Trouble Will Find Me to szósty studyjny album rezydującej na nowojorskim Brooklynie amerykańskiej grupy indierockowej The National. Po dwudziestu dwóch miesiącach trasy koncertowej, promującej poprzedni album Hight Violet, dzięki któremu formacja zyskała miano najsmutniejszego zespołu świata, muzycy ponownie weszli do studia nagraniowego.
Czwarty, ale drugi dla firmy Matador barda z Filadelfii, o którym w samych superlatywach wypowiadają się takie znakomitości, jak Sonic Youth, Panda Bear, The National czy J. Mascis z Dinosaur Jr. Kurt Veil to jak najbardziej prawdziwe imię i nazwisko 31-letniego piosenkarza i gitarzysty, a skojarzenia z legendarnym niemieckim kompozytorem i współpracownikiem Bertolda Brechta Kurtem Weilem są niezamierzone i przypadkowe. Ten amerykański Veil, kiedyś na co dzień pracujący jako operator wózka widłowego, a w chwilach wolnych namiętnie nagrywający swoje piosenki w domowym zaciszu zwrócił na siebie uwagę szefów Matadoru w 2008 roku po opublikowaniu wraz z Adamem Granducielem pod szyldem War On Drugs albumu „The Wagonwheel Blues". Wcześniej jego autorskie płyty - „Constant Hitmaker" czy „God Is Saying This To You" - publikowały maleńkie niezależne firmy. To zmieniło się po 2008 roku i o ile poprzedni album Veila „Childish Prodigy" można uznać za początek właściwej, profesjonalnej kariery piosenkarza, to „Smoke Ring For My Halo" z pewnością zasługuje na miano przełomowego i godnego równie bacznej uwagi, jaką niedawno poświęcono nowej płycie Ariel Pink's Haunted Graffiti. Mało kto bowiem na współczesnej scenie indierockowej z taką oryginalnością potrafi łączyć tradycje folkowych bardów w rodzaju Pete'a Seegera czy wczesnego Boba Dylana, pieśniarzy- poetów od Leonarda Cohena po Nicka Drake'a i osadzonego w folku rocka z okolic Toma Petty'ego czy Billa Callahana (Smog). Wprawne ucho także bez trudu wychwyci w barytonie Veila coś z maniery Lou Reeda, choć bez charakterystycznej dla legendarnego nowojorczyka nuty cynizmu. „Smoke Ring For My Halo" jest pod jednym jeszcze względem płytą ważną, jeśli nie najważniejszą w dotychczasowej dyskografii Veila. A mianowicie, pod opieką renomowanego producenta Johna Agnello (Sonic Youth, Dinoasur Jr.) i z towarzyszeniem stałego zespołu akompaniującego, w którego składzie znajdujemy również wspomnianego Adama Granduciela, piosenkarzowi udało się poskromić dawną skłonność do nadmiernego eklektyzmu w doborze repertuaru i słabość do neopsychodelicznych, niekiedy wręcz „stonerskich" klimatów. W efekcie nowy album zyskał niespotykaną wcześniej na płytach Veila spójność stylistyczną, klarowną przestrzenność brzmienia i wyciszoną refleksyjność. To jedna z tych płyt, które w pełni zasługują na miano ponadczasowych.
„Ultramagnetic” to czwarty studyjny album łódzkiego zespołu Power of Trinity. Płyta zawiera 11 kawałków, które powstały w czasie wielkich zmian, zarówno tych zespołowych, jak i prywatnych. Zmian na lepsze, z nową jakością, świeżym spojrzeniem, ale tez doświadczeniem. Produkcję po raz drugi muzycy powierzyli Agimowi Dżeljilji. Agim to świetny człowiek, którego zaangażowanie i pomysły okazały się nie do przecenienia. Reszta z nas dojrzała i liczymy, że doświadczenie plus świeżość dały doskonałą mieszankę „Ultramegnetic”, która przyciągnie wasze zmysły i ciała – komentuje Paweł Wochna. Muzyka grana przez grupę charakteryzuje się oryginalnym stylem poprzez łączenie gatunków rock, dub, reggae i elektroniki. Debiutancka płyta zespołu „11" znalazła się na liście 10 najważniejszych polskich debiutów ostatniej dekady według magazynu „Teraz Rock”. Drugi album „Loccomotiv” zyskał miano jednej z najpopularniejszych polskich płyt rockowych 2011 roku. Singiel „Chodź ze mną” podbił playlisty wielu stacji radiowych, a liczba jego odtworzeń w serwisie YouTube to niemal sześć milionów. W roku 2012 zespół zdobył prestiżowe Grand Prix Orange Warsaw Festival. Na początku września 2014 odbyła się premiera trzeciego, doskonale przyjętego przez krytyków i fanów, studyjnego krążka „Legorock”.
Dwie płyty z największymi przebojami George Bensona – amerykańskiego gitarzysty, piosenkarza i kompozytora jazzowego, który tworzył również muzykę popularna i R&B. Jego płyta Breezin' z 1976 roku była pierwszą w historii jazzu, która uzyskała miano platynowej.
Sześć platynowych albumów studyjnych . to jeden z dowodów na niezwykłą popularność tego artysty Od debiutanckiej płyty "Born into the 90's", jego popularność rosła w lawinowym tempie. O tym, czy R.Kelly zasługuje na miano jednej z największych gwiazd R&B można się przekonać oglądając i słuchając jego największe hity nagrane na płycie DVD "The R in R&B : The Video Collection.
"Don't Worry, He Won't Get Far on Foot" to film oparty na książce o tym samym tytule autorstwa Johna Callahana. Reżyserem i autorem scenariusz jest Gus Van Sant. Film otrzymał nominację do nagrody Złotego Niedźwiedzia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Muzykę do filmu stworzył Danny Elfman - jeden z najbardziej rozchwytywanych twórców muzyki filmowej w USA. Skomponował muzykę do prawie wszystkich filmów Tima Burtona – oprócz filmu "Ed Wood", do którego muzykę napisał Howard Shore, oraz "Sweeney Todd", ekranizacji musicalu Stephena Sondheima. Zyskał sobie nawet miano "najgorętszego kompozytora Hollywood". Obrazy "Faceci w czerni" oraz "Buntownik z wyboru" przyniosły mu nominacje do Oscara. Za muzykę do "Jeźdźca bez głowy" otrzymał statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmów Science Fiction, Horroru i Fantasy.
Producent muzyczny Gloss w 2007 roku wraz z Martynem Brabbinsem i Flemish Radio Orchestra prezentują dwa wybitne dzieła Edwarda Elgara "Symphony No. 1 in A flat major" i Prelude z jego mniej znanych, ale niemniej wybitnych oratoriów "The Kingdom", gratka dla fanów British Symphonic. Brabbins jest niezaprzeczalnie dyrygentem XX wieku, który wyrobił sobie miano mistrza awangardy i postmodernizmu, jednakowoż tą drogę rozpoczął od repertuaru romantycznego i postromantycznego.
Kiedy Chrigel Glanzmann zaczynał w 2002 roku działalność pod szyldem Eluveitie, myślał przede wszystkim w kategoriach solowego projektu studyjnego. Chciał zmieszać melodyjny death metal w stylu kapel z Göteborga z dawnymi melodiami folkowymi oraz dźwiękami, którym niedługo później nadano miano Nowej Fali Folk Metalu. Minęło 12 lat, a Eluveitie stał się największym zespołem szwajcarskim w historii.
Mae Holland (Emma Watson) zostaje zatrudniona w Kręgu – najpotężniejszej na świecie firmie internetowej. Jest zafascynowana jej nowoczesnością, rozmachem oraz osobą wizjonerskiego założyciela – genialnego Eamona Baileya (Tom Hanks). Z czasem praca w Kręgu pochłania dziewczynę bez reszty, a jej rola w korporacji ewoluuje w niepokojący sposób. Muzykę do filmu stworzył Danny Elfman - jeden z najbardziej rozchwytywanych twórców muzyki filmowej w USA. Zyskał sobie nawet miano "najgorętszego kompozytora Hollywood".Obrazy muzyczne do "Facetów w czerni" oraz "Buntownika z wyboru" przyniosły mu nominacje do Oscara.
"Czasami pracowaliśmy jakby w jakimś transie, były chwile, kiedy wydawało nam się, że nic innego wokół nas nie istnieje." (Marianne Crebassa) Zjawiskowa mezzosopranistka Marianne Crebassa i pianista Fazil Say łączą siły w wyjątkowym projekcie inspirowanym francuską piosenką. Pełni tajemnic! Album "Secrets" zawiera m.in. dyskretnie erotyczne "Trois Chansons de Bilitis" Debussy'ego; teksty na potrzeby pieśni opracował Pierre Louÿs, inspirując się starożytną literaturą grecką. Znajdziemy tu również wspaniałą "Szeherezada Ravela" - trzy kontrastujące ze sobą pieśni, które oczarowują nas egzotycznym nastrojem. Swoistym łącznikiem pomiędzy tymi pieśniami jest utwór Fazıl Say’a inspirowany z kolei jego rodzinną Turcją - "Gezi Park 3", który należy do serii utworów, które muzyk skomponował w odpowiedzi na głośne protesty obywatelskie, które miały miejsce w Stambule w czerwcu 2013 roku. Fazil Say i Marianne Crebassa zadebiutowali razem w Bremie we wrześniu 2014 roku koncertem Ballad for mezzo-sopran, piano and orchestra. Jest to już drugi album Crebassy nagrany dla Erato. Jej pierwszy album wydany jesienią 2016 roku "Oh Boy!" to zbiór operowych arii pod dyrekcją Marca Minkowskiego, który wypowiedział się o mezzosopranistce w wyjątkowo pięknych słowach: – "Jest jednym z najważniejszych głosów naszych czasów". Album "Oh Boy!" otrzymał miano Disc of the Month magazynu Opera, a także otrzymał nominację do International Opera Awards. Nominacja ta niewątpliwie pomogła młodej, francuskiej śpiewaczce w zdobyciu tytułu artysty roku "Artiste lyrique" w Les Victoires De la Musique – najważniejszej nagrody muzycznej przyznawanej we Francji. O ile Marianne Crebassa jest dość nową postacią na międzynarodowej scenie muzycznej, o tyle Fazıl Say realizuje swoją karierę na światowych scenach już od 20 lat. Jego ostatnia współpraca z wytwórnią Warner Classics i z wiolonczelistą Nicolasem Altstaedtem zaowocowała albumem 4 Cities, który spotkał się z ciepłym przyjęciem tak krytyków, jak i melomanów.