalna tonalność i harmonika oraz zestawianie poszczególnych części na zasadzie wyrazowego kontrastu, a kolorystyka dźwiękowa stanowi najbardziej eksponowany element cyklu. Szereg oryginalnych w tym zakresie rozwiązań, z podporządkowaniem jej innych elementów, także dynamiki i artykulacji zaprojektowanych w sposób drobiazgowy i dokładny to argumenty do uznania Zarębskiego za mistrza różnicowania brzmienia i ewokowania rozmaitych barw i nastrojów, który cyklem Róży i cierni prekursorsko zapowiada muzyczny impresjonizm. Napisany w 1885 roku Kwintet fortepianowy g-moll op. 34 bywa zgodnie określany jako utwór mistrzowski. Utrzymany jest w formule tradycyjnego, w szczegółach swobodnego, czteroczęściowego cyklu sonatowego. Część pierwsza z luźno potraktowaną formą allegra sonatowego, zamknięta efektownym fugato, opiera się na wyrazistym temacie ludowej proweniencji, którego charakter podkreśla skala lidyjska i szorstkość harmonicznych współbrzmień. Część druga Adagio ma budowę trójdzielną. Jej temat główny i interludium nawiązuje „integralnie” do drugiego tematu części pierwszej. Cześć trzecia Scherzo oparta jest na zasadzie silnych kontrastów, a Finał ma formę swobodnego ronda, stanowiąc rodzaj syntezy użytego w utworze materiału, która podkreśla jego formalną i integralną spójność. Kwintet powstały u schyłku życia kompozytora reprezentuje jego oryginalny język muzyczny w szczytowej fazie rozwoju; język, jak na czas powstania utworu, awangardowy. Wysokie zalety dzieła – zindywidualizowana melodyka, bogata harmonika, osobliwa rytmika, oryginalna forma, a przy tym podporządkowanie środków warsztatowych głębokim treściom emocjonalnym, pozwalają zaliczyć ostatnie dzieło Zarębskiego do najcenniejszych utworów kameralnych II połowy XIX wieku, nie tylko muzyki polskiej, lecz także europejskiej.

Soeng-Jin Cho – tryumfator 17. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina.