Opowiemy w ciekawy sposób historię od wybuchu II wojny światowej, przez czasy Żelaznej Kurtyny, Okrągłego Stołu aż po ataki terrorystyczne na World Trade Center i wybuch wojny na Ukrainie. Szczególne miejsce w tej historii świata zajmuje "kraj nad Wisłą". Będzie rockowo, energetycznie, ciekawie i mądrze.
„Sheer Heart Attack” to ulubiony album Rogera Taylora [perkusisty Queen]. Ukazał się w 1974 roku i doszedł do 2 miejsca na brytyjskich listach. Przed jego wydaniem Queen był postrzegany przede wszystkim, jako grupa hard rockowa, ale to właśnie na „Sheer Heart Attack” zespół zaczął eksperymentować z różnorodnymi muzycznymi stylami: music hallem, heavy metalem, balladami a nawet muzyką ragtime'ową. W tym czasie Queen zaczęli się oddalać od progresywnych kompozycji, które wypełniły ich dwa pierwsze albumy, w stronę muzyki bardziej przyjaznej rozgłośniom radiowym. Najlepszym przedstawicielem nowego, piosenkowego stylu jest „Killer Queen”, pierwszy wielki przebój w historii Queen, 2 miejsce na listach w Wielkiej Brytanii i 12 w Stanach (według magazynu Billboard), pierwszy z wielu hitów grupy za oceanem. Piosenka, której tekst opowiada o ekskluzywnej call girl, ozdobiona jest solówką gitary, z której Brian May jest niezwykle dumny. „Killer Queen” przyniosła Freddiemu Mercury'emu jego pierwszą statuetkę Ivor Novello.
Brodce w szufladkach niewygodnie. Ta płyta cała utkana jest z kontrastów. Metafizyka i zmysłowość. Posępne, kościelne organy i pełen wigoru punk rock. Teksty o namiętności, miłosnym szaleństwie, ale i o kuszącej otchłani śmierci. „Clashes” jest jak układanka, która wymaga czasu i nie zdradza swoich walorów, gdy patrzymy na garść rozsypanych elementów. Która zaskakuje, gdy pierwsze puzzle zaczynają do siebie pasować i zachwyca, gdy wszystkie trafiają na swoje miejsce, a naszym oczom ukazuje się pełny obraz.Tracklista:1. Mirror Mirror2. Horses3. Santa Muerte4. Can’t Wait For War5. Holy Holes6. Haiti7. Funeral8. Up In The Hill9. My Name Is Youth10. Kyrie11. Hamlet12. Dreamstreamextreme
„Darkside” to napisana przez Toma Stopparda na zlecenie stacji BