„Byłam dzieckiem szczęśliwym” – mówiła w wywiadzie dla „Sukcesu”. – „Zawsze najlepsza: szkoła podstawowa z odznaczeniem, potem liceum pedagogiczne, miss szkoły, ulubienica wszystkich. Mogłam zostać nauczycielką, ale życie płata figle”. Urodziła się niedaleko Rzeszowa. Przeprowadzki na drugi koniec Polski do Sianowa nie pamięta, ale Koszalin zapadł w jej pamięci na zawsze. Z nim wiąże się cała jej młodzieńcza przeszłość, występy na scenie przedszkolnego teatrzyku, zajęcia w szkolnym kółku artystycznym, śpiewanie w amatorskiej grupie Biało-Zieloni, działającej przy miejscowym Wojewódzkim Domu Kultury, i w zespole estradowym Karmazyn.Kiedy do Koszalina zawitali Czerwono-Czarni objeżdżający po raz drugi kraj z konkursem dla piosenkarzy amatorów pod nazwą „Szukamy nowych talentów”, zgłosiła się natychmiast. Bez trudu zakwalifikowała się do finału tej imprezy w Szczecinie. Miała wówczas 18 lat i wielki zapał, aby zostać gwiazdą. Gdy znalazła się w tzw. Złotej Dziesiątce, rzuciła szkołę i ruszyła w trasę koncertową. Na krótko pojawiła się w zespole Nastolatki, a potem na kilka lat związała się z Czerwono-Czarnymi.Była niekwestionowaną ozdobą tego zespołu. Dorosłą kobietą o dziecinnej urodzie, ślicznej buzi, filigranowej sylwetce, pięknym głosie i estradowym wdzięku. Gwiazda? Ależ skąd.Mimo ogromnej popularności i imiennego zaproszenia samego Brunona Coquatrixa odmówiła udziału w międzynarodowym programie estradowym w słynnej Olympii. Skwapliwie (w wersji oficjalnej ufnie i z pokorą) przyjęła opinię krajowych specjalistów, że niedoświadczona jeszcze solistka nie poradzi sobie na paryskiej scenie. Prawdziwym jednak powodem były problemy sercowe młodziutkiej gwiazdki. Tak czy inaczej do Francji nie pojechała. A szkoda. Kariery zagranicznej nie zrobiła zresztą nigdy, chociaż bardzo się podobała publiczności m.in. Czechosłowacji, NRD, ZSRR i Węgier oraz ośrodków polonijnych USA i Kanady.Po latach powie: „Małe pieniądze i żadna przyszłość. Żyłam od koncertu do koncertu... całymi miesiącami poza domem”.W kraju oklaskiwano ją na festiwalach w Opolu i w Sopocie. Jej piosenki bezustannie nadawało Polskie Radio. Lansowała przebój za przebojem, dla wielu wyśpiewując nagrody i wyróżnienia, przede wszystkim w Opolu („O mnie się nie martw” – I nagroda, a „Biedroneczki są w kropeczki” – nagroda publiczności na KFPP Opole ’64, „Nie wiem, czy to warto” – I nagroda w kategorii piosenki rozrywkowej na KFPP Opole ’65, „Nie bądź taki szybki Bil”l – nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. RiTV na KFPP Opole ’66, „Trzynastego” – nagroda Towarzystwa Przyjaciół Opola na KFPP Opole ’67). Wiele z nich wcześniej albo później trafiało do radia i telewizji, a piosenka „o szybkim Billu” uczyniła ją aktorką, panną Grabczyk w serialu telewizyjnym „Wojna domowa”.W Czerwono-Czarnych poznała piosenkarza i kompozytora Henryka Fabiana, prywatnie męża i ojca Sergiusza. Po narodzinach syna oboje zdecydowali się na artystyczną samodzielność.I znowu życie potoczyło się dawnym torem. Od koncertu do koncertu. Najpierw w duecie z mężem, potem razem z nim w polsko-czeskiej grupie The Samuels, w końcu z działającym niewiele ponad rok zespołem Wiatraki. W latach siedemdziesiątych, gdy rodzimy bigbit nabrał rozmachu i stał się wszechobecnym rockiem, cichł z dnia na dzień entuzjazm wokół uwielbianej przez lata Kasi. Owszem, pojawiała się na krajowych estradach. Na festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu zdobyła Złoty Pierścień. Koszalińskiej publiczności dedykowała „Wieczory z Katarzyną”, chętnie słuchane nawet wtedy, gdy stan wojenny wyeliminował z jej repertuaru ulubioną piosenkę „Trzynastego”. Nie mogło jej także zabraknąć na Old Rock Meeting, sopockim festiwalu dinozaurów polskiego bigbitu. Ale prawdziwą sensację wzbudziła współpraca z idolem nastolatek lat dziewięćdziesiątych, zespołem Papa Dance.Skończyło się na jednym tylko nagraniu piosenki „Był taki ktoś”. Zaczęły się natomiast kłopoty. Najpierw rozstanie z mężem, potem coraz częstsze niedyspozycje głosowe i nieudany występ na festiwalu sztuki progresywnej Art vis-a-vis Art w Chełmie. W wywiadzie dla miejscowej gazety powiedziała, że tęskni za dawną popularnością, że marzy o powrocie na scenę. Ale nie wróciła.Wyjechała do Chicago. Pojechała za głosem serca. Widziałem ją i słyszałem na własne oczy i uszy w Orbicie, lokalu pana Teda (Kowalczyka). Zaglądała do restauracji Włodka Wandera, godzinami przesiadywała (i czasami śpiewała) w Café Lura, uchodzącą za centrum polonijnego plotkarstwa. Dowiedziałem się wtedy, że jest znowu jak dawniej. Żyje od koncertu do koncertu, śpiewa okazjonalnie, z przyjaciółmi nagrała dwie płyty i... czeka na propozycje. Jednak amerykański sen o wielkiej sławie nie chciał się spełnić, a emigracyjna codzienność dostarczała ciągle różnorakich problemów oddalających ją nieustannie od muzyki. Do macierzyńskich, finansowych i sercowych doszły jeszcze zdrowotne.Wtedy postanowiła wrócić do kraju. Miejscowa Polonia żegnała ją największym jej przebojem „O mnie się nie martw”. I tą samą piosenką powitano ją w Warszawie. W Koszalinie przyjęto ją owacyjnie na koncercie zorganizowanym w miejscowym amfiteatrze. Obok zaproszonych gwiazd estrady (śpiewali m.in. Halina Frąckowiak, Bogusław Mec, Edward Hulewicz, Skaldowie i Czerwone Gitary) wystąpiła mama Kasia i akompaniujący jej syn Sergiusz ze swoim zespołem Marrakesh.Korzystając z ofiarnej pomocy dawnych przyjaciół, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz władz Koszalina dostała w tym mieście mieszkanie. Poddała się też leczeniu, wierząc uparcie, że wygra z chorobą. Niespełniony sen o sławie dodawał jej otuchy. Za namową Ryszarda Poznakowskiego nagrała raz jeszcze swoje największe przeboje: „Biedroneczki są w kropeczki”, „Trzynastego”, „Mały książę”, „O mnie się nie martw” i chicagowską pamiątkę „Ogrzej mi serce”. Ale na powrót na estradę z zespołem syna, który odziedziczył po rodzicach zdolności muzyczne, zabrakło już sił. Wojnę o życie niestety przegrała.

