
Muzyka argentyńskiego klasyka tanga Astora Piazzolli, który wprowadził ta muzykę do sal koncertowych w wykonaniu zespołu Astoria.
- Wykonawca Astoria
- Data premiery 2012-10-08
- Nośnik CD
- Muzyka poważna / Inne
- 30-01-2020, 21:43
- 0
- 0
- admin

Muzyka argentyńskiego klasyka tanga Astora Piazzolli, który wprowadził ta muzykę do sal koncertowych w wykonaniu zespołu Astoria.

„Wielki talent obdarzony zdumiewającą techniką i interpretacyjną błyskotliwością”. W ten sposób sylwetka Katarzyny Musiał została scharakteryzowana na łamach Chicago Classical Review. Katarzyna Musiał już w 2011 roku w pełni zaprezentowała swój talent amerykańskiej publiczności, co zostało docenione m.in. przez jurorów Bradshaw & Buono International Piano Competition, którzy przyznali jej pierwszą nagrodę. W kolejnych latach, za sprawą wielu nagród oraz występów w najbardziej prestiżowych salach koncertowych Stanów Zjednoczonych, artystka szybko wypracowała sobie wysoką pozycję na amerykańskim rynku muzycznym. Na album składają się wyłącznie hiszpańskie utwory fortepianowe, będące swobodnym odzwierciedleniem niezwykłego bogactwa iberyjskiej kultury muzycznej i fascynacji pianistki.

Wspaniałe koncerty w wykonaniu Marii Callas w trzech słynnych salach koncertowych w Paryżu (1958), w Hamburgu (1959 i 1962) oraz w prestiżowym Covent Garden w Londynie (1962 I 1964).

Osiem lat temu wzięli szturmem warszawską scenę niezależną. Z marszu zyskali miano pary dziwaków – zajęci ratowaniem świata przed konsumpcyjnym szaleństwem, śpiewali po angielsku, grali na instrumentach, którymi nie posługiwali się zresztą z wirtuozerią, dawali koncerty w ogródkach, na chodnikach i dużych salach koncertowych, uwodząc publiczność radosną żywiołowością i entuzjazmem.

Specjalny prezent Toma Petty'ego dla fanów, którzy zakupili bilety na koncerty z jego trasy koncertowej, promującej wydany w 2010 roku znakomity krążek studyjny "Mojo". "Mojo" był pierwszym od ośmiu lat albumem Toma i jego legendarnej formacji. Muzyczny kierunek został zainspirowany powrotem wcześniejszej grupy lidera – Mudcrutch. Chodzi tu o żywe brzmienie, nagrywanie "na setkę", bez studyjnych sztuczek. W swobodnej, bliskiej jam sessions atmosferze, wykluły się piosenki na pograniczu rock and rolla, country, chicagowskiego bluesa, a nawet reggae. Takie wcielenie Toma i The Heartbreakers spotkało się z ciepłym przyjęciem, a płyta dotarła do pozycji drugiej na "Billboardzie". Niedługo po premierze "Mojo" Tom Petty And The Heartbreakers wyruszyli na tournée po USA. W prezencie dla tych, którzy kupili bilety na występy w 2010 roku, artysta dał możliwość bezpłatnego ściągnięcia piosenek w wersjach koncertowych ze swojej strony internetowej. Teraz fani Toma mają okazję zaopatrzyć się w tak zwaną "Mojo Tour Edition", czyli podwójną płytę, której krążek pierwszy stanowi album "Mojo", zaś drugi tuzin kompozycji z trasy koncertowej z 2010 roku, zarejestrowanych w USA i Kanadzie. Dla fanów klasycznego gitarowego rocka w jego najpiękniejszej postaci jest to prezent wymarzony!

Solidny kwartet elektro-tango, Otros Aires, wypuszcza swoją trzecią płytę "Vivo en Otros Aires". 13 piosenek tej żywej płyty to wynik nagrań dokonanych w Teatrze ND Ateneo (Buenos Aires, listopad 2007) oraz nagrań wykonanych podczas różnych europejskich tras koncertowych. Ta płyta zawiera również remiks utworu „Allerdings Otros Aires”. Żywy dźwięk grupy jest jedną z jego głównych zalet, gdyż poza potężnymi sekwencjami elektronicznymi można usłyszeć ciepło akustycznych instrumentów.

