Darkside to duet, który tworzą gitarzysta Dave Harrington oraz producent Nicolas Jaar. Choć mają różne doświadczenia muzyczne, od kilku lat występują razem, znajdując wspólną płaszczyznę muzyczną.
Premierowy debiutancki album Moniki Kuszyńskiej „Ocalona” Teksty piosenek w całości są autorstwa Moniki i zawierają przemyślenia ostatnich kilku lat, kiedy to artystka zmagała się z następstwami ciężkiego wypadku samochodowego. Kompozytorami utworów są : Kuba Raczyński, Piotr Kominek, Robert Kamil Lewandowski i Łukasz Pilch. Płyta jest swoistym powrotem na muzyczną scenę po kilku latach nieobecności. To "powrót z dalekiej podróży..."Do wzięcia udziału w nagraniu pierwszego singla z płyty „Ocaleni” wokalistka zaprosiła 16- to osobowy chór, z którym występowała w programie "Bitwa na głosy".
Demis Roussos jest jednym z tych wielu przypadków weteranów lat 60., przy nazwisku których postawienie krzyżyka zawsze okazać się może przedwczesne. Po wieloletniej przerwie, Roussos powraca wybitnie udanym albumem zanurzonym w klasycznej, czarnej muzyce USA. To wielkie zaskoczenie, zważywszy, iż niegdysiejszy wokalista Aphrodite's Child (rozwiązanej w 1971 r.) poszedł w całkiem innym kierunku niż jego przyjaciel z zespołu, Vangelis Papathanissiou, który - jako po prostu Vangelis - pozostał w rockowych i eksperymentalnych, elektronicznych kręgach. Demis poszedł na popową komercję i jego nazwisko w latach 70. kojarzone raczej było z listami przebojów, wielkimi i mniejszymi europejskimi festiwalami (Sopotu nie wyłączając) i hitami w rodzaju "My Friend The Wind", "Goodbye My Love, Goodbye", "My Reason" czy "Forever And Ever", które podbijały listy bestsellerów w Europie i Ameryce Łacińskiej. W 1978 roku Roussos wycofał się z działalności estradowej i osiadł z żoną w rezydencji w Malibu Beach. Ze spokojnego życia emeryta wycofał się 1985 r., kiedy samolot, którym leciał do Rzymu został porwany przez terrorystów, a on sam z żoną przez kilka dni poznali traumatyczny los zakładników niepewnych ani dnia ani godziny.Efektem tamtych przeżyć był pierwszy od lat album "The Story Of Demis Roussos", raczej zauważony tylko w krajach śródziemnomorskiej Europy. A że powroty na globalną scenę to sprawa trudna, przekonał się on po opublikowaniu CD "The Morning Has Broken", w którym gładkie ballady utrzymane klimatycznie w stylu Kenny'ego G oscylowały stylistycznie między stylistyką Leonarda Cohena i Petera Gabriela. To był jednak przebłysk początku ewolucji Demisa, który zauważony został przez producenta Marca Di Domenico (związanego z firmą Discograph i odpowiedzialnego m.in. za udany comeback francuskiego piosenkarza Henri'ego Salvadora). Domenico zatrudnił kilku chętnych młodych kompozytorów (J. Piccinini, D. Algranti, Almo czy Nenad Barbulović), kilku znakomitych instrumentalistów i stylowy chórek i... voila. Wyszła płyta bardziej stylowa i amerykańska niż większość współczesnych amerykańskich produkcji. Nawiązuje ona nastrojem i aranżacjami do stylistyki soulu, rhythm and bluesa i blues-rocka lat 60., jakie kojarzą się z takimi wielkimi nazwami i nazwiskami, jak Al Kooper, pierwszy lider Blood, Sweat & Tears ("September"), Wilson Pickett ("Hit Me"), Percy Sledge ("I'll Be Home" pióra Randy'ego Newmana), Ike & Tina Turner w aranżacji Phila Spectora ("Love Is") czy - już bardziej na współczesną modłę - hymnowy, utrzymany w stylu U2 "Who Gives A Fuck". Dla starszych fanów będzie to szok, dla młodych ignorantów w zakresie historii rocka i muzyki pop - być może - odkrycie.
Premiera „Alchemy Live” odbyła się w 1984 roku pomiędzy wydaniami albumów studyjnych Dire Straits – „Love Over Gold” i „Brothers In Arms”. Wraz z longplayem ukazała się również kaseta z koncertem, który – aż do teraz – nie doczekał się wydania na DVD i Blu-Ray. Dźwięk i obraz zostały poddane cyfrowej obróbce, dzięki czemu występy zespołu można obejrzeć w jakości HD (Blu-Ray) oraz dźwięku 5.1 surround. Nowy miks jest dziełem Chucka Ainlaya, wcześniej nagrodzonego Grammy za pracę nad wersją 5.1 „Brothers In Arms”Materiał koncertowy został zarejestrowany podczas kilku występów i zawiera najważniejsze utwory z pierwszych czterech krążków grupy, wśród których nie zabrakło tak ponadczasowych piosenek jak: „Sultans Of Swing”, „Romeo & Juliet”, „Tunnel Of Love” czy „Private Investigations”.
