Utalentowany artysta Johannes Schenck to pochodzący z Holandii muzyk urodzony w 1660 w Amsterdamie zmarł w 1712 roku. Artysta był kompozytorem i wirtuozem instrumentu viola da gamba.
Utwory zamieszczone na niniejszej płycie przeznaczone są na klarnet z towarzyszeniem fortepianu. Każdy z nich jest odzwierciedleniem ogromnej wszechstronności kompozytora – Michała Bergsona, są mistrzowskim pokazem jego umiejętności tworzenia pięknych i frapujących linii melodycznych oraz rozległych fraz, a także utrzymania dużego napięcia emocjonalnego. Piękne tematy bergsonowskiego autorstwa często poddawane są interesującym wariacjom: czy to w sposób klasyczny poprzez rozdrabnianie wartości (Liebes Leid – Liebes Freud), czy poprzez przekształcenia w akompaniamencie, jak dzieje się to np. w Im Norden – Im Süden. Istotnym elementem jest niezwykła zgrabność przeplatania się liryki, śpiewności oraz wirtuozerii. Jest to muzyka, która wciąga, zaskakuje i zaciekawia zarazem. Concert-Arie czy Grosse Concert-Arie już w swoim tytule ukazują wielkie przywiązanie autora do śpiewności. Utwory Bergsona charakteryzują się różnorakim zabarwieniem emocjonalnym, wywołują różne nastroje u odbiorcy.Ważnym czynnikiem jest także ukazanie klarnetu jako instrumentu o bogatych możliwościach ekspresyjnych, barwowych. Kompozytor eksponuje jego interesujące brzmienie w każdym rejestrze. Wszystkie dzieła na płycie wzbogacone są o efektowne kadencje, w których słuchacz może podziwiać techniczne możliwości tego instrumentu. Bergson jako pianista wykorzystuje i eksploatuje w znaczący sposób także fortepian, zachwycając nas bogatą kolorystyką brzmienia i efektowną harmonią obu instrumentów.Bardzo istotnym i charakterystycznym rysem owej muzyki jest pewnego rodzaju dialog pomiędzy tradycją chopinowską a muzyką żydowską, klezmerską. Akcenty muzyki Chopina słychać bardzo wyraźnie w fortepianowych wstępach, interludiach, a także głównych tematach dzieł. Wpływ muzyki żydowskiej zdradzają charakterystyczne skale i rysy melodyczne. Spośród melancholijnych, nostalgicznych chopinowskich fraz kompozytor potrafi wyłonić nagle i niespodziewanie, niby od niechcenia, fragment giocoso, który filuternie, żartobliwie przypomina słuchaczowi o warszawskiej Pradze, Szmulowiźnie… Wsłuchując się dokładniej, usłyszymy skale znane z muzyki klezmerskiej, typową ornamentykę, zadziorność; czasem zdać się może, że niemal słyszymy tzw. „krech”, czyli charakterystyczny dla muzyki klezmerskiej klarnetowy jęk.Każdy z utworów z tej płyty zaskoczy słuchacza z jednej strony niebanalnymi zwrotami harmonicznymi, tworzącymi unikalny, sielski klimat. Z drugiej zaś zaprosi do tańca. W Grand Duo brillant odnajdziemy fragmenty dostojnego poloneza, z kolei w Concert-Arie, Liebes Leid – Liebes Freud – lekkiego, niby od niechcenia, walca.Interesujące jest użycie w temacie utworu Im Norden – Im Süden rytmu sarabandy – tańca hiszpańskiego, co może być związane z tytułem owego dzieła. Słuchając Liebes Leid – Liebes Freud dajemy się ponieść melancholii – muzyka ta przypomina nam pocztówkę, opowieść, list wypełniony wspomnieniami.Niezwykle istotna jest także kwestia współpracy obu instrumentów. Zarówno klarnet, jak i fortepian są często przez Michała Bergsona traktowane solistycznie (por. interludium Concert-Arie), by w kolejnych fragmentach znów razem znakomicie się uzupełniać, dopowiadać, tworzyć razem muzyczną opowieść.Wykonanie:Grzegorz Wieczorek - clarinetTomasz Jocz - piano
Pochodzący z Włoch wybitny kompozytor Francesco Maria Veracini, urodzony w 1690 roku we Florencji, zmarł w 1768 roku również we Florencji. Artysta prócz komponowania, grał również na skrzypcach i był jednym z czołowych wirtuozów tego instrumentu e XVIII wieku we Włoszech, oraz Europie. Tracklista: 1. I. Largo - Allegro - Largo - Allegro 2. II. Gavotte (Allegro) 3. III. Menuett 4. IV. Sarabande 5. V. Aire: Allegro 6. I. Largo - Allegro - Largo - Allegro 7. II. Gavotte 8. III. Sarabande 9. IV. Menuett 10. V. Gigue 11. VI. Menuett 12. I. Largo - Allegro 13. II. Aire (Allegro) 14. III. Allegro 15. IV. Sarabande 16. V. Gigue 17. I. Largo - Allegro 18. II. Gavotte (Allegro) 19. III. Appoggiato 20. IV. Gavotte & Rondeau: Allegro 21. V. Gigue 22. I. Allegro 23. II. Largo 24. III. Allegro 25. IV. Menuett
Nagrania „Magnificat”, dzieła bardzo szczególnego dla mnie, gdyż to ono właśnie zapoczątkowało ważną zmianę w moim sposobie pisania dla chóru i solistów. Misa a Buenos Aires (Misatango), moje pierwsze i najbardziej znane dzieło, stało się tym samym punktem wyjścia dla idei estetyki łączącej brzmienie chóru jako instrumentu wokalnej muzyki sakralnej z orkiestrą charakterystyczną dla Buenos Aires (Río de la Plata) składającą się ze smyczków, bandoneonu i fortepianu.
