Kolekcja madrygałów Madrigali Il Trionfo di Dori. Spisana na polecenie włoskiego szlachcica Leonardo Sanudo w 1592 roku. 29 utworów, każdy napisany przez innego kompozytora, wśród których są zarówno wielkie nazwiska jak i te nieco dziś zapomniane. Wspaniały przekrój epoki.
Przedstawiamy specjalną składankę wydaną z okazji 18-lecia wytwórni muzycznej Lou&Rocked Boys. Składanka została wydana na trzech krążkach - każdy dla innego gatunku myzucznego.
Nowe wydanie kultowego albumu Pezeta pt. „Muzyka rozrywkowa”. Album wzbogacony o drugą płytę, na której znajdzie się aż 13 remixów. Jak mówi Pezet: "Muzyka Rozrywkowa to dla mnie bardzo ważna płyta. To moja pierwsza świadoma i ryzykowna zmiana stylistyki, odkupiona wiecznym narzekaniem ortodoksów. Z perspektywy czasu bardzo lubię tę płytę, dobrze wspominam pracę nad nią, chociaż nie przepadam za okresem w moim życiu, który ta płyta opisuje. To był bardzo imprezowy czas. Wielu zarzucało mi to, że treść tego albumu jest bezrefleksyjna i nawet przez chwilę im uwierzyłem, ale nie jest tak. Słyszę to szczególnie dobrze właśnie teraz po latach." "Dziś już paru rzeczy bym w ten sposób nie napisał, bo były to wersy powiedzmy "wywożonego gnoja z podwórka". Jest też na tym albumie bardzo dużo, bardzo prostych hedonistycznym i wulgarnych tekstów o mocnym imprezowaniu, ale cóż zawsze było coś pociągającego w przekraczaniu granic i szybkim życiu chociaż definitywnie, w tej formie nie jest to żadna wyższa wartość. Były rzeczy, które w tym mocno lubiłem, niektóre lubię nawet do dziś, choć staram się od nich stronić, ale przede wszystkim dla mnie na prowadzenie wysuwa się w treści tej płyty pewna gorzka refleksja, gdzieś z tylu wciąż słychać, że to wszystko ja tak naprawdę lubię, że jest jakiś powód dla którego tak się stało, coś innego musiało się w moim życiu nie udać i wszedłem w ten chory świat, totalnego melanżu, szybkiego seksu, nieprzespanych nocy bo czułem, że nic innego, ważniejszego, lepszego nie ma szansy mnie spotkać. Cieszę się bo moim zdaniem to zgorzknienie słychać. Co poza tym? To świetna jak tamten czas produkcja Szoguna. Bardzo udana warstwa muzyczna w której czerpał trochę z southowego rapu, ale nie wyszło z tego totalne xero, wyszło za to coś super. Do tego jeden z najlepszych beatów Kociołka. Nic dodać, nic ująć." W 2007 roku "Muzyka rozrywkowa" dotarła do 5. miejsca listy OLiS w Polsce. Nagrania uzyskały także nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii Album Roku Hip-Hop / R&B. Reedycja zawierać będzie drugą płytę z remixami, którymi autorami są: Sempu, Tasty Beatz, L PRO, Szogun i Pln.Beatz, a gościnne zwrotki dograli Wuzet, Flint i Żaru (ParExcellence).
To już trzecia płyta zespołu SKANGUR dużo bardziej dojrzała i powracająca do klimatów którymi zespół raczył swych fanów na początku działalności. Materiał o tytule „Zet Wu eL Jot” zawiera 12 piosenek. Płyta jest rodzajem muzycznego kalendarza, w którym poszczególne piosenki, odwołują się bezpośrednio, do funkcjonujących oficjalnie lub zwyczajowo dat, w tym historycznych. Kierujemy te nagrania do ludzi niekoniecznie zadowolonych z otaczającej rzeczywistości, ale nie myślących dekadencko, a przede wszystkim świadomych lub poszukujących przyczyn takiego a nie innego stanu dnia codziennego. Płyta ma zdecydowanie rockowy klimat ze sporą domieszką może nie brzmień, ale rytmów reggae i wtrętów folkowych.
Utwory wokalne Carla Gesualdo - mistrza włoskiego renesansu. Płyta zawiera motety i madrygały w wykonaniu zespołu Concerto Soave oraz Jean-Marc Aymesa - klawesyn i prowadzenie oraz Mary Galassi - harfa. Na płycie także utwory instrumentalne innego kompozytora renesansowego Ascania Maione.
„Side Effects” White Denim ukazał się nakładem City Slang. Krócej niż rok po ich uznanym przez krytyków ostatnim albumie „Performance”, zawsze płodni w twórczość White Denim wracają ze swoim ósmym wydawnictwem. Z okazji zapowiedzi zespół opublikował dwa główne single – „Shanalala” i „NY Money”. Bardziej zgodna z eksperymentalnym, swobodnym duchem ulubionego przez fanów „Last Day of Summer” niż cokolwiek innego, „Side Effects” to płyta, która oddaje istotę koncertów zespołu. Wyposażone w obrotową obsadę członków zespołu kierowaną przez Jamesa Petralliego i Steve`a Terebeckiego, utwory czerpią z dźwięków różnych osobowości, tworząc spójną całość - w rezultacie powstał album niezwykle różnorodny i żywy.
Przedstawiciele ciężkiego metalowego brzmienia Pernicion. Prezentują płytę zatytułowaną „Seek What They Sought” nagraną w 2018 roku, krążek zawiera pięć utworów, które otacza dynamiczna i mocna aura. Płyta to nic innego jak bomba atomowa, która wybucha niezrównanymi pokładami metalowej energii w postaci dźwięków, dając słuchaczowi niebywałe przeżycia muzyczne. Tracklista: 1. Summoning 2. Mantorok 3. The Darkness Comes 4. Deconsecration 5. Tome
Wydawnictwo Nextpop zapowiada swoją serię wydawniczą o nazwie Tunnel Vision. Będzie to nowa seria kompilacji prezentujących wybraną muzykę spoza pop-rockowego mainstreamu. Celem jej jest stworzenie słuchaczowi za każdym razem innego nastroju, określonego w podtytule każdej części.
Debiut płytowy Jerzego Mączyńskiego z formacją Jerry & The Pelican System na winylu. Projekt „Pelican” od początku zakładał poszukiwania wśród muzyków młodego pokolenia. Zespół stworzyli: perkusistka Wiktoria Jakubowska, trębacz Marcin Elszkowski, pianista Marcel Baliński, kontrabasista Franciszek Pospieszalski oraz oczywiście saksofonista Jerzy Mączyński. Do składu gościnnie dołączyła hinduska skrzypaczka Apoorva Krishna, z którą Jerry podjął współpracę podczas studiów w Walencji. Choć muzyk stojący na czele Jerry & The Pelican System inspiruje się raczej wolnością i majestatem tych ptaków, fascynuje go wielobarwność i ptasia niezależność, to ryzykancka natura pelikanów także odbija się w twórczości kwintetu. Ich ryzyko to nic innego jak wyrażanie swojego głosu, głosu nowego pokolenia, które nie boi się zredefiniować pojęcia jazzu. I pewnie nawet się nad tym nie zastanawiają, bo Jerzy Mączyński tworzy po prostu swoją muzykę. Słowo „pelican” musimy tu traktować jako przymiotnik. A więc pelikanowy system muzyki Mączyńskiego oznacza absurdalność, zmienność, ilustracyjność. Każdy z instrumentalistów pochodzi z innego środowiska, jednak udało im się stworzyć wspólny system łączenia swoich wizji i umiejętności, co w efekcie oznacza wielobarwność, międzygatunkowość, momentami odrealniony i pozbawiony reguł system pracy. Materiał z płyty wymaga otwartości zarówno wykonawców, jak i odbiorców. Nie znajdziemy tu klasycznych rozwiązań, które dadzą się zaszufladkować. Muzyka Jerry’ego jest międzygatunkowa do szpiku jego połyskującego saksofonu. Jerry twierdzi, że jazz to zamknięte pudełko pełne wyrazów. Można doń dodawać, ale forma jest już skończona. Jego jazz-nie-jazz jest buntem wyrażonym nie negatywnymi emocjami, lecz przez potrzebę zaprezentowania tego, co mu w duszy gra. Nie jest zaprzeczeniem jazzu, a jego kolorowym, zabawnym, młodszym kumplem. To głos nowego pokolenia wykształconych artystów, którzy stawiają na swoje i nie boją się tego robić. "(…) Skoro istnieje tak wielobarwna muzyka, wykonywana w porywający sposób przez tak utalentowanych instrumentalistów, jazz z pewnością szybko nie przejdzie do lamusa." - Czesław Romanowski Tracklista: Side A 1. Big Kraśka 2. PeeaceOFF I 3. PeeaceOFF II 4. PeeaceOFF III Side B 1. Chaos I 2. Chaos II 3. Chaos III 4. Cosmic Violet
"La Cenerentola" to nic innego jak Kopciuszek napisany przez Rossiniego. Mieszanka, komedii, patosu, maskarady i pełnej kolorystyki. W prezentowanym wydaniu orkiestrą dyryguje Claudio Abbado.