Gustav Mahler (ur. 7 lipca 1860 w Kalište koło Humpolca w Cesarstwie Austriackim, obecnie Czechy, zm. 18 maja 1911 w Wiedniu w Monarchii Austro-Węgierskiej, obecnie Austria) – austriacki kompozytor i dyrygent doby neoromantyzmu. Przez większość krytyków uważany za jednego z najwybitniejszych symfoników w historii muzyki. Za życia ceniony był przede wszystkim jako dyrygent (zwłaszcza w repertuarze beethovenowskim i wagnerowskim), a jego własne kompozycje nigdy nie zostały do końca zaakceptowane przez wiedeńskie środowisko muzyczne. Stopniowo jednak jego utwory utorowały sobie drogę do sal koncertowych całego świata. Wzrost zainteresowania twórczością kompozytora przypada na II połowę XX wieku. Trzon jego twórczości stanowią symfonie (łącznie 11) i pieśni.

Czarne Korki, to nowy zespół z Krakowa. Powstał z inicjatywy poety i autora tekstów piosenek Michała Zabłockiego. Na warsztat muzyczny doborowych muzyków, Artura Malika, Małgorzaty Tekiel, Piotra Grząślewicza i Marcina Młynarczyka trafiło dziesięć nowych utworów. Zespół zasilił swoim głosem trójmiejski wokalista, Szymon Goldberg. Zadanie było bardzo ambitne: stworzyć nową koncepcję piosenki zaangażowanej opartej na tekstach Michała Zabłockiego. Na debiutanckiej płycie "La la la" Czarne Korki umiejętnie łączą ze sobą różne gatunki muzyczne. W rezultacie otrzymujemy wybuchową mieszankę muzyki improwizowanej, rocka, funku, jazzu i reggae, okraszoną charakterystyczną barwą głosu Szymona Goldberga. Interpretowana na różne sposoby nazwa zespołu powstała w trakcie długotrwałych prac studyjnych, jako manifestacja wspólnych zainteresowań jego członków. Materiał zarejestrowany zostały w renomowanych studiach nagraniowych w Krakowie, a o stateczny szlif całości zadbał Randy Merill ze studia masteringowego Master Disk z Nowego Jorku. Na Koncertach Czarne Korki zaprezentują materiał z debiutanckiej płyty w koncertowych aranżacjach, wzbogacony o improwizacje.1. Egoiści 3,422. Pójdę sobie w świat 3,293. Telewizor 3,564. Lalala 6,005. Wojna 3,496. Korek 5,197. I raz i dwa 5,098. Gazety 5,049. Chlup 5,1110. Idioci 2,29Czarne Korki:Szymon Goldberg (wokal)Artur Malik (perkusja) Małgorzata Tekiel (bas) Piotr Grząślewicz (gitary)Marcin Młynarczyk (instrumenty klawiszowe)gościnnie:Karolina Leszko (chórki)Zuzanna Iwańska (altówka)Mateusz Szarnicki (gitary)

