Wybitny jazzman pochodzący z Ameryki Miles Dewey Davis, urodzony w 1926 roku w Alton, zmarł w 1991 roku w Santa Monica. Artysta jest trębaczem jazzowym, liderem grup jazzowych, oraz kompozytorem. W jego repertuarze usłyszymy: bebop, cool jazz, modal jazz, jazz-rock, funk.
"Concert w Capitolu" Legitymacji to zbiór utworów zarejestrowanych we Wrocławskim Teatrze Muzycznym "Capitol" poprzeplatany fragmentami reportażu o zespole w reżyserii Pawła Popko. Legitymacje to przede wszystkim Sambor Dudziński, Konrad Imiela i Cezary Studniak. To też ponad dwadzieścia instrumentów na scenie: beczka po ogórkach obok gitary elektrycznej; japońska elektronika obok didgeridoo i piły. Ich utwory to zabawa konwencjami muzycznymi, parodia i żart. Na koncercie pojawiają się zarówno zaskakująco użyte cytaty muzyczne (np. z rosyjskiej "Kalinki") jak i mniej lub bardziej dosadne pastisze odnoszące się czy to do country-rocka (w "Sweet motherfucker") czy do piosenki zaangażowanej politycznie ("Hambrryda"). Legitymacje czasem posiłkują się poezją zapożyczoną (Tuwim, Słonimski), a w połowie koncertu wykonują słynny utwór Kur "Jesienna deprecha". Pozbawiają go jednak cech pastiszu disco-polo, a ubierają w płaszczyk elektroniki i muzyki dancowej o podejrzanej proweniencji z jednej strony, i w kabaretowy absurd z drugiej. W końcu (w "Cool jazz") zespół parodiuje wydawałoby się najbliższy sobie gatunek, jakim jest piosenka aktorska. Na zakończenie mamy transowe "Technomisie", któremu towarzyszy groteskowa impresja a’la film akcji przedstawiająca muzyków w roli tria ścigającego niedźwiedzie w parku... W sumie Legitymacje to zadziwiająca hybryda. Momentami zespół gra naprawdę awangardowo, ocierając się o muzykę eksperymentalną, ale częściej porusza się w konwencji piosenki aktorskiej o zacięciu kabaretowym.
Biorąc pod uwagę rosnący sukces komercyjny pierwszego krążka wieńczącego współpracę legendarnego trubadura country Williego Nelsona oraz czołowego przedstawiciela muzyki jazzowej Wyntona Marsalisa z 2008 roku - Two Men With the Blues - wydanego przez Blue Note, nie jest żadnym zaskoczeniem, że ta para muzyków spotkała się ponownie. The New York Times nazwał płytę „mądrą i płynącą prosto z serca”, a Entertainment Weekly napisał, że „Willie i Wynton mogą sprawiać wrażenie dziwnego duetu, ale na tej płycie live legenda muzyki country i mistrz jazzu zdają się być naturalnymi partnerami, z nadającym ton charakterystycznym dla Marsalisa brzmieniem z dominacją rogu i Nelsonem idealnie wpisującym się w kompozycje dzięki swojemu bawiącemu się rytmem frazowaniu”.Pierwsze spotkanie tych pokrewnych dusz miało miejsce w roku 2007 w The Allen Room nowojorskiego Jazz at Lincoln Center i trwało dwa wieczory. Ich ponowny wspólny występ odbył się w tej samej słynnej jazzowej sali koncertowej — tym razem były to dwa wieczory w Rose Theater w lutym 2009 roku, na które sprzedano wszystkie bilety – z gościem specjalnym, którym była Norah Jones. Zamiast przerabiać poprzedni materiał zaprezentowany przez Nelsona i Marsalisa, trójka artystów złożyła muzyczny hołd późnej twórczości Raya Charlesa, legendarnej gwiazdy muzyki soul, r&b, country, jazz i pop.28 marca Blue Note wydaje