Dziewiąta studyjna płyta Kate Bush ukazała się po sześciu latach od powrotu angielskiej artystki do świata muzyki. "Director's Cut" miał premierę w 2011 roku, a wyprodukowany został przez Angielkę. Nie zawiera premierowego materiału, lecz nieco inne wersje kompozycji z płyt "The Sensual World" i "The Red Shoes". Kate nagrała je ponownie z towarzyszeniem kilku muzyków, wśród których znalazł się jej starszy brat Paddy i Gary Brooker z Procol Harum.
Amerykański muzyk, wokalista i kompozytor określany jest także jako Master Of Records. Jednocześnie uważany jest za jednego z pionierów hip-hopu. W swojej muzyce łączył wpływy takich klasyków rhytm and bluesa i funky jak James Brown, Parliament i Funkadelic oraz elektronicznego popu a w szczególności Kraftwerk. Jego największym przebojem był utwór "Planet Rock" będący połączeniem rapującego śpiewu z elektronicznym brzmieniem, który przyczynił się do powstania stylu tańca ulicznego zwanego Electro-Boogie. Na płycie możemy posłuchać tego największego hitu w kilku wersjach. Tracklista: 1. Planet Rock - The Power From Planet X (DJ Mesia Mix) 2. Planet Rock Rebirth 3. Planet Rock: The Journey (Instrumental) 4. Shake Ya Rump feat Hydraulic Funk 5. Planet Rock (DJ Fashion Mix) 6. Do you Remember (The Sixties) feat Time Zone 7. Indian Planet Rock 8. Planet Rock (The Galaxie Mix) 9. The Cooley 10. Just Hit Me feat MC Globe 11. I'm The Man 12. Plummer's In The House
"To ziomal" to tytuł pierwszego, długo oczekiwanego debiutanckiego albumu młodego rapera, który od samego początku swojej scenicznej działalności budzi nie tylko olbrzymie zainteresowanie, ale także wiele kontrowersji. Jego unikatowy styl, viralowe klipy i nowoczesny rap nie pozostawiają nikogo obojętnym, a podsumowaniem dotychczasowej drogi artystycznej jest ten album. Oprawą graficzną zajęło się studio Full Metal Jacket. Płyta zawiera piętnaście numerów, za produkcję których odpowiada kilku czołowych producentów młodego pokolenia - 2latefor, Wrotas, Kubi Producent, Hubi, KGR, SecretRank, Zebra, On_J, Świerzba i Opiat. Wśród nich są m.in. opublikowane single "Księżniczki", "Incepcja" oraz "Ja zarabiam Ty się bawisz".
"Gdybym” - jest projektem powstałym na skutek inspiracji poezją Bolesława Leśmiana. Teksty poety posłużyły za fundament do stworzenia nastrojowej opowieści muzycznej. Jak określa album jedna w wokalistek: Gdybym miała opisać ją w kilku słowach to brzmiałyby one tak: kameralna, tajemnicza, zamglona i bez malinowego chruśniaka. Dużo tu bardzo inteligentnie i ze smakiem wykorzystanej elektroniki i sampli.
Po kilkudziesięciu latach na scenach całego świata, setkach przebojów, kilku skandalach i dekadach burzliwych przyjaźni – w końcu jest! Nękani od dawna natrętnymi "dlaczego?", "kiedy?", "jak długo jeszcze?" – w końcu nagrali! Porzuciwszy fałszywą skromność i gotowi pokazać światu swoje prawdziwe oblicze sprawili, że tak długo wyczekiwana trafiła w końcu do Twoich rąk. Pierwsza, poznańska, niesymfoniczna, a już tak dobrze wszystkim znana. Płyta PPNOU. Przez lata nie chcieli się na nią decydować – w końcu Ich siłą była i jest żywa muzyka, scena i interakcja z publicznością. Przekonani, że nie da się tego zamknąć w studio, na krążku, po wielu kłótniach i kilku bójkach podjęli się jednak jej realizacji. Świadomi, że Ich hasło "Ukulele w każdym domu!" dzięki temu zabrzmi mocniej, a płyta może będzie dla niektórych początkiem najwspanialszej z przygód. Ryzykując, że komuś nie spodoba i ją wyrzuci, może znaleziona zainspiruje kogoś innego? Ci z Was, którzy widzieli PPNOU na koncertach mogą Ich na płycie nie poznać (podobno nagrywali ją na siedząco…), Wy którzy (o zgrozo!) jeszcze Ich nie spotkaliście – nie sugerujcie się zawartym tu spokojem i delikatnością najwspanialszego z instrumentów – uwierzcie, że to scena jest prawdziwym żywiołem PPNOU - "Ukulele w każdym domu!"
Po kilku latach oczekiwania wreszcie pojawia się następca znakomitego „Lost Where I Belong”, debiutanckiego albumu brytyjskiej gwiazdy nowego soulu.