Mommy & Me Shake My Hand (Hello Song) If You're Happy And You Know It Old MacDonald Had A Farm Head, Shoulders, Knees And Toes Row, Row, Row Your Boat The Farmer In The Dell The Mexican Hat Dance Ta Ra Ra Boom De Ay Ring Around The Rosie London Bridge Where Is Thumbkin Twinkle Twinkle Little Star Take My Hand (Goodbye Song) Mommy & Me (Jazz version) Take My Hand (Goodbye Song - Instrumental version featuring Tom Scott) Take My Hand (Goodbye Song - Jazz Version) - 31. Instrumental Versions Only  

• Wykonawca Various Artists
• Data premiery 2003-01-01
• Nośnik CD

Various Artists. 2 CD - Jazz & World Celebration / Classical Celebration

• Wykonawca Various Artists
• Nośnik CD

Jeden z największych trębaczy i najpopularniejszych kultowych postaci w historii jazzu. Chet Baker (1929-1988), był równie sławny ze względu na swój surowy wygląd i burzliwe życie osobiste, jak za delikatne wokale i liryczne granie na trąbce. Zdobywając sławę jako członek Gerry Mulligan, Baker szybko stał się niekwestionowanym królem trąbki zachodniego wybrzeża w stylu cool jazz. Jego piękny ton, delikatne i nawiedzające linie melodyczne i mistrzowskie poczucie przestrzeni nasycały jego muzykę ciepłą, nostalgiczną jakością i zyskały mu fanów, którzy wykroczyli daleko poza granice tradycyjnego entuzjastów jazzu.

• Wykonawca Baker Chet
• Data premiery 2018-01-11
• Nośnik Płyta Analogowa

Skład zespołu: Laurindo Almeida - guitar, Bud Shank - saxophone, Harry Babasin - bass, Roy Harte - drums. Laurindo Almeida (ur. 2 września 1917 w Miracatú, w stanie São Paulo, Brazylia, zm. 26 lipca 1995 w Van Luys w stanie Kalifornia, USA) – brazylijski gitarzysta jazzowy. Początkowo grywał w różnych zespołach w Rio de Janeiro, następnie kierował własną grupą. W 1947 przeniósł się do USA, gdzie zdobył wielką popularność jako solista orkiestry Stana Kentona. Później przeprowadził się do Hollywood, gdzie założył własne trio. W 1953 nagrał z amerykańskim muzykiem jazzowym Budem Shankiem płytę Brazilliance, którą później uznano za pierwsze nagranie bossa novy. Często grywał z Modern Jazz Quartet. Tracklista: 1. Speak Low 2. Atabaque 3. Acertate Mas 4. Amor Flamengo 5. Terra Seca 6. Baa-Too-Kee 7. Inquitacao 8. Tocata 9. Carinoso 10. Nocatambulism 11. Nono 12. Hazardous 13. Blue Baiao 14. Stairway To The Stars

• Wykonawca Almeida Laurindo , Shank Bud
• Data premiery 2006-03-07
• Nośnik CD

Wydawnictwo "Real Gone Jazz" przedstawia 4 płyty CD zawierające aż 8 oryginalnych klasycznych zremasterowanych albumów słynnego amerykańskiego wibrafonisty Arthura Lymana : "Leis Of Jazz", "Taboo", "Hawaiian Sunset", "Bwana", "Legend Of Pele", "Bahia", Taboo 2", "Percussion Spectacular".Etykiety na płytach CD są koloru czarnego stanowiąc w pomniejszonej skali imitację płyt winylowych . 8-miostronicowa książeczka zawiera składy zespołów grających na poszczególnych płytach oraz katalog wykonawców wydanych przez Real Gone Jazz. Całość opakowana jest w plastikowy box.Seria Real Gone Jazz wydała także zremasterowane oryginalne albumy takich gwiazd jak : Nina Simone, Ahmad Jamal, Thelonious Monk, Charles Mingus, Chet Baker, Ornette Coleman, John Coltrane, Jimmy Smith, Bill Evans, Ken Nordine, Horace Silver, Cecil Taylor, Donald Byrd, Herbie Mann, Les Baxter, Martin Denny, Ray Charles, Sonny Clark, Sonny Rollins, Dave Brubeck, Oscar Peterson, Paul Chambers, Cal Tjader, Cannonball Adderley, Andre Previn, Wes Montgomery, Hank Mobley, Sarah Vaughan, Sun Ra, Sonny Stitt, Modern Jazz Quartet, Quincy Jones, Miles Davis, Ben Webster, Eric Dolphy, Blue Mitchell, Kenny Burrell, Stan Kenton, Red Garland, Johnny Cash, Frank Sinatra, Bo Diddley, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Duke Ellington, Duane Eddy, Chet Atkins, Chuck Berry, Stan Getz, Elvis Presley, Bud Powell, Kenny Dorham, Lou Donaldson, Kenny Drew, Curtis Fuller, Max Roach, J.J. Johnson, Art Blakey, Art Farmer, Eddie Cochran, Ella Fitzgerald, Johnny Hodges, Elmo Hope, Peggy Lee, Nelson Riddle, Arthur Lyman, Shorty Rogers, Bobby Hackett, Gene Ammons, June Christy, Al Cohn, Doris Day, Herb Ellis, Jimmy Giuffre, Johnny Griffin, Bill Haley & His Comets, Wanda Jackson, Thad Jones, King Curtis, Peggy Lee, Sabu Martinez, Carmen McRae, Ricky Nelson, Andre Previn, Yma Sumac, Stanley Turrentine, Dearie Blossom.

• Wykonawca Lyman Arthur
• Data premiery 2012-10-31
• Nośnik CD

JAZZ CLUB 1. BLUESY TOOSY 2. SHAKIN THE BLUES 3. STARS FELL ON ALABAMA 4. JUST A LITTLE BIT OF SOUL 5. WATCH IT 6. CARELESS LOVE 7. BLUES FOR GEORGE 8. DELILAH 9. JOE'S BLUES 10. I DIDN'T KNOW WHAT TIME IT WAS 11. WALTZ OF THE JIVE CATS 12.

• Wykonawca Doldinger Klaus
• Data premiery 2008-05-22
• Nośnik CD

Ira Gitler, legenda jazzowego dziennikarstwa, który wspólnie z Leonardem Featherem napisał słynną „The Biographical Encyclopedia of Jazz” powiedział o włoskim mistrzu fortepianu, że gra według rzadko już dzisiaj stosowanej zasady – „to co powstaje musi być przejmujące, prawdziwe i intensywne”.

• Wykonawca Pieranunzi Enrico
• Data premiery 2011-05-15
• Nośnik CD

JAZZ / AVANT JAZZ / DIGIPACK ETUI

• Wykonawca Once Around in the Park
• Data premiery 2006-03-09
• Nośnik CD

Piąta dekada w dziejach polskiej muzyki rozrywkowej to lata niezapomniane. Ci, którzy je przeżyli wiedzą, że brakowało wtedy wszystkiego. Był za to entuzjazm do odbudowy zniszczonych wojną ruin i budowania socjalistycznej rzeczywistości. Także w kulturze. Czujne oko władzy i w tej dziedzinie baczyło, aby młode talenty nowej Polski, nie roztrwoniły twórczej energii. Doszedłszy jednak do wniosku, że pięciu powojennych lat nie wykorzystano właściwie, zorganizowało jesienią 1949 roku Zjazd Kompozytorów i Muzykologów Polskich. To szacowne grono sformułowało wtedy wielce niefortunne teorie estetyczne nakazujące twórcom i wykonawcom, co i jak mają komponować, pisać i śpiewać, melomanom zaś, czego mają słuchać. Przede wszystkim w muzyce, zwanej poważną.Ale i "lekka muza" nie miała lekko. Trzeszczące płyty dwóch powojennych wytwórni płytowych Fogg i Syrena Records ze szlagierami pamiętającymi stare, dobre czasy zastąpiły napuszone i nieszczere pieśni do wspólnego śpiewania, zwane masowymi. Zamiast światowych przebojów z polskimi tekstami Hemara, Własta i Tuwima rozbrzmiewały radzieckie piosenki frontowe i filmowe. Muzyka synkopowana znikła z estrady i anteny radiowej, a granie i słuchanie jazzu uznano za przejaw sympatii dla wrogiej ideologii. Dlatego lata jego niebytu nazwano okresem katakumbowym.Przyszło jednak ocknięcie. Odwilż polityczna nastała w październiku 1956 roku, w sztuce zaczęła się trzy lata wcześniej, zaraz po śmierci Józefa Stalina. Przełamano wreszcie bariery instytucjonalno-biurokratyczne, bo merytorycznych nie było. Z nawiązką i zapałem zaczęto odrabiać zmarnowany czas. Przebojowe melodie, zgrabne teksty i ciekawe aranżacje wypełniły wreszcie radiową antenę. Rozpoczęła się mieniąca się różnymi kolorami głosów karuzela nazwisk wykonawców i nie mniej barwny muzycznie korowód zespołów i orkiestr – Marta Mirska z orkiestrą Jana Cajmera, Natasza Zylska z orkiestrą Waldemara Kazaneckiego, Maria Koterbska z taneczną formacją Jerzego Haralda, Sława Przybylska ze Stefanem Rachoniem. Wśród śpiewających panów prym wiedli Janusz Gniatkowski, Jan Danek, Zbigniew Kurtycz, Julian Sztatler, Andrzej Bogucki, Jerzy Połomski. Na głosy śpiewały Siostry Do-Re-Mi oraz stylowi rewelersi Cztery Asy i Chór Czejanda. Oprócz Szpilmana, Żylińskiego, Sarta i Abratowskiego całkiem zgrabne piosenki komponował Witold Lutosławski, skrywający się pod pseudonimem Derwid.Ruszyła telewizja (1953), pojawiły się pierwsze kabarety, wędrowna Wagabunda (1956), gdański Bim Bom (1954), krakowska Piwnica Pod Baranami (1956) oraz warszawskie sceny studenckie – STS (1954) i Stodoła (1956). Z artystycznego podziemia wychynął jazz. W 1954 roku odbyły się pierwsze Zaduszki Jazzowe w Krakowie. W lipcu 1956 roku pierwszy numer miesięcznika "Jazz" zapowiadał I Ogólnopolski Festiwal Jazzowy. Do Sopotu przyjechali wszyscy, którzy do tej pory działali w jazzowej konspiracji. Byli Melomani z Jerzym "Dudusiem" Matuszkiewiczem na czele, Krzysztof Komeda ze swoim Sekstetem, goście z Niemiec i Włoch. Dwa lata później sopocki festiwal przeprowadził się do Warszawy. Leopold Tyrmand nadał mu nazwę Jazz Jamboree i do niedawna był najstarszym, międzynarodowym, jazzowym festiwalem Europy. Jazzowy zlot był dla smakoszy. Mniej wyrobionej publiczności serwowano koncerty i programy radiowe na żywo z "utanecznioną wersją" jazzu z udziałem zespołu Zygmunta Wicharego, Błękitnego Jazzu Ryszarda Damrosza, big bandów Jana Walaska oraz Franciszka Górkiewicza i Juliana Skowrońskiego.Wesoło grał i śpiewał też filmowy ekran. Piosenka "Chcecie, to wierzcie" była ozdobą filmu Sprawa do załatwienia (reż. J. Rybkowski, J. Fethke, 1953). W Café pod Minogą (reż. B. Brok, 1959) Adolf Dymsza śpiewał Warszawa da się lubić. Na zawsze filmowym przebojem została Karuzela z filmu Irena do domu (reż. J. Fethke, 1955) w wykonaniu Marii Koterbskiej. Przecudnej urody ballada Pamiętasz, była jesień (z filmu Pożegnania W. Hasa, 1958) przetrwała do dziś poza ekranem dzięki interpretacji Sławy Przybylskiej. W Rancho Teksas (reż. W. Berestowski, 1959) Jerzy Michotek w Piosence kowbojskiej zadebiutował w roli piosenkarza country.A rock and roll? Terminu tego nikt jeszcze wówczas nie śmiał używać. Zza szczelnie zamkniętych granic kraju, oddzielonych od świata "żelazną kurtyną", dobiegały tylko echa tej muzyki, dźwięki rytmicznych piosenek śpiewanych przez Chucka Berry’ego, Billa Halleya, Chubby Checkera, Jerry’ego Lee Lewisa czy Elvisa Presleya.Nieśmiałe próby oswojenia go dla polskiej władzy i publiczności zdarzyły się w piątym dziesięcioleciu z pomocą piosenki W Arizonie. Był też zespół-legenda i jego legendarny twórca Franciszek Walicki z zespołem Rhythm & Blues. Po debiucie w gdańskim Rudym Kocie zdobył I nagrodę w także pierwszym Ogólnopolskim Konkursie Amatorskich Zespołów Jazzowych i Rozrywkowych w Warszawie. Działo się to w namiocie ustawionym na placu Dzierżyńskiego (obecnie Bankowy) w Warszawie. W Łodzi dokonał pierwszych (i ostatnich, jak się wkrótce okazało) nagrań z czwórką swoich solistów Markiem Tarnowskim, Andrzejem Jordanem, Michajem Burano i Bogusławem Wyrobkiem. Potem wyruszył w Polskę. Dał czternaście koncertów, które spotkały się z dobrym przyjęciem publiczności i niezbyt przychylną opinią krytyki. Dyskusja na łamach prasy, jaka wywiązała się po nich, spowodowała, że zespół zmuszony był zawiesić działalność. Po raz ostatni wystąpił w październiku 1959 roku w Klubie Przyjaciół Żeglugi w Gdańsku.Zawiłe były polskie drogi do świata dźwięków, nieprawdaż? Całe szczęście, że minęły.

• Wykonawca Various Artists
• Data premiery 2017-02-17
• Nośnik CD

Od czasu dokumentu nagranego przez Kena Burnsa „Jazz” nie było na rynku tak intrygującego materiału na temat Jazzu. Cała seria zawiera w sobie największe ikony Jazuu od lat 50 do 1970. Każde DVD ma dołączoną książeczkę, którą wypełniają rzadkie zdjęcia i eseje stworzone przez wybitnych historyków jazzu takich jak: Will Friedwald, Ira Gitler, Rob Bowman i inni. Tracklista:  Jazz Icons: Ella Fitzgerald 1. Angel Eyes 2. Lullaby of Birdland 3. Love for Sale 4. Tenderly 5. April in Paris 6. Just One of Those Things 7. Roll 'Em Pete 8. I Can't Give You Anything But Love 9. It Don't Mean A Thing (If It Ain't Got That Swing) 10. No Moon At All 11. Just One of Those Things 12. Runnin' Wild 13. Georgia on My Mind 14. Desafinado 15. Hallelujah, I love Her So 16. Mack the Knife 17. Credits  

• Wykonawca Fitzgerald Ella
• Data premiery 2006-09-26
• Nośnik DVD