• Wykonawca Sobczyk Katarzyna
• Data premiery 2015-10-16
• Nośnik CD

Krystyna Konarska (ur. 8 marca 1941 w Berlinie) – polska piosenkarka znana z takich przebojów, jak: „A jednak do pary”, „Boję się twojej miłości”, „Czy ktoś ci powiedział”, „Dlaczego ty mnie nie kochasz”, „Doliny w kwiatach”, „Jesienny pan”, „Jest tyle różnych szczęść”, „Już późno”, „Ktoś inny”, „Minęło wczoraj”, „Nieproszona miłość”, „Nie mówię nie”, „Nie bój się jesieni”, „Piosenka z całusem”, „Powracająca melodyjka”, „Przyjdzie po mnie ktoś”, „Spalona ziemia”, „Wakacje i miłość”, „Twoje imię”, „Zanim do mnie napiszesz” i wielu innych. Wielokrotnie zdobywała nagrody na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu: na II KFPP w 1964 r. za „Piosenkę z przedmieścia” (Matuszkiewicz/Kondratowicz) i „Spaloną ziemię” (Orłow/Młynarski), na VI KFPP w 1968 r. za wykonanie piosenki „Jak cię miły zatrzymać” (Marek/Kreczmar). W 1964 zagrała jedną z głównych ról w filmie „Pingwin” a w 1965 wystąpiła w filmie „Święta wojna”, w którym zaśpiewała piosenkę. W 1967 wyjechała do Paryża, gdzie występowała w ekskluzywnych night-clubach. Obecnie mieszka w Niemczech.