płytę Here We Go Again: Celebrating the Genius of Ray Charles z nagraniem wspomnianych wydarzeń muzycznych, która nie podlega jakiejkolwiek kategoryzacji - cykl 12 utworów o wzlotach i upadkach miłości. Krążek zawiera piosenki, którymi Charles na zawsze wpisał się w historię muzyki, włącznie z „Hallelujah I Love Her So,” „Cryin’ Time,” „Hit the Road Jack,” „Busted,” „Makin’ Whoopie” oraz bez wątpienia jego największym hitem „What’d I Say.” Wszystkie utwory mają nowe, oryginalne aranżacje stworzone przez Marsalisa i artystów z jego kręgu koncertujących w Jazz at Lincoln Center. Utwory reprezentują wiele stylów, włącznie z gospel two-beat, boogaloo, balladą country, bolerem, hard bop, r&b, walcem i swingiem 4/4. Wsparcie instrumentalne podczas koncertu zapewnił kwintet w składzie: saksofonista tenorowy Walter Blanding, pianista Dan Nimmer, basista Carlos Henriquez i perkusista Ali Jackson, oraz stale towarzyszący Nelsonowi Mickey Raphael grający na organkach.Marsalis ustawił listę kawałków tak, aby powstała historia o miłości: „Zakochujesz się, jesteś zagubiony i nieporadny, a potem starasz się wrócić do siebie”, mówi.„To właśnie nazywam rdzenną muzyką groove”, wyjaśnia Marsalis. „Korzenie przenikają wszystkie granice i gatunki amerykańskiej muzyki”. Dodaje: „W początkach lat 50tych artyści wymyślali różnorodne typy muzyki i poddawali się wpływom różnych gatunków muzycznych”. Nelson zgadza się z tym stwierdzeniem: „Trzeba kochać wszystkie rodzaje muzyki, aby móc nadać [piosence] własną interpretację”.Nelson, który chwali Charlesa za klasyczny album country I Can’t Stop Loving You, mówi: „Zrobił więcej dla muzyki country tym jednym albumem niż mógłby zrobić ktokolwiek z nas, ponieważ otworzył piosenki i muzykę country na miliony swoich fanów i zgromadził wokół niezliczoną ilość ludzi”.Jones była zachwycona zaproszeniem do udziału w projekcie. „Nie zastanawiałam się ani chwili”, mówi. „Uwielbiam Williego i już wcześniej muzycznie wiele nas łączyło. No i zawsze chciałam zrobić coś wspólnie z Wyntonem”. Kiedy usłyszała, że motywem wieczoru ma być muzyka Charlesa, była bardzo podekscytowana: „Znam wszystkie te piosenki. Wszyscy kochamy jego muzykę. To coś, co nas łączy”.„To było dla mnie wyjątkowe wydarzenie”, stwierdził Nelson. „Zawsze tak jest, gdy gramy razem.”1. Hallelujah I Love Her So (Gospel 2-beat / Boogaloo / 4/4 Swing)2. Come Rain or Come Shine (Walking Ballad)3. Unchain My Heart (Bolero with Habanera bass)4. Cryin' Time (Country Ballad)5. Losing Hand (Dirge with Chain-Gang Shuffle)6. Hit The Road Jack (Gospel 2-beat / 4/4 Swing)7. I’m Moving On (Boogaloo with Afro-Latin Backbeat / 4/4 Swing)8. Busted (Gospel 12/8 Shuffle)9. Here We Go Again (Rhythm & Blues 12/8 Shuffle)10. Makin’ Whoopie (Hard-Bop 2-beat / 4/4 Swing)11. I Love You So Much (It Hurts) (Waltz)12. What'd I Say (Boogaloo)