W porównaniu z literaturą organową czy fortepianową lista kompozycji akordeonowych jest bardzo krótka. Na szczęście w ciągu ostatnich dwudziestu lat powstało wiele koncertów, utworów solowych i kameralnych, a także opracowań przeznaczonych dla głównego bohatera płyty Accordiofonica. Dwudziestowieczne kompozycje zebrane w albumie pokazują ogromne możliwości techniczne i barwowe instrumentu, a także jego ciekawe połączenie z orkiestrą. Na płycie znajdują się trzy utwory: Suita na akordeon i orkiestrę smyczkową Józefa Świdra, Concerto classico Bronisława Kazimierza Przybylskiego oraz Koncert na akordeon i orkiestrę smyczkową „L’estro Fisarmonico” żyjącego twórcy Edwarda Sielickiego. Wszystkie zostały wykonane przez solistę Klaudiusza Barana i Orkiestrę Filharmonii Kameralnej im. Witolda Lutosławskiego w Łomży pod dyrekcją Jana Miłosza Zarzyckiego. Bohater Albumu ma ogromne zalety i możliwości; być może niektóre z nich nie zostały jeszcze odkryte. Mimo licznych walorów, instrument ten wciąż dużo rzadziej gości na estradach niż skrzypce czy fortepian. Akordeon także sporadycznie prezentuje się z towarzyszeniem orkiestry. Ukazane na Płycie walory instrumentu mogą stać się nowym źródłem inspiracji zarówno dla kompozytorów, jak i wykonawców. Czy akordeonowa literatura kameralna wkrótce wzbogaci się o nowe, ciekawe utwory? Czy mieniące się kolorami tęczy drgania stroików zainspirują kolejnych kompozytorów? Czy wreszcie różnorodne połączenia solisty i zespołu ożywią wyobraźnię słuchaczy? Czas pokaże, jednak przyjazna nazwa akordeonu (niem. – harmonijne brzmienie) budzi nadzieję wszystkich melomanów.
Płyta ta, prezentując piękno muzyki organowej i możliwości kobylińskiego instrumentu, jest niejako zwieńczeniem ponad dziesięcioletniego procesu remontu i rozbudowy instrumentu, a także pamiątką dziesięciolecia istnienia parafii pw. Matki Bożej przy Żłóbku w Kobylinie. Tracklista: Marc-Antoine Charpentier (1643-1704) 1. Preludium do „Te Deum” Johann Sebastian Bach (1685-1750) 2. Toccata i Fuga d-moll BWV 565 3. Preludium chorałowe „Wachet auf, ruft uns die Stimme” BWV 645 4. Chorał „Jesus bleibet meine Freude” z kantaty BWV 147 Charles Gounod (1818-1893), Johann Sebastian Bach (1685-1750) 5. Ave Maria Theodore Dubois (1837-1924) 6. Toccata G-dur Mieczysław Surzyński (1866-1924) 7. Improwizacje nt. polskiej pieśni kościelnej „Święty Boże”, Op. 38 Josef Rheinberger (1839-1901) 8. Cantilena z sonaty organowej nr 11, Op. 148 Gordon Young (1919-1998) 9. Preludium w stylu klasycznym Franz Schubert (1797-1828) 10. Ave Maria Tomasz Głuchowski (*1976) Improwizacja nt. pieśni „Salve Regina” 11. Salve Regina 12. Mater misericordiae 13. Vita, dulcedo 14. Et spes nostra, salve ! Nagranie zrealizowano w dniach 21-23 września 2018 roku w kościele pw. Matki Bożej przy Żłóbku w Kobylinie Realizacja nagrania i montaż: o. Ksawery Majewski OFM Przygotowanie instrumentu: Organmistrzostwo Tomasz Sowiński Projekt graficzny: IMPRESSUM Mirosław Łukasiewicz Zdjęcia: Radosław Ratajczak, Jakub Wawro, o. Ksawery Majewski Producent: ARS SONORA STUDIO ARSO-CD-118