• Wykonawca Konarska Krystyna
• Data premiery 2020-02-21
• Nośnik CD

Płyta pokazująca dorobek artystyczny Maćka Maleńczuka. Są tu nagrania solowe, ale także z Homo Twist i z Pudelsami. Dodatkowo, jako bonus, dołożony został fragment koncertu z KFPP w Opolu z okazji 80 lecia Polskiego Radia, podczas którego Maleńczuk wystąpił wspólnie ze Zbigniewem Kurtyczem.

• Wykonawca Maleńczuk Maciej
• Data premiery 2006-03-07
• Nośnik CD

TRZECI ODDECH KACZUCHY, tercet wokalno-instrumentalny utworzony w styczniu 1981 przy WSP w Olsztynie. Wkrótce przekształcił się w duet Maria Piwońska i Andrzej Janeczko. W 1981 wystąpił na FPiPS w Krakowie, gdzie zdobył Grand Prix i nagrodę dziennikarzy za wykonanie piosenki Wódz. Jest także laureatem I nagrody w koncercie Interpretacje na KFPP Opole ’81 i w Kabaretonie na KFPP Opole ’84. Popularność zdobył dzięki śpiewanej satyrze A. Janeczki, autora wszystkich tekstów i większości muzyki. Od 1982 działa jako zespół profesjonalny. Wielokrotnie występował w różnych programach kabaretowych i satyrycznych audycjach radiowych Pr III PR, Rozgłośni PR w Łodzi oraz w regionalnych stacjach radiowych Kiks i Classic w Łodzi. Zrealizował recitale tv, m.in.: Kaczuch Szoł, Zezowata Noc Kaczuchy, Hurtownia piosenek, X Oddech Kaczuchy, Marsjanin w hurtowni, Cyrjusa wolna. Z Piotrem Słowikowskim prowadził magazyn tv Niedziela w pościelach w OTV w Łodzi. Nagrał dwa SP A. Janeczko i Trzeci Oddech Kaczuchy oraz Grupa Winda, wydane przez Tonpress, a także MC Donosy na głosy (PR Łódź) i Poznaj siłę swoich pieniędzy (Polmark). Od 1998 występuje na estradzie z Ireneuszem Walczakiem.

