Mendelssohn: String Quartets Op. 13 in A minor, Op. 80 in F minor and Quartet in E flat major - Quatuor Ebene [mp3]


Felix & Fanny Mendelssohn: String Quartets Op. 13 in A minor, Op. 80 in F minor and Quartet in E flat major“(…) nie zapomnij, że jesteś moją prawą ręką i źrenicą mego oka. Bez ciebie muzyka nie ma dla mnie żadnego znaczenia” – napisała Fanny do Felixa, swojego ukochanego młodszego brata, którego nazywała pieszczotliwie “moim małym Hamletem”. Felix również był siostrze szalenie oddany. Na zawsze pozostała pierwszą osobą, której pokazywał swoje prace.The Quatuor Ebène zwracają się w stronę Mendelssohna. Dwa kwartety Felixa oraz jeden kwartet jego niesamowicie utalentowanej siostry – Fanny, która popularnością nie dorównuje bratu prawdopodobnie jedynie dlatego że była kobietą. Skomponowała ponad 400 utworów. Zmarła w 1847 r. “Kwartety Feliksa przemawiają do nas z intymnością, ale nie są pozbawione także brutalnych, przejmujących emocji” – mówi Raphaël Merlin z Quatuor Ebene. Zachwyca się jednocześnie muzyką Fanny, która jego zdaniem komponowała z zaskakującą swobodą. “Zakochaliśmy się w kwartecie Fanny” – dodaje Merlin.Tak jak Felix, Fanny była niezwykle utalentowanym dzieckiem. Jednakże jako kobieta, musiała przejść odmienną drogę niż jej brat. Rodzeństwo było sobie bliskie, a Felix zawsze liczył się z opiniami siostry na temat muzyki. Fanny skomponowała ponad 400 kompozycji, w tym tylko jeden kwartet smyczkowy. Felix natomiast stworzył siedem dzieł tego gatunku, jeden z nich, młodzieńcza kompozycja, jest nieopusowany.Album prezentuje kwartet a-moll pochodzący z 1827 r., pozostający pod wpływem muzyki Beethovena, a także kwartet f-moll powstały 20 lat później. Dzieło niezwykle emocjonalne, pełne ekspresji i przepojone nieutulonym żalem po śmierci Fanny, która odeszła w maju 1847 r. mając zaledwie 41 lat. Jak się okazało, kwartet ten miał być także ostatnią większą kompozycją Felixa, który zmarł w listopadzie tego samego roku. Miał 38 lat.


  • Wykonawca Quatuor Ebene
  • Data premiery 2013-01-14
  • Nośnik CD
Więcej

Live in Berlin - Mo' Blow, Bałdych Adam [mp3]


Mo' Blow to niemiecki kwartet preferujący nasycony funkiem repertuar oparty na własnych kompozycjach, okazjonalnie nie stroniąc jednak od ciekawych autorskich interpretacji utworów wybranych z rozmaitych muzycznych półek. Od czasu fonograficznego debiutu w roku 2011 brzmienie formacji "szlifowane" było podczas rozlicznych gorąco przyjmowanych koncertów w ponad dwudziestu krajach świata (m.in. Niemcy, Austria Szwajcaria, Ukraina, Rosja ale też Malezja, Korea i Chiny). Formację tworzą: saksofonista Felix Falk, pianista Matti Klein, basista Tobias Fleischer i perkusista Andre Seidel. Wszyscy muzycy komponują, dużą część utworów podpisując zespołowo. Po trzech albumach studyjnych Mo' Blow zdecydowali się na płytę koncertową, złożoną z nagrań pochodzących z berlińskiego klubu A-Trane, a zrealizowanych wraz ze specjalnie zaproszonymi na koncerty gośćmi, pośród których poza prawdziwą gwiazdą i wieloletnim przyjacielem zespołu Nilsem Landgrenem, znaleźli się również artyści z Polski: Adam Bałdych i znany z formacji Weezdob Collective młody wirtuoz harmonijki ustnej, Kacper Smoliński. Od początku płyty słychać, iż w berlińskim A-Trane zespół czuje się jak u siebie, mając przed sobą wierną publiczność doskonale rozpoznającą poszczególne utwory wybrane z 10-letniego dorobku Mo' Blow i żywo reagujacą na szczodrze serwowane przez instrumentalistów solówki. Soczysta, pełna energii muzyka zespołu doskonale sprawdza się we wnętrzach jazzowych klubów. Ekwilibrystyczne partie saksofonów Felixa Falka podsycane brzmieniem Piana Rhodes, mają ogromne wsparcie w emanującej prawdziwym żarem sekcji rytmicznej. Szczególną uwagę przykuwają partie gitary basowej Tobiasa Fleischera, który w mistrzowskim stylu serwuje nam imponujący klang. Adam Bałdych ozdabia tę koncertową płytę wyjątkowymi sześcioma minutami, podczas których w trakcie kompozycji Mattiego Kleina: "Ray" stając na pierwszym planie, porywa swą grą zgrabnie łącząc staccato z pizzicato. Kompozycję zespołu: "Along Came Mag" ozdabia z kolei wibrafon Franza Bauera, doskonale wpasowany w ramy utrzymanego w średnim tempie utworu. Najbardziej intrygującym w tym zestawie utworem zdaje się być kompozycja saksofonisty "Count XVII" eksponująca tajemniczo brzmiące dźwięki didgeridoo. Ten rozbudowany utwór robiący wrażenie wielowątkowej mini suity odkrywa zgoła inne oblicze Mo' Blow, jako formacji potrafiącej wytworzyć poza ognistym rytmem i porywającą melodyką, również nastrój intelektualnego transu. Podczas nasączonego rhythm'n'bluesem "Fried Chocolate" idealnie w brzmienie formacji wtapia się harmonijka Kacpra Smolińskiego stanowiąc kapitalny kontrast wobec gardłowego brzmienia saksofonu barytonowego. Pośród utworów instrumentalnych w programie albumu "Live in Berlin" znajdziemy też dwa utwory ozdobione wokalem. Pierwszy z nich to piosenka "No Particular Way" napisana wspólnie z pianistą składu Mattim Kleinem przez wokalistkę Pat Appleton, która gościnnie pojawia się na scenie emanując potężnym temperamentem i dodając do muzyki Mo' Blow szczyptę bluesa. Druga "piosenka" to zaśpiewana przez Nilsa Landgrena "Rolling In The Deep" wybrana z repertuaru Adelle. Landgren sięga też po swój legendarny czerwony puzon serwując długie, rozbudowane solo oraz prowadząc zadziorne dialogi z saksofonem Felixa Falka. Szwedzki muzyk pojawia się ponownie jeszcze raz podczas utworu finałowego: "Gimme The Boots", tym razem w pełni ukazując oblicze, jakie znamy z jego autorskiego projektu Funk Unit. Doskonale napięty, pełen dynamiki program albumu doskonale ukazuje dziesięcioletni dorobek kwartetu, a zarazem ogromny potencjał koncertowy Mo' Blow potrafiący złamać najbardziej nawet opornego na porywający rytm odbiorcę. (Robert Ratajczak) Tracklista: 1. Slingshot 2. No Particular Way 3, Ray 4. Ricky The Lobster 5. Along Came Mag 6. Rolling In The Deep 7. Count XVII 8. Fried Chocolate 9. Call Me Milroy 10. Gimme The Boots Muzycy: Felix Falk - saxes, didgeridoo, perc Matti Klein Rhodes Tobias Fleischer bass André Seidel drums Special Guests: Pat Appleton vocals (2) Adam Bałdych violin (3) Franz Bauer vibraphone (5) Nils Landgren vocals, trombone (6 & 10) Kacper Smoliński harmonica (8)