3 października br. nakładem wydawnictwa LADO ABC we współpracy z Narodowym Instytutem Audiowizualnym ukaże się Sztuka fugi Bacha w wykonaniu Marcina Maseckiego. W poszukiwaniu najbardziej odpowiedniego zdaniem Maseckiego instrumentu, muzyk zdecydował się na nagranie jednego z ostatnich, niedokończonego utworu kompozytora na fortepianie, choć w niekonwencjonalny jak na muzykę klasyczną sposób. Sztuka Fugi (Die Kunst der Fuge) to jedno z ostatnich, niedokończone dzieło Jana Sebastiana Bacha. Pierwsza wersja utworu pochodzi z 1742 roku i zawiera dwanaście fug oraz dwa kanony. W kolejnych latach Bach dopisał dwie kolejne, lustrzane fugi oraz dodatkową wersję kanonu i też to opracowanie znalazło się na płycie Marcina Maseckiego. Tuż przed śmiercią kompozytor dokonał jednak szeregu dalszych zmian, nadając dziełu inny charakter. Ostateczna znana wersja Sztuki Fugi urywa się w połowie ostatniej fugi, pod którą figuruje słynny dopisek syna Bacha, stając się podstawą nieskończonej liczby interpretacji utworu: W momencie gdy dźwięki B-A-C-H pojawiają się w kontratemacie, kompozytor zmarł. Każdorazowo główną ideą kompozycji jest przebadanie kontrapunktycznych możliwości zawartych w jednym muzycznym temacie, każda z fug oparta jest bowiem na tej samej melodii w tonacji d-moll. Sztuka Fugi to bardziej traktat niż utwór koncertowy, prezentacja kunsztu kompozytorskiego nastawiona na eksplorację formy, której Bach był niedoścignionym mistrzem. Chcąc wskazać na sam sposób nagrania utworu i na jego konstrukcję, muzyk rozpoczął poszukiwanie najbardziej skutecznego jego zdaniem sposobu, by muzyce sprzed 300 lat przywrócić miejsce w świadomości społecznej. W 2010 roku Marcin Masecki zdradzał w wywiadzie na łamach „Polityki”: Od trzech lat mniej więcej próbuję nagrać „Sztukę Fugi” Bacha. Na milion różnych sposobów (…), od prób na pianinie Wurlitzera, poprzez różne klawesyny, klawikordy, wyjazdy do wielu miejsc, korespondencji z autorytetami, szukanie brzmienia, w którym ten utwór by jakoś ożył. To o tyle trudne, że trwa debata na temat tego, na jaki instrument został napisany.W poszukiwaniu idealnego instrumentu, który umożliwiłby zaprezentowanie utworu od nietypowej sonorystycznie strony, Masecki zdecydował się na wykonanie kompozycji na rodzinnym fortepianie marki Steinway, a następnie zarejestrowanie jego dźwięku na stary dyktafon kasetowy. Muzyk wyjaśnia: Zyskujemy wtedy na wielu polach. Jest to wrażenie nowe i niespotykane w świecie muzyki klasycznej (...) Od początku bałem się grać Bacha na fortepianie gdyż nieuchronnie brzmiał wtedy jak Konkurs Chopinowski. Nagrany na szumiący dyktafon fortepian staje się innym instrumentem. Szum taśmy i naturalna kompresja stwarzają matową szybę, zza której nie słychać już wypolerowanego salonowca, "króla instrumentów", tylko właśnie rzuca się w oczy szerszy kadr – taki, w którym lepiej widać strukturę całego utworu. Dzięki dyktafonowi apelujemy bardziej do głowy niż do zmysłów, jak to zwykł czynić fortepian od wieków.Masecki poprzez swoją działalność artystyczną od wielu już lat podejmuje próbę przezwyciężenia tradycyjnych podziałów na muzykę wysoką i niską, rozrywkową i poważną, udowadniając, że geniusz może iść w parze z zupełnie rozbrajającą, choć pozorną nonszalancją. Celowo sprowadza słuchacza na manowce, burzy jego przyzwyczajenia, by ten mógł odkryć muzykę w nowy dla siebie sposób. Odważnie stawia pytania o kształt i sposób funkcjonowanie tak zwanej muzyki poważnej w dzisiejszej rzeczywistości.
