Na płycie znajdziemy utwory barokowe na duet skrzypiec i wiolonczeli. Chociaż w tamtym czasie sonaty skrzypcowe przeważnie zawierały akompaniament klawesynu, coraz większa liczba kompozytorów rezygnowała z tego instrumentu. Duo Tartini (David Plantier - skrzypce i Annabelle Luis - wiolonczela) wykonują utwory Tartiniego, Bonportiego, Dall'Abaco Plattiego i Nardiniego.
Kazimierz Serocki, jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów, początkowo zainteresowania artystyczne dzielił między komponowaniem a sztuką pianistyczną. Prezentowane na płycie utwory Forte e piano (1967) oraz słynne Pianophonie (1978) są to - kreatywnie przetransformowane na wskroś nowoczesnym językiem muzycznym kompozytora - koncerty; z zachowaną podstawową ideą formy, czyli obecnością, co najmniej dwóch ścierających się lub zgodnie współpracujących sił - instrumentu solowego i orkiestry. Przedstawiamy archiwalne (1973 i 1979) nagrania tych utworów w znakomitych interpretacjach pianistów Szábolcsa Esztényi'ego i Jerzego Witkowskiego oraz Stanisława Wisłockiego, dyrygującego orkiestrami Polskiego Radia i TV.
Muzyka na klawesyn solo niemieckiego kompozytora barokowego Georga Philippa Telemanna. Wykonawca to włoski klawesynista Andrea Coen. Gra on na kopii barokowego instrumentu Michaela Mietke.
Nowy, solowy album Tine Thing Helseth!Recital ugruntowuje pozycję Helseth, która dla EMI nagrywa nie tylko płyty solowe, lecz także muzykę kameralną wraz ze swoim zespołem brass. Jej poprzedni album “Storyteller” okazał się niezwykłym sukcesem. EMI słynie ze znakomitych nagrań wirtuozów trąbki. Po niezapomnianym Maurice Andre, pojawiła się wielka gwiazda tego instrumentu – Alison Balsom. Jej fantastyczny, niezwykle kobiecy styl gry i nieskazitelna wirtuozeria przełamały steresotyp wedle którego na trąbce grail głównie mężczyźni. Tine Thing Helseth podąża jednak swoją własną ścieżką prezentując nowoczesne i świeże podejście do instrumentu, który zachwyca nas tak samo w muzyce barokowej, XX wiecznym jazzie, czy współczesnej muzyce filmowej. Tę różnorodność oraz możliwości trąbki Tine Thing Helseth przybliża słuchaczom poprzez swoje płyty. 1. Ibert: Impromptu 1:47 2. Glazunov: Albumblatt 4:26 3. Enescu: Légende 6:22 4. Bull: Perpetuum Mobile 1:43 PUCCINI SONGS Originally for voice and piano, arranged for trumpet and piano by Tine5. Storiella d'amore 3:29 6. Sole e amore 1:39 7. E l'uccellino 1:15 8. Canto d'anime 1:40 9. Avanti Urania 1:14Sommerfeldt: Divertimento for solo trumpet Op.21 (1970) For solo trumpet 10. Allegro 2:20 11. Larghetto 3:35 12. Allegro con brio 1:33de Falla: 7 canciones populares españolas (7 Popular Spanish Songs) Originally for voice and piano; arranged for trumpet and piano by Tine 13. I: El Paňo Moruno (The Moorish cloth) 1:14 14. II: Seguidilla Murciana 1:06 15. III: Asturiana (Asturian) 2:36 16. IV: Jota 2:40 17. V: Nana 1:42 18. VI: Canción (Song) 1:00 19. VII: Polo 1:21Hindemith: Trumpet Sonata 20. I: Mit Kraft 4:59 21. II: Mässig Bewegt 2:25 22. III: Trauermusik Sehr Langsam 7:3723. Rachmaninov: Vocalise 5:04 Originally for voice and piano, arranged for trumpet and piano by Tine24. Kreisler: Marche Miniature Viennoise 3:10 25. Kreisler: Toy Soldiers March 1:46Originally for violin and piano, arranged for trumpet and piano by Tine
Voyages to pierwszy album nagrany na spektakularnych, nowych organach w Paris Philharmonie. Voyages Składa się z jedenastu słynnych utworów - od Bacha do Chaczaturiana, w repertuarze znajdziemy nazwiska takich kompozytorów, jak: Mendelssohn, Chopin, Liszt, Wagner, Saint-Saëns, Rimsky-Korsakov, Fauré, Debussy i Falla. Album prezentuje zarówno "symfoniczne" możliwości nowego instrumentu, jak również fenomenalny kunszt znanego francuskiego organisty – Oliviera Latry.Wspaniała nowa sala koncertowa Paris Philharmonie, otworzona w styczniu 2015 roku i monumentalne organy, które posiadają ponad 6000 piszczałek i ważą ponad 25 ton, aż do 2016 roku nie były prezentowane opinii publicznej. Voyages, zawierający popularne utwory w transkrypcji na organy, jest pierwszym, który został nagrany na instrumencie.Organista - Olivier Latry - pochodzi z północnej Francji i jest ściśle związany ze znacznie starszym i bardziej sławnym obiektem paryskim - katedrą Notre-Dame, gdzie pełnił funkcję Tytularnego Organisty przez ponad 30 lat. Jest także profesorem Katedry Organów w Konserwatorium Paryskim i wybitnym wykonawcą, który koncertował w pięćdziesięciu krajach na pięciu kontynentach. „Boston Globe” powiedział: Żaden organista nie ma lepszych kwalifikacji, niż