  • Wykonawca Mo' Blow , Bałdych Adam
  • Data premiery 2016-02-01
  • Nośnik CD
Więcej

Utwory na perkusję i urządzenia elektroakustyczne - Kordylasińska Magdalena, Pękala Miłosz [mp3]


Płyta duetu prezentująca kompozycje Felixa Kubina, Franka Zappy, Thymmego Jonesa, Steve'a Reicha i Miłosza Pękali. Tytuł mówi sam za siebie. "Utwory na perkusję i urządzenia elektroakustyczne" to płyta w połowie poświęcona twórczości Felixa Kubina – niemieckiego artysty spod znaku elektronicznej awangardy. Kompozycje Renaissance Gameboy #1 i #2 (2011) w oryginale powstały na zespół złożony ze skrzypiec, saksofonu, wiolonczeli, fortepianu i perkusji z towarzyszeniem taśmy. Te wersje przenoszą kompozycje Kubina w świat rozbudowanych zestawów multiperkusyjnych, w których podstawowymi instrumentami są marimba i wibrafon. Podobny zabieg został zastosowany w ostatnim utworze "Waltz Me, Trust Me" (2011) z tym, że pierwotną partię organów mechanicznych Fokkera zrealizowano na ksylofonie z towarzyszeniem marimby i samplera. Stworzona w ten sposób klamra zawiera w sobie jeszcze dwie transkrypcje. Pierwszą jest "Black Page #1" Franka Zappy. Wykorzystujące blisko amplifikowane guiro, reco-reco, tempelbloki oraz przedmioty codziennego użytku m.in. kubki i elementy komputera. Drugą jest "Vermont Counterpoint" (1982) Steve'a Reicha. Zamiast orkiestry złożonej z fletów poprzecznych słyszymy wibrafon, dzwonki, marimbę i cymbały. Umieszczając kompozycję Reicha na płycie, odwołujemy się do naszych estetycznych korzeni. Echa repetytywności słychać również w zamówionym u Thymme Jonesa utworze Smells Like Victory (2016). Zafascynowani twórczością grupy Cheer Accident, której Thymme jest założycielem, zaufaliśmy post rockowemu idiomowi zawartemu w jego muzyce. Efektem jest kompozycja na marimbę, wibrafon, dwa gongi chińskie, warstwę elektroniczną i choreograficzną. Dopełnienie i pełną realizację założeń albumu stanowi "Modular #1" (2016), w którym punktem wyjścia jest faktura generowana przez syntezator modularny. Album ten stanowi dla nas kolejny krok eksploracji instrumentarium perkusyjnego. Nasze spojrzenie na sztukę perkusyjną w XXI wieku, charakteryzuje stałe przenikanie się świata dźwięków elektronicznych i akustycznych, wplecione w dynamiczną narrację. Nagrań dokonano w 2015 roku w studiu S2 Polskiego Radia oraz w studiu Futoma.


  • Wykonawca Kordylasińska Magdalena , Pękala Miłosz
  • Data premiery 2018-01-08
  • Nośnik CD
Więcej