Wydawnictwo "Real Gone Jazz" przedstawia 4 płyty CD zawierające aż 8 oryginalnych klasycznych zremasterowanych albumów Shorty Rogersa : "The Big Shorty Rogers Express", "Collaboration", "Shorty Rogers Courts", "The Count Swingin Nutcracker", "Wherever The Five", "Winds Blow", "Chances Are It Swings", "Shorty Rogers Meets". Etykiety na płytach CD są koloru czarnego stanowiąc w pomniejszonej skali imitację płyt winylowych . 8-miostronicowa książeczka zawiera składy zespołów grających na poszczególnych płytach oraz katalog wykonawców wydanych przez Real Gone Jazz. Całość opakowana jest w plastikowy box.Seria Real Gone Jazz wydała także zremasterowane oryginalne albumy takich gwiazd jak : Nina Simone, Ahmad Jamal, Thelonious Monk, Charles Mingus, Chet Baker, Ornette Coleman, John Coltrane, Jimmy Smith, Bill Evans, Ken Nordine, Horace Silver, Cecil Taylor, Donald Byrd, Herbie Mann, Les Baxter, Martin Denny, Ray Charles, Sonny Clark, Sonny Rollins, Dave Brubeck, Oscar Peterson, Paul Chambers, Cal Tjader, Cannonball Adderley, Andre Previn, Wes Montgomery, Hank Mobley, Sarah Vaughan, Sun Ra, Sonny Stitt, Modern Jazz Quartet, Quincy Jones, Miles Davis, Ben Webster, Eric Dolphy, Blue Mitchell, Kenny Burrell, Stan Kenton, Red Garland, Johnny Cash, Frank Sinatra, Bo Diddley, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Duke Ellington, Duane Eddy, Chet Atkins, Chuck Berry, Stan Getz, Elvis Presley, Bud Powell, Kenny Dorham, Lou Donaldson, Kenny Drew, Curtis Fuller, Max Roach, J.J. Johnson, Art Blakey, Art Farmer, Eddie Cochran, Ella Fitzgerald, Johnny Hodges, Elmo Hope, Peggy Lee, Nelson Riddle, Arthur Lyman, Shorty Rogers, Bobby Hackett, Connie Francis, Gene Ammons, June Christy, Al Cohn, Doris Day, Herb Ellis, Jimmy Giuffre, Johnny Griffin, Bill Haley & His Comets, Wanda Jackson, Thad Jones, King Curtis, Peggy Lee, Sabu Martinez, Carmen McRae, Ricky Nelson, Andre Previn, Yma Sumac, Stanley Turrentine, Dearie Blossom, Every Brothers, Shirley Bassey, Buddy Holly, George Jones.
Schmidt Electric to wg. corocznych ankiet Jazz Forum to jeden z trzech najlepszych zespołów elektrycznego jazzu w Polsce. Grupa odkąd powstała fascynuje osobliwym połączeniem fusion i przestrzennego jazzu, z soulem, funkiem, R&B oraz muzyką filmową. Wraz z nową płytą pt: "Tear The Roof Off" muzyka ta nawiązuje także do stylu drum’n’bass oraz wykorzystuje elementy hip-hopu. Płyta ta został uznana przez czytelników Jazz Forum za drugą najlepszą płytę jazzową z 2015 roku. "Na „Tear The Roof Off" aż roi się od świeżych, nowatorskich rozwiązań, które jednak każdorazowo nawiązują do jazzowej tradycji. To płyta o doskonale skonstruowanej dramaturgii, od której trudno się oderwać, niczym od porywającej lektury jaką czytamy "jednym tchem". Piotrowi Schmidtowi i jego kolegom, czerpiącym z jazzowej tradycji i przyprawiającym ją najnowocześniejszymi rozwiązaniami brzmieniowymi, udało się stworzyć doprawdy oryginalną i osobliwą estetykę dźwiękową. Każdy z muzyków podstawowego składu formacji stanowi nieodzowny filar całości, wnosząc do zespołu własne, uwalniane w muzyce wizje. "Tear The Roof Off" to także wyjątkowy majstersztyk pod względem miksu i ostatecznej produkcji nagrań. Muzycy: Piotr Schmidt – trumpet Tomasz Bura – grand piano, synthesizers Michał Kapczuk – bass guitar Sebastian Kuchczyński – drums gościnnie: Alex Hutchings – electric guitar Joanna Szymala – electronics Bartek Pieszka – vibes DJ Krime – turntablism MC Solomon – rap Marcin Jajkiewicz – vocal Bartosz Libera – vocal scretches
