Liturgia Świętego Jana Chryzostoma to jedno z najwcześniejszych dzieł Czajkowskiego. W tym samym czasie kompozytor pracował nad Eugeniuszem Onieginem.
Wariacje Goldbergowskie Jana Sebastiana Bacha w wykonaniu Glenna Goulda, które przyniosły mu międzynarodową sławę i uznanie.
Koncert na orkiestrę Witolda Lutosławskiego i symfonia nr 5 Jana Sibeliusa w wykonaniu London Philharmonic Orchestra pod dyrekcją Jukka-Pekka Saraste.
Każdy kto interesuję się duńską sceną jazzową musiał zetknąć się z nazwiskiem Henryka Gunde - jak piszą tamtejsze jazzowe magazyny "prawdopodobnie najbardziej zapracowanym pianistą w tym kraju". Nagrywa on bowiem z big bandem duńskiego radia, jest członkiem kwartetu Jana Harbecka, zespołów saksofonisty Fredrika Lundina, koncertuje z folkowym piosenkarzem Erikiem Grimem i akompaniuje zagranicznym gwiazdom występującym w Danii. Zainteresowania jego łączą więc wiele, nie tylko jazzowych, idiomów - powołuje się w wywiadach na fascynację Jarrettem, Hancockiem, Wyntonem Kelly, Achmedem Jamalem, Errollem Warnerem, ale także muzyką Jana Sebastiana Bacha czy Carla Nielsena (najsłynniejszy duński kompozytor przełomu XIX i XX wieku), jak i twórczością dwudziestowiecznych songwriterów. Nigdy nie była dla niego priorytetem własna promocja - po dziś dzień najbardziej znany jest z nagrań tria Gunde on Garner, a prezentowana właśnie płyta jest bodaj pierwszym w pełni autorskim albumem pianisty. Zaprosił do udziału dwóch cenionych skandynawskich muzyków - kontrabasistę Kaspera Vadsholta oraz popularnego szwedzkiego pianistę Rasmusa Kihlberga. Stworzyli oni tutaj intuicyjnie rozumiejącą się sekcję rytmiczną, potrafiącą zagrać miękkim i głębokim, lecz także zdecydowanym groovem (Floatin'), jak i ozdobić lirycznym pięknem cudownie nastrojowy temat Limelight. Tworząc jeden organizm znakomicie rozumieją się przy tym z pianistą - znakomicie słychać to w hołdzie dla najsłynniejszego skandynawskiego muzyka ostatnich lat - Esbjorna Svenssona (From Esbjorn's Point of View), gdzie wspólnie, kroczek po kroczku budują napięcie rozpędzając utwór motoryczną frazą. Sam Gunde - pianista technicznie świetny - wydaje się być chyba rozkochany w nastrojowych frazach, które rozwija niespiesznie. Potrafi przy tym zaskoczyć, zmienić bieg utworu, przyspieszają nagle frazę fortepianu z zachowaniem oryginalnego rytmu kompozycji, Jakby chciał w tej samej frazie zawrzeć nieskończoną mnogość dźwięków. Nie sprawia to jednak wrażenia płytkiego pośpiechu - zawsze znakomicie wkomponowane jest w formę utworu. Wynikiem tego wszystkiego jest album niebanalny, oparty na autorskich kompozycjach lidera zespołu (z wyjątkiem dwóch tematów Chaplina i Weissa), który zapada w pamięć i do którego powraca się z niekłamaną przyjemnością. A z samym muzykiem można będzie się spotkać już wkrótce - na początku listopada odwiedzi nas w ramach Nornic Jazz Festiwal - Danish Delight. Polecamy płytę i koncerty gorąco!Tracklista: 1. Floatin’2. Music, Music, Music3. Limelight4. Pearly Gate Graffiti5. From Esbjörns Point Of View6. And Round It Goes7. The Raven Spoke8. 6 AM9. Intro Remix
Muzyka klawiszowa największego barokowego kompozytora Jana Sebastiana Bacha w wykonaniu francuskiego klawesynisty Pierre'a Hantai.
Wielka artystyczna podróż Marka Grechuty, piosenkarza, kompozytora i poety, rozpoczęła się - jak przystało - w Krakowie. Właśnie tam, na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej, student z Zamościa (ur. 1945) poznał nieco starszego kolegę, Jana Kantego Pawluśkiewicza (ur. 1942 w Nowym Targu). Dwaj entuzjaści poezji i muzyki - Pawluśkiewicz miał już za sobą staż pianisty jazzowego - założyli kabaret Anawa. Nazwa wywodzi się od francuskiego zwrotu en avant - "naprzód". Trupa rozpoczęła działalność w grudniu 1966 roku, od groteskowo-jarmarcznych przedstawień utrzymanych w konwencji happeningu, ale już po kilku miesiącach przeobraziła się w zespół muzyczny o zgoła niekonwencjonalnym składzie. Formuła stworzona przez Anawa nie znajduje porównania ani w muzyce polskiej, ani w światowej. Bogate, nieprzewidywalne kompozycje, pełne nieoczekiwanych zwrotów melodycznych, znalazły godną oprawę w grze tria, następnie kwartetu smyczkowego. Stylistyka Anawa bliska była klasycznym formom rodem z muzyki poważnej, ale wprowadzenie gitary i perkusji rozszerzyło możliwości aranżowania na niecodzienny skład. Grechuta i Pawluśkiewicz wykorzystali owe możliwości w pełni. Po sukcesach wczesnych utworów (m.in. nagroda TVP dla Wesela - Opole 1969) zespół nagrał "małą płytę", na której obok Tanga Anawa (piosenki-wizytówki) znalazła się Niepewność do wiersza Mickiewicza i Serce. Utwory Pawluśkiewicza, początkowo głównego autora muzyki, ukształtowały wizerunek Anawa jako zespołu "neoromantycznego", śmiało sięgającego po słowa klasyków i szokującego big-beatową publiczność niemal wszystkim - od instrumentarium, po wygląd (suknia wiolonczelistki i… fraki). Kluczem do powodzenia nowej formuły muzycznej stały się jednak interpretacje Grechuty - nikt nie śpiewał tak jak on. Prasa nazywała go "nowym romantykiem", "mistrzem nastroju", "księciem piosenki poetyckiej". Ale mistrz Jan Kanty nie stronił od poezji na wskroś nowoczesnej, czego wyrazem jest Piosenka do wiersza Juliana Przybosia, równie "futurystyczna" w eksplodujących smyczkach, co słowa poety. Potrafił też tworzyć liryczne miniatury bliższe kanonowi muzyki popularnej, jak Zadymka do strof Tuwima. Osobną kategorię stanowiły jego piosenki do przewrotnych, zadziornych tekstów Grechuty - kabaretowe Nie dokazuj i W dzikie wino zaplątani o faktycznie "zaplątanych" niczym winorośle słowach. Z trzech utworów z muzyką Grechuty wyróżnia się (nie tylko udziałem Alibabek) Wesele, piosenka napisana do… fragmentów dramatu Stanisława Wyspiańskiego. Już w owej - debiutanckiej niemal - kompozycji zaznacza się naturalna swoboda artysty w przyporządkowaniu niełatwej muzyki trudnemu tekstowi. Ale szacunek do tekstu nie jest bałwochwalczy. Konstrukcja utworu Twoja postać wymagała większego skontrastowania nastrojów niż miało to miejsce w wierszu Micińskiego, więc kompozytor sięgnął po strofy innego poety. I tak "jasne smugi" Czechowicza rozświetlają mroczne obrazy Micińskiego, a nastrój wzbogacają gitarowe arpeggia Tadeusza Woźniaka. Będziesz moją panią to utwór o niemal ludowym charakterze - uwypuklonym przez prostotę porównań i użycie akordeonu w akompaniamencie. Jest to zarazem pierwsza "piosenka autorska" Grechuty - będzie ich coraz więcej. Album "Marek Grechuta & Anawa" zamyka kompozycja Jana Kantego inna od pozostałych, pozornie pozbawiona linii melodycznej, lecz o wyeksponowanym rytmie (także i tu słyszymy gitarę Tadeusza Woźniaka). Jest to jedyny na płycie utwór do słów poety-rówieśnika, Leszka A. Moczulskiego. Jego słowa okazały się jednak tak ważne, że Marek Grechuta postanowił nadać im własną oprawę muzyczną, tworząc tytułową kompozycję następnej płyty długogrającej.
Pan Kleks to profesor akademii dla chłopców, będącej polskim pierwowzorem Hogwartu lat 50-tych, gdzie namalowane potrawy są jadalne, a bajkowe istoty można spotkać na co dzień. W kultową postać Ambrożego Kleksa, stworzoną przez autora najpiękniejszych bajek dla dzieci Jana Brzechwę, w filmowej serii wcielił się Piotr Fronczewski. Piosenki w jego wykonaniu stały się przebojami słuchanymi przez dzieci w całym kraju. „Kaczka Dziwaczka”, „Na wyspach Bergamutach” czy „Leń” to tylko niektóre z hitów zawartych na płycie.
Muzyka klawesynowa Jana Sebastiana Bacha w wykonaniu francuskiej klawesynistki Céline Frisch.
Aranżacje utworów Jana Sebastiana Bacha na dwie gitary w wykonaniu duetu gitarowego Katona Twins.
Trzy dyski „Kabaretu pod Egidą” dokumentujące trzy różne sezony naszej kabaretowej historii, to jednocześnie poglądowa lekcja polskiego poczucia humoru. Jakie tematy poruszały publiczność, jaki nastrój panował na widowni… Bez przesady można zauważyć, że poczucie humoru od zawsze tworzyło podskórny nurt życia publicznego. Nurt prawdziwszy, bliższy realiom niż oficjalne enuncjacje mediów, polityków a także oceny historyków. Na tym polega potęga śmiechu, że w paradoksie, w absurdalnym skrócie pokazuje prawdę. W kpinach, w ironii przejawia się duch wolności i niezbędny społeczeństwu ładunek optymizmu. Archiwalne nagrania, choć niedoskonałe technicznie, starszym rocznikom przypomną młodsze lata, a młodzieży dadzą pogląd na funkcjonowanie jednej z najważniejszych polskich wspólnot – wspólnoty śmiechu.Jan PietrzakAlbum zawiera archiwalne nagrania koncertów kabaretu od 1981 do 2008 roku.W oprawie graficznej Kuby Pietrzaka (syn Jana Pietrzaka) znajdziemy unikalne zdjęcia ze spektakli oraz teksty piosenek, monologów i skeczy napisanych dla Egidy przez najwybitniejszych autorów, takich jak: Agnieszka Osiecka, Adam Kreczmar, Ryszard Marek Groński, Przemysław Gintrowski, Jacek Kaczmarski, Daniel Passent, Krzysztof Piasecki, Jan Pietrzak i innych.Wśród wykonawców usłyszymy całą, artystyczną elitę Egidy: Ewę Dałkowską, Joannę Żółkowską, Wojciecha Pszoniaka, Piotra Fronczewskiego, Krzysztofa Piaseckiego, Jana Pietrzaka i wielu innych. Muzyka w wykonaniu zespołu muzycznego Kabaretu pod Egidą pod kierownictwem Włodzimierza Korcza i Eugeniusza Majchrzaka.