Kościelne kompozycje wokalne Jana Dismasa Zelenki - czeskiego kompozytora działającego na dworze w Dreźnie w XVIII wieku w wykonaniu czeskich artystów - zespołu Collegium Marianum pod dyrekcją Jany Semerádovej.
Pochodzący z Włoch wybitny kompozytor Evaristo Felice Dall’Abaco, urodzony w 1675 roku w Weronie, zmarł w 1742 roku w Monachium. Artysta oprócz komponowania, był również wiolonczelistą i skrzypkiem. Kompozytor był wiolonczelistą kameralnej orkiestry na dworze elektora Bawarii Maksymiliana II Emanuela.
Jan Sebastian Bach – urodzony 21 marca 1685 r. w Eisenach niemiecki kompozytor. Przedstawiciel baroku w muzyce. Bach został osierocony nie skończywszy 10 roku życia. Zaopiekował się nim starszy brat, który pracował jako organista. Pod jego okiem Jan nauczył się gry na organach. W wieku 15 lat wyjechał do Dolnej Saksonii. Został sopranistą w chórze kościelnym. Rozwijał swój talent wokalny, jednak wskutek mutacji musiał zarabiać na życie jako skrzypek i altowiolista. Po ukończeniu nauki w gimnazjum Jan Sebastian Bach został organistą w Arnstadt. Krytykowano go za dziwne improwizacje grane podczas mszy. Bach przeniósł się do Mühlhausen, gdzie również znalazł pracę jako organista. W 1707 r. wziął ślub ze swoją daleką kuzynką, Marią Barbarą, która urodziła mu siedmioro dzieci. W latach 1708-1714 pracował jako nadworny organista i kameralista kapeli na dworze księcia Wilhelma Ernesta. Od 1717 do 1723 r. był kapelmistrzem i dyrektorem muzyki kameralnej na dworze księcia Leopolda w Köthen. W 1720 r. zmarła jego żona. Jan Sebastian Bach musiał zapewnić swoim dzieciom opiekę. Ożenił się z młodszą od siebie o 17 lat sopranistką, która urodziła mu trzynaścioro dzieci. W 1722 r. Jan Sebastian Bach został kantorem przy kościele św. Tomasza w Lipsku. Pozostawał na tym stanowisku do śmierci. Bach tworzył muzykę chóralną, orkiestrową i na instrumenty solo. Jego najsłynniejsze dzieła to: „Msza h-moll”, „Pasja wg św. Jana”, „Pasja wg św. Mateusza”, „Weihnachts-Oratorium”, „Magnificat D-dur”, kantaty oraz „Koncerty brandenburskie”. Tworzył używając technik wariacyjnych, fugowanych i kontrapunktycznej. Jan Sebastian Bach zmarł 28 lipca 1750 r. w Lipsku. Jan Sebastian Bach nazywany jest mistrzem muzyki polifonicznej, a jego twórczość obejmuje ponad tysiąc skatalogowanych utworów – od najbardziej znanych utworów na organy, poprzez fugi, aż po utwory kameralne i chóralne. Artysta inspirował się przede wszystkim chorałami, muzyką niemieckich szkół organowych, włoską muzyką instrumentalną oraz utworami klawiszowymi komponowanymi we Francji.
Sigismondo d’India (ur. ok. 1580 w Palermo, zm. 1629 przypuszczalnie w Modenie) – włoski muzyk, śpiewak i kompozytor okresu baroku. Pochodził z rodziny szlacheckiej. W latach 1600–1610 odbył wiele podróży po Italii, odwiedził m.in. Florencję i koncertował w Rzymie. Od 1611 do 1623 roku był nadwornym kompozytorem książąt sabaudzkich w Turynie, następnie 1623–1624 przebywał na dworze książąt d’Este w Modenie. Tworzył monodie, madrygały i lamenty. Jego muzyka charakteryzuje się ekspresyjnym, manierystycznym stylem. Po śmierci jego twórczość popadła w zapomnienie, współcześnie jest ceniona na równi z dokonaniami Monteverdiego.