Wydawnictwo "Real Gone Jazz" przedstawia 3 płyty CD zawierające aż 6 oryginalnych klasycznych zremasterowanych albumów Kenny'ego Drew : "New Faces, New Sounds", "Talkin & Walkin", "The Ideation Of Kenny Drew", "The Kenny Drew Trio", "Pal Joey", "Undercurrent". Etykiety na płytach CD są koloru czarnego stanowiąc w pomniejszonej skali imitację płyt winylowych . 8-miostronicowa książeczka zawiera składy zespołów grających na poszczególnych płytach oraz katalog wykonawców wydanych przez Real Gone Jazz. Całość opakowana jest w plastikowy box.Seria Real Gone Jazz wydała także zremasterowane oryginalne albumy takich gwiazd jak : Nina Simone, Ahmad Jamal, Thelonious Monk, Charles Mingus, Chet Baker, Ornette Coleman, John Coltrane, Jimmy Smith, Bill Evans, Ken Nordine, Horace Silver, Cecil Taylor, Donald Byrd, Herbie Mann, Les Baxter, Martin Denny, Ray Charles, Sonny Clark, Sonny Rollins, Dave Brubeck, Oscar Peterson, Paul Chambers, Cal Tjader, Cannonball Adderley, Andre Previn, Wes Montgomery, Hank Mobley, Sarah Vaughan, Sun Ra, Sonny Stitt, Modern Jazz Quartet, Quincy Jones, Miles Davis, Ben Webster, Eric Dolphy, Blue Mitchell, Kenny Burrell, Stan Kenton, Red Garland, Johnny Cash, Frank Sinatra, Bo Diddley, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Duke Ellington, Duane Eddy, Chet Atkins, Chuck Berry, Stan Getz, Elvis Presley, Bud Powell, Kenny Dorham, Lou Donaldson, Kenny Drew, Curtis Fuller, Max Roach, J.J. Johnson, Art Blakey, Art Farmer, Eddie Cochran, Ella Fitzgerald, Johnny Hodges, Elmo Hope, Peggy Lee, Nelson Riddle, Arthur Lyman, Odetta, Shorty Rogers, Bobby Hackett, Gene Ammons, June Christy, Al Cohn, Doris Day, Herb Ellis, Jimmy Giuffre, Johnny Griffin, Bill Haley & His Comets, Wanda Jackson, Thad Jones, King Curtis, Peggy Lee, Sabu Martinez, Carmen McRae, Ricky Nelson, Andre Previn, Yma Sumac, Stanley Turrentine, Dearie Blossom.
Czwarty studyjny album w dyskografii Rory’ego Gallaghera. Oryginalne wydanie trafiło do sklepów w listopadzie 1973 roku. "Tattoo" to świetna prezentacja eklektycznej twórczości muzyka, począwszy od bluesa, przez jazz, folk aż do country. Najważniejsze utwory z płyty to "Tattoo’d Lady", "Cradle Rock" oraz "A Million Miles Away".
Nagrana w 1966 roku płyta Johna Allisona Mose'a - amerykańskiego pianisty jazzowego dostępna w serii 'Jazz Connoisseur'.
Zremasterowana (Original Recordings Digitally Remastered) edycja zawiera 2 oryginalne, kultowe albumy Stana Getza: "Jazz Samba" oraz "Big Band Bossa Nova". Tracklista: "Jazz Samba" 1. Desafinado 2. Samba Dees Days 3. O Pato (The Duck) 4. Samba Triste 5. Samba De Uma So (One Note Samba) 6. E Luxo So 7. Baia "Big Band Bossa Nova": 8. Manha De Carnaval 9. Balanco No Samba (Street Dance) 10. Melancolico 11. Entre Amigos (Sympathy Between Friends) 12. Chega De Saudade (No More Blues) 13. Noite Triste (Night Sadness) 14. Samba De Uma Nota So (One Note Samba) 15. Bim Bom
Płyta zawiera materiał koncertowy, nagrany na żywo przez, wówczas czternastoletniego Mateusza Kołakowskiego - rodzącego się jazzowego talentu pianistycznego. Koncert odbył się w ramach 8. International Festival of Jazz Piano Solo Recitals w praskiej Katedrze Św. Wawrzyńca, 15 listopada 2003 roku.