Olivier Latry, „New York Times” określił go jako genialnego instrumentalistę, a „Gramophone” obwieścił, iż mistrzostwo Oliviera Latry w opanowaniu instrumentu i repertuaru jest niezaprzeczalne.Tracklista:1. ARAM KHATCHATURIAN (1903-1978) arr. Kalevi Kiviniemi – Sabre Dance 2. MANUEL DE FALLA (1876-1946) arr. Olivier Latry – Danza ritual del fuego 3. FELIX MENDELSSOHN (1809-1847) arr. Reitze Smits – Variations sérieuses Op.54 4. JS BACH (1685-1750) arr. Marcel Dupré – Wir danken dir, Gott, wir danken dir BWV 29: Sinfonia5. FRANZ LISZT (1811-1886) arr. Max Reger – Der heilige Franziskus von Paula auf den Wogen schreitend6. RICHARD WAGNER (1813-1883) arr. Edwin Lemare – Prelude and Liebestod 7. FRÉDÉRIC CHOPIN ( 1810-1849) arr. Franz Liszt - Prélude in E minor Op.28 No.48. NIKOLAI RIMSKY-KORSAKOV (1844-1908) arr. Léonce de Saint-Martin – Le vol du bourdon9. CLAUDE DEBUSSY (1862-1918) arr. Léon Roques – La cathédrale engloutie 10. GABRIEL FAURÉ (1845-1924) arr. Louis Robiliard – Sicilienne 11. CAMILLE SAINT-SAËNS (1835-1921) arr. Edwin Lemare – Danse macabre Op.40
Instrumenty z rodziny smyczków o niższym brzmieniu obdarzone były rozmaitymi nazwami, np. violoncino, violone, basso, viola, bassetto itp. Powyższe nagranie to efekt peregrynacji muzyków związanej z poszukiwaniem i odkrywaniem, właściwości wiolonczeli jako instrumentu solowego. Płyta zawiera utwory od wczesnego baroku do 1757 roku - daty śmierci Francesco Suprianiego, neapolitańskiego wirtuoza. Wtedy też wieść o wiolonczeli, jako o pełnoprawnym instrumencie solowym, roznosi się na całą Europę.
Około tysiącsześćsetnego roku Angielscy kompozytorzy stworzyli styl znany jako lyra viol music. Termin ten odnosi się nie tylko do instrumentu ale może nawet bardziej do stylu gry. Stylu charakteryzującego się grą akordową imitującą polifonię, różnymi systemami strojenia instrumentów.
Piękna, nastrojowa i relaksująca muzyka mongolska prezentująca Yatga, w wykonaniu Chinbata Baasankhuu jednego z wielkich mistrzów tego instrumentu. W książeczce wyczerpujące informacje o artystce, historii muzyki mongolskiej i instrumencie yatga.
Jazz Fantasy czyli Norbert Dalsass, Roman Hintertegger i Michele Giro sięgnęli po kompozycje Gordona Matthew Sumnera znanego szerszej publiczności jako Sting lub utwory z jego repertuaru. Muzycy wzbogacili instrumentarium zapraszając do gościnnego udziału w projekcie innych instrumentalistów (trebacza Franco Ambrosettiego, gitarzystę Andy Scholtza oraz grającego na saksofonach i klarnecie Marco Gottiego).Włoscy instrumentaliści traktują przebojowe tematy muzyki pop jak jazzowe standardy, stają się dla nich one polem twórczej eksploracji, podstawą muzycznych, improwizowanych podróży i poszukiwań. Nie mamy tutaj do czynienia ze stylistyczną woltą czy muzyczną dekonstrukcją - tematy w oprawie tria czy kwartetu ukazują swoje korzenie (tak, wszak to do jazzu Sting często się odwołuje) i lśnią prawdziwym dźwiękowym blaskiem niczym szlachetne kamienie, którym przydano równie piękną, godną ich jasności i światła oprawę.Brzmieniowo Jazz Fantasy czasami przywodzi najlepsze dokonania e.s.t. Esbjorn Svensson Trio, w kameralnych momentach, których nie brakuje na płycie słychać echa fascynacji lidera pianistyką innego mistrza tego instrumentu Enrico Pieranunziego. Jazzowy kontekst zdaje się być naturalnym rozwinięciem tej muzyki - podobnie jak wokalistyka Stinga jest niemal naturalnym rozwinięciem muzyki Johna Dowlanda na jego najnowszym albumie wydanym przez Deutsche Grammophon, który w październiku miał swoja premierę. A swingująca sekcja rytmiczna tylko przydaje lekkości tym kompozycjom tak jak np. w „Shape Of My Heart”, „La Belle Dame Sans Regrets” czy pamietającemu jeszcze dokonania The Police przebojowi „Every Breath You Take”.
W porównaniu do rozwoju skrzypiec, zaskakującym może być fakt, długiego ustanawiania się wiolonczeli jako instrumentu solowego. Już w połowie XVI wieku, instrument ten istniał jako basowy członek rodziny skrzypiec, lecz był używany głównie do akompaniowania. Dopiero druga połowa XVI wieku przyniosła nowe rozwiązania w budowie wiolonczeli, które umożliwiły uzyskanie ciepłego, głębokiego brzmienia, które do dziś urzeka słuchaczy swym nietypowym pięknem i charakterem. Pierwsza z dwóch płyt obecnych w powyższym wydaniu przedstawia początki wiolonczelowego repertuaru solowego, a więc głównie twórczość kompozytorów Włoskich, przede wszystkim z okolic Bolonii. Druga z kolei dotyczy rozkwitu tego instrumentu, prezentując utwory takich mistrzów jak Geminiani czy Vivaldi.