Wolumin nr 6 kompletu utworów symfonicznych polskiego kompozytora żyjącego w XX wieku Andrzeja Panufnika nagrywanych przez firmę CPO. Wykonawcy to orkiestra Konzerthausorchester Berlin pod dyrekcją Łukasza Borowicza.
Koncerty na różne instrumenty włoskiego kompozytora epoki baroku Giovanniego Benedetto Platti w wykonaniu zepsołu Akademie für Alte Musik Berlin.
Piąta nagrana dla Naïve płyta Sergieja Khachatryana zawiera trzy sonaty romantyczne na skrzypce i fortepian Johannesa Brahmsa. Powstałe w latach 1878-1888 trzy sonaty są równoległymi dziełami wobec czterech symfonii tego kompozytora, a chronologicznie okalają je Koncert skrzypcowy D-dur i Koncert podwójny na skrzypce i wiolonczelę a-moll.
Sonaty na skrzypce solo Giuseppe Tartiniego w wykonaniu Matthieu Camilleriego - skrzypce barokowe. Sonaty te były ostatnimi dziełami kompozytora.
Kantaty Jana Sebastiana Bacha przeznaczone do wykonania podczas okresu świąt Bożego Narodzenia. Płyty zostały nagrane podczas "Pielgrzymki bachowskiej" w 2000 roku kiedy muzyczny świat obchodził 250 rocznicę śmierci kompozytora. Wykonawcy to zespoły Monteverdi Choir i English Baroque Soloists pod dyrekcją Johna Eliota Gardinera.
Ostatnia część cyklu nagrań symfonii Prokofieva przygotowywanych przez Bournemouth Symphony Orchestra pod dyrekcją Kirilla Karabitsa.Ich współpraca została świetnie przyjęta przez krytyków, a wykonanie piątej symfonii zdobyło uznanie podczas tegorocznych BBC proms. Zawarte na płycie utwory to najwcześniejsze próby muzyczne kompozytora, napisane w wieku zaledwie 11 lat(!), zmienione i powiększone w 1947 roku.
Sakralne utwory chóralne XVII wiecznego kompozytora Samuela Scheidta związanego z reformacyjnym ruchem luterańskim w wykonaniu zespołu Vox Luminis.
Utwory instrumentalne na różne instrumenty włoskiego kompozytora epoki renesansu Giovanniego Gabrieli w wykonaniu zespołu Consort Fontegara pod dyrekcją René Clemencica.
"Lost on the Way” wyodrębnia nowy rozdział w pełnej wydarzeń podróży muzycznej Louisa Sclavis`a. Określany jako jeden z pionierskich przedstawicieli europejskiego jazz`u, urodzony w Lyonie klarnecista, saksofonista i kompozytor prześledził i w dużym stopniu zgłębił intuicyjną i nie dogmatyczną stronę muzyki i innych dziedzin sztuki. Choć jego historia opleciona jest głównie wokół jazz`u to jej fundamenty odnajdujemy też gdzie indziej. Na dysku składa hołd dla Dukea Ellingtona, ale także dla barokowego kompozytora Jean - Philippe Ramau, dla twórcy filmowego Charlesa Vanela, dla artysty - malarza Ernesta Mignon - Ernest. Jego dociekliwa natura wielokrotnie zaprowadza go do kręgu improwizatorów, muzyków folklorystycznych, wykonawców współczesnych i innych. Sclavis wyróżnia się dziś wśród muzyków swoją postawą: tworzeniem międzynarodowej muzyki z perspektywy europejskiej, wewnątrz nieustająco zmieniającego się brzmienia zespołu. Przekształcanie jest znaczną częścią pracy kompozytora, który za każdym razem na nowo szkicuje mapę swojej muzyki.
Sonaty i tria Claude’a Debussy’ego w wyjątkowej interpretacji wybitnych artystów współczesnej sceny Muzycznej, takich jak: Renaud Capucon, Emmanuel Pahud, Edgar Moreau, Bertrand Chamayou, Gérard Caussé. "Claude Debussy, musicien français". Słowa te nabierają szczególnego znaczenia w 2018 roku – w roku, na który przypada stulecie śmierci tego wielkiego kompozytora. Debussy zmarł w wieku 55 lat, 25 marca 1918 roku. To zarazem rok zakończenia I Wojny Światowej. Wspomniane słowa pojawiły się na okładce wydania trzech sonat; Debussy napisał je w ostatnich latach swojego życia, stanowią one główną część prezentowanego albumu z jego kameralnymi utworami. Album prezentuje sześciu aktualnie czołowych francuskich instrumentalistów: pianistę – Bertranda Chamayou, flecistę – Emmanuela Pahud, skrzypka – Renaud Capuçon, wiolonczelistę - Edgara Moreau, alcistę – Gerarda Caussé i harfistkę – Marie-Pierre Langlamet. Wspólnie tworzą oni panoramę wybitnych musicien français obejmujących kilka pokoleń: Caussé urodził się pod koniec lat 40., Langlamet, Pahud i Capuçon w latach 1967-1976, Chamayou w 1981 roku, a Moreau w 1994 roku. W 1915 roku Debussy postanowił ukazać istotę muzyki francuskiej w cyklu sześciu sonat dla różnych składów instrumentalnych. W rezultacie do 1917 roku ukończył tylko trzy z nich: na wiolonczelę i fortepian, na flet, altówkę i harfę oraz na skrzypce i fortepian. Razem z Etiudami na fortepian, sonaty te są jednymi z jego ostatnich wielkich dzieł. W albumie pojawia się również utwór Syrinx na flet solo, pochodzący z 1913 roku oraz Trio G-dur na fortepian, skrzypce i wiolonczelę – pochodzące z bardzo wczesnego okresu kariery kompozytora, bowiem napisane we Włoszech w 1880 roku, kiedy 18-letni wówczas Debussy był zatrudniony u Nadezhdy von Meck (protektorki Czajkowskiego). Co ciekawe, utwór ten nie został wydany aż do 1986 roku. Dojrzały Debussy, głęboko przejęty rozgrywającym się na jego oczach wojennym dramatem, a także poważnie chory, był wielkim patriotą i z politycznego punktu widzenia robił wszystko, aby położyć nacisk na muzyczne dziedzictwo Francji. Podobnie jak wielu innych francuskich kompozytorów w drugiej połowie XIX wieku był zafascynowany Wagnerem – jego operę Pélléas i Mélisande, która miała premierę w 1902 roku, łączy duże podobieństwo z wagnerowską Tristan und Isolde. Ale ostatecznie w późniejszych sonatach chciał raczej przywołać pamięć o wielkich mistrzach baroku - Couperin i Rameau. Utworami takimi jak Préludes na fortepian (pisany między 1909 a 1913 rokiem) czy przełomowy balet Jeux (1912-13) otworzył nowe horyzonty w historii muzyki, ale chciał też na nowo nawiązać do klasycznej formy. I jeśli nawet sugerowałoby to pewną surowość, to nie brak tu charakterystycznego francuskiego uroku i zmysłowości - warto też pamiętać, że Debussy pierwotnie zatytułował sonatę na wiolonczelę : Pierrot fâché avec la lune (“Pierrot zły na księżyc”).