Recital Amerykańskiego pianisty urodzonego na Mołdawii, ucznia prestiżowej Moskiewskiej Akademii Muzycznej u takich profesorów jak: Bella Davidovich i Vera Gornostayeva. Jest laureatem wielu konkursów i zdobywcą licznych nagród w tym: Grand Prix at the first International Pancho Vladigerov Competition in Bulgaria, 1986; Grand Prix Young Artist Debut, New York in 1988; Prize at Aiex de Vries Prize, Belgium in 1990.Ten recital to zarówno pokaz kunsztu pianisty jak i prodecenta instrumentu. Firma Blüthner od 1853 produkuje znakomitej jakości fortepiany. Od pewnego czasu zaprasza uznanych wirtuozów do nagrań dla własnego wydawnictwa.
Płyta przybliża słuchaczom postać Franciszka Lessla, znakomitego polskiego kompozytora okresu przedchopinowskiego, ucznia Józefa Haydna. W klasycystycznym stylu Lessla dochodzą do głosu motywy zaczerpnięte z tradycji ludowej: w Sonatach z op. 2 wykorzystana jest melodyka mazurka i krakowiaka, zaś tematem Wariacji op. 15 jest kozacka dumka znana jako Sokoły. Twórczość Lessla, niezwykle istotna dla formowania się polskiego stylu narodowego, prezentowana jest przez Dorotę Cybulską-Amtler, instrumentalistkę wyjątkowo świadomą stylistycznych i wykonawczych tendencji epoki. O historycznej wierności nagrania decyduje również użycie pianoforte - instrumentu będącego pierwowzorem fortepianu.Tracklista:1. Fantazja C-dur op. 8 / Fantaisie in C major Op.82. Wariacje a-moll op. 15 nr 1 / Variations in A minor Op.15 No.1 Sonata F-dur op. 2 nr 2 / Sonata in F major Op.2 No.23. I Allegro con brio4. II Un poco adagio5. III AllegroSonata A-dur op. 2 nr 3 / Sonata in A major Op.2 No.36. I Allegro moderato7. II Larghetto espressivo8. III Allegro molto 9. Fantazja e-moll op. 13 / Fantaisie in E minor Op.13
Hans Ludemann swoją karierę rozpoczął u boku Eberharda Webera i Jana Garbarka w 1985 roku. Można zaryzykować twierdzenie, że to oni zaszczepili w 24-letnim wtedy muzyku fascynację różnymi tradycjami muzycznymi i artystyczną odwagę, skłaniającą go do podążania za nimi. Muzyk od lat pracuje nad własnymi autorskimi projektami, głównie w kameralnych składach i ma w swojej dyskografii ponad 20 płyt. Jego najnowszy album nagrany został w założonym w 1999 roku Trio Ivoire, które powstało podczas pobytu Ludemanna w Afryce, gdzie trafił w ramach stypendium Goethe-Institut. (...) Taka konfiguracja instrumentalistów, mądrze prowadzonych przez Hansa Ludemanna doskonale sprawdza się zarówno w pulsujących, hipnotycznych kompozycjach lidera jak i pełnych refleksji nad przemijającym czasem, utworach z korą Ballaké Sissoko w roli głównej. Ballaké jest jednym z najbardziej znanych wirtuozów zachodnioafrykańskiej harfy - kory, synem legendarnego harfisty Djelimady Sissoko. Urodził się i wychował w Bamako, stolicy Mali. Pudło rezonansowe kory wykonane jest z tykwy, na której rozpięta jest krowia skóra. Z korpusu instrumentu wystaje duży mostek, a między nim i długą szyjką instrumentu rozpięte jest 21 strun. Ich rozmieszczenie po obu stronach mostka pozwala na symetryczną grę obiema rękami i budowanie zachwycającej polifonicznej faktury. Kora w rękach Ballaké Sissoko brzmi absolutnie fantastycznie, mistycznie wręcz, to samo można powiedzieć o balafonie, na którym gra Aly Keita, odmianie ksylofonu, w którym wysuszone owoce tykwy służą, jako pudła rezonansowe. "Desert Pulse" skutecznie opiera się taniemu efekciarstwu, jakiego dzisiaj wiele, muzycy niemalże wyczarowują muzyczny wielokulturowy mikrokosmos, zachwycający swoją ornamentyką i oryginalnymi harmoniami. Wszystko podane jest z potężną energią, ale i radością grania. Jest iskra boża, rodzaj geniuszu i mistycznego sacrum, im dłużej się tego słucha, tym bardziej wciąga. Jacek Palczewski Muzycy: Hans Lüdeman: piano Aly Keita: balafon Christian Thomé: percussion Reiner Winterschladen: trumpet Ballaké Sissoko: kora