José de Nebra urodzony w 1702 roku w rodzinie muzyków, już w młodym wieku rozpoczął świetną karierę w Madrycie jako organista i kompozytor, głównie w dzieł operowych. Był zatrudniony również na dworze królewskim i w związku ze swoim stanowiskiem stworzył ponad 170 utworów muzyki sakralnej. Jego „Requiem” skomponowane w 1758 roku na uroczystości żałobne na dworze królewskim było wykonywane w Madrycie wiele lat po śmierci kompozytora aż do XIX wieku. Wykonawcy to zespoły CoroVictoria, ScholaAntiqua i La Madrilena pod dyrekcją José Antonio Montano.
The Sixteen wraz z Eamonnem Douganen kontynuują sukces pierwszej płyty z polskiej serii, poświęconej nagraniom muzyki z dworu Zygmunta III Wazy. Druga płyta skupia się na kompozycjach włoskich mistrzów, stacjonujących na dworze polskim w XVI i XVII wieku, z których zostały wybrane trzy największe nazwiska. Ich obecność na dworze Wazy świadczyła o wysokim prestiżu na tle innych państw Europy i dużym przywiązaniu do muzyki w tamtym czasie. Pozostawione kompozycje stanowią niepodważalną wartość dla naszej historii, jak i powód do wielkiej dumy.
"Et ec terrae motus" autorstwa kompozytora Antoino Brumela jest zdecydowanie najbardziej znana z całej twórczości dziesięciu kompozycji tego gatunku. Antoine Brumel zaczynał jako chórzysta w katedrze Chartres, wspinając się po szczeblach kariery doszedł do stanowiska maestro di cappella na dworze Ferrara. Kompozycje rozsławiło bogactwo muzyczne. Po raz pierwszy opublikowane je w 2003 roku.
"Motety" Charpentiera należą do najbardziej eksresyjnych dzieł z jego repertuaru, kiedy to kompozytor miał dostęp do najlepszych muzyków na dworze księżnej de Guise. Ich wysoki kunszt zostaje wspaniale odzwzorowany przez śpiewaków z Marguerite-Louise, prowadzonych przez Gaetana Jarry'ego.
Dzieła Ignacego Jana Paderewskiego według powszechnej opinii należą do najoryginalniejszych utworów skomponowanych przez polskich twórców. Mimo, iż język muzyczny Paderewskiego jest bardzo silnie zakorzeniony w systemie dur-moll, a co za tym idzie w tradycji romantycznej, różnorakie innowacyjne zabiegi, jakim kompozytor poddawał poszczególne formy i gatunki muzyczne, często okazują się prawdziwą enigmą dla muzykologów i badaczy jego twórczości. Niniejszy album obejmuje zarówno drobniejsze utwory, ze słynnym „Menuetem G-dur op. 14 nr 1” na czele, jak i fakturalnie złożone dzieła (m.in. „Wariacje A-dur op. 16 nr 3”), w których w idiomatyczny sposób rozbudowana zostaje ich architektonika formalna. Nagrania zrealizowane zostały w zawsze pełnym muzyki, Dworze Paderewskiego w Kąśnej Dolnej – polskim domu Mistrza, jego jedynej zachowanej na świecie posiadłości. Zaproszenie do udziału w projekcie przyjęli artyści zajmujący czołowe miejsca pośród wykonawców muzyki polskiej – Katarzyna Duda, Hanna Samson, Jacek Jaskuła, Robert Marat, Robert Morawski oraz utalentowany pianista młodego pokolenia – Cezary Karwowski
Wokalne utwory kościelne włoskiego barokowego kompozytora Domenico Sarri w wykonaniu artystów przywracających do życia zapomnianą muzykę wykonywaną na dworze w Dreźnie w XVIII wieku - zespoły Saechsisches Vocalensemble i Batzdorfer Hofkapelle pod dyrekcją Matthiasa Junga.