• Wykonawca Trzeci Oddech Kaczuchy
• Data premiery 2004-01-01
• Nośnik CD

Krzysztof KRAWCZYK, piosenkarz i gitarzysta, także kompozytor. Na gitarze nauczył się grać samodzielnie, śpiewu uczył się w ŚSM w Łodzi. Debiutował w 1963 roku jako wokalista i gitarzysta w zespole Trubadurzy, który współtworzył. Uczestniczył z nim w latach 1964-67 w wielu koncertach w kraju i za granicą, dokonał nagrań archiwalnych dla PR i płytowych. W 1967 roku, przez kilka miesięcy wraz z „trubadurem” Marianem Lichtmanem występował z zespołem Izomorf 67 i ponownie obaj powrócili do Trubadurów.Karierę solową rozpoczął w 1973 roku, którą ugruntowała LP K. Krawczyk: Byłaś mi nadzieją, longplay nagrany z zespołem instrumentalnym Ryszarda Poznakowskiego. Prowadził także własną grupę Fair. Śpiewał na festiwalach w Opolu, Sopocie, Zielonej Górze i Kołobrzegu oraz za granicą, m.in. w NRD, ZSRR, Szwecji, Jugosławii, Bułgarii, Grecji, Belgii, Holandii, Irlandii i na Kubie. Wystąpił w wodewilu Staroświecka komedia (reż. R. Kordziński) w Teatrze Polskim w Poznaniu. W 1977 roku podpisał kontrakt z zachodnioniemiecką firmą Polydor, dla której nagrał m.in. dwa SP Als wir noch Kinder varen (Kiedy byliśmy jeszcze dziećmi) i Aufwiedersehen Madelaine (Żegnaj Madelaine). Przed wyjazdem do Stanów Zjednoczonych nawiązał współpracę z orkiestrą Alex Band Aleksandra Maliszewskiego. W latach 1980-85 przebywał w USA, gdzie m.in. koncertował w klubach Chicago i Las Vegas oraz nagrał LP From a Different Place. Po powrocie do kraju dokonał kolejnych nagrań radiowych i płytowych. Wystąpił w recitalach tv Nie przesadza się starych drzew, K. Krawczyk i jego przeboje, Rock and roll i okolice, Kolędy polskie. W 1988 roku uległ wypadkowi samochodowemu i przez blisko rok nie koncertował. W 1990 roku wyjechał ponownie do USA, gdzie podpisał kontrakt z firmą Hallmark. Pod opieką artystyczną Davida Briggsa, muzyka i aranżera związanego przed laty z Elvisem Presleyem, nagrał w Nashville CD Krystof: No Boundaries.W 1994 roku powrócił do kraju. Wystąpił na IMF w Sopocie, dokonał kolejnych nagrań płytowych z różnorodną stylistycznie muzyką, z country, rock and rollem, balladami, klasyką taneczną, światowymi przebojami, muzyką religijną i piosenkami dla dzieci. W 1998 roku z Programem 2 TVP przygotował film muzyczny Polskie tango i recital To co dał nam los z okazji jubileuszu 35-lecia pracy artystycznej. W 2001 roku nagrał płytę z Goranem Brgoviciem. Czterdzieste piąte urodziny estradowe obchodził na festiwalu Top Trendy w Sopocie. Przy kolejnych nagraniach płytowych współpracował z utalentowanym kompozytorem i producentem Andrzejem Smolikiem. W dorobku dyskograficznym ma także wspólne nagranie z Rodem Stewartem (Don’t Get Around Much Anymore), umieszczone na CD R. Steward: As Time Goes By…, The Great American Songbook vol. II.Jest laureatem nagrody pisma „Melodie und Rythmus” w 1975 roku, Złotego Pierścienia na FPŻ Kołobrzeg ’75 za Czym dla wojska jest piosenka, nagrody „Głosu Wybrzeża”, nagrody publiczności i nagrody dziennikarzy na MFP Sopot ’76, III nagrody na festiwalu Złoty Orfeusz w Bułgarii w 1977 roku, I nagrody w koncercie Premiery na KFPP Opole ’78 za piosenkę Pogrążona we śnie oraz nagrody Prezesa TVP w 1998 roku, Yach Film 2001 za najlepszą kreację aktorską w teledysku Mój przyjacielu, Superjedynki w kategoriach wokalista na KFPP Opole 2003, Bursztynowego Słowika na Sopot Festival 2004 za całokształt działalności artystycznej, nagród polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk 2004 w kategorii wokalista roku i piosenka roku (Trudno tak z Edytą Bartosiewicz), Superjedynki w kategorii wokalista na KFPP Opole 2005. Wtedy też odsłonił swoją gwiazdę wmurowaną na opolskim rynku.O jego karierze artystycznej opowiadają, książkowy, telewizyjny i multimedialny Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej oraz Kalejdoskop Estradowy. Natomiast sam o swojej drodze artystycznej, o jej blaskach i cieniach, o kulisach sławy i ciekawym życiu prywatnym napisał w książce Moja prawdziwa historia (2004) oraz w książce Życie jak wino (2010), w której wtóruje mu Andrzej Kosmala, od prawie czterech dziesięcioleci, przyjaciel, powiernik, menedżer i autor tekstów wielu jego przebojów.Kilka lat temu obdarzył swych sympatyków wydawnictwem ze wszech miar wyjątkowym, dwudziestotomowym leksykonem audialnym, będącym znakomitym uzupełnieniem wydanych książek.Czy jednak można coś dodać do jego artystycznej biografii? Ależ oczywiście! W „epoce obrazkowej” nie ma jeszcze Krzysztof Krawczyk albumu DVD, w którym z trudem (a znam się na rzeczy) udałoby się pomieścić wszystko to, co warto zachować we wspomnieniach, poczynając od telewizyjnych Wariacji na pięć kamer, z „czarno-białym” recitalem Trubadurów, bogatą, i już kolorową, serię teledysków solowych i rejestracje koncertów festiwalowych, po programy jubileuszowe.Bo podobno „nigdy nie jest za późno…”, jak głosi tytuł jego ostatnio wydanej płyty.

• Wykonawca Krawczyk Krzysztof
• Data premiery 2012-04-03
• Nośnik CD

Piosenkarka, także aktorka, scenarzystka i reżyser. Absolwentka Wydziału Filologii Polskiej UW. Debiutowała w czasie studiów jako piosenkarka amatorka w kabarecie Abakus. W 1968 r. związała się z kabaretem klubu studenckiego Stodoła. Reprezentowała go w 1969 r. na Zimowej Giełdzie Piosenki Studenckiej w Opolu, gdzie zdobyła III nagrodę za wykonanie piosenki Jeśli myślisz. W tym samym roku debiutowała na KFPP w Opolu. Jesienią 1971 rozpoczęła współpracę z kabaretem Dreszczowisko Macieja Zembatego. 

• Wykonawca Umer Magda
• Data premiery 1999-11-27
• Nośnik CD