Oscar Peterson - wirtuoz i romantyk fortepianu, który swobodą pojmowania jazzowej improwizacji wyniósł ją w rejony popularnego, swingowego przeboju. Nienaganna technika gry i naturalne poczucie swingu sprawiły, że jest dzisiaj jednym z najbardziej rozpoznawalnych pianistów jazzu. Lata wielkiej kariery są także świadectwem ogromnej, kreatywnej roli pianisty-jazzmana. Przez lata nie ulegał modom i nastrojom zachowując swój, charakterystyczny, styl. Obdarzony atrakcyjną sceniczną osobowością i charyzmą, gigant mainstreamowej, płynnej techniki pianistycznej, wyrastał na pianistę studiując początkowo grę… na trąbce. W rezultacie niekończących się, pełnych entuzjazmu godzin pracy, ukształtował swą niezwykłą technikę gry. Jako nastolatek, laureat lokalnego konkursu talentów, zaczął występować regularnie w radiu kanadyjskim i na klubowych estradach Ameryki. W połowie lat 40-tych założył własne trio. Choć pierwsze nagrania pianisty nie zachwycały krytyków, to artysta otrzymywał jednak lukratywne propozycje występów w ważnych salach koncertowych Ameryki. W 1949 roku, zaproszony przez producenta Normana Granza, zadebiutował (w ramach Jazz At The Philharmonic) w nowojorskiej Carnegie Hall. Od tego momentu rozpoczęła się zawrotna kariera pianisty i jego trio (opartego na sekcji gitary i kontrabasu). Największy sukces przyniosła mu współpraca (1953-58) z gitarzystą Herbem Ellisem i basistą Ray’em Brownem. W połowie lat 50-tych włączył do swego repertuaru modne partie wokalne w stylu Nat „King” Cole’a, generalnie jednak przez dekady nie ulegał modom i nastrojom, zachowując swój charakterystyczny styl. Jego artystyczny dorobek obejmuje setki nagrań studyjnych i koncertowych dokonanych wraz z wielkimi gwiazdami: Louisem Armstrongiem, Billie Holiday, Count’em Basiem, Dizzy’m Gillespie’m, Zoot’em Simsem, Clark’iem Terrym, Joe Passem, Ellą Fitzgerald, Benem Websterem i Stanem Getzem. Nagrany w 1962 roku album „Affinity” okazał się największym bestsellerem artysty, choć dorobek Oscara Petersona obejmuje niezwykle szeroki wachlarz repertuarowy: od wspaniałych interpretacji tzw. American Songbooks, po doskonale przyjęte kompozycje „Canadian Suite” i „Royal Wedding Suite”.Oscar Peterson jest jednym z najznamienitszych pianistów jazzu. Jego artystyczny eklektyzm jest doskonałym przykładem ciągłości jazzowej tradycji: od stylu stride-piano po improwizowany be-bop, od stylistyki Jamesa P. Johnsona po wirtuozerię Billa Evansa wraz z charakterystycznym brzmieniem i techniką rodem z Arta Tatuma. Budząc podziw wśród słuchaczy oraz pianistów, był jednym z ostatnich wielkich mistrzów jazzowego fortepianu. © Dionizy Piątkowski autor polskiej Encyklopedii Jazzu Tracklista: CD 1 1. Au Privave 2. Reunion Blues 3. I’ve Got You Under My Skin 4. Soulville Samba 5. Someday My Prince Will Come 6. Waltz For Debbie 7. Love For Sale 8. A Fine Romance 9. Love Is Here To Stay 10. Someone To Watch Over Me 11. My Foolish Heart 12. How Insensitive 13. Round Midnight 14. The Man I Love 15. Heartstrings CD 2 1. Tonight 2. Work Song 3. I Love Paris 4. Let’s Fall In Love 5. ‘S Wonderful 6. On Green Dolphin Street 7. Willow Weep For Me 8. A Foggy Day 9. My One And Only Love 10. Where Are You 11. Somewhere 12. Smoke Gets In Your Eyes 13. Over The Rainbow 14. Summertime 15. Everytime We Say Goodbye

Witold Friemann (1889-1977), autor ok. 1300 utworów solowych, kameralnych i orkiestrowych należy dziś do grona kompozytorów zapomnianych, co jest w dużej mierze konsekwencją wydarzeń historycznych i wyborów życiowych kompozytora, który ostatnie lata życia spędził jako pedagog w Instytucie Ociemniałych w podwarszawskich Laskach. Inicjatorką projektu nagrania wybranych dzieł polskiego twórcy jest klarnecistka Barbara Borowicz. Urodzona w Poznaniu, aktualnie związana ściśle z Krakowem. Regularnie koncertuje w Europie, Ameryce Północnej, Australii, Afryce i Azji w prestiżowych salach koncertowych, m.in. Sydney Opera House, Royal Concertgebouw. Album nagrany został we współpracy z jednym z najczęściej koncertujących polskich pianistów – Markiem Szlezerem. Wielokrotnie nominowany do Polskich Nagród Fonograficznych Fryderyk i aktywnie zaangażowany w promocję muzyki polskiej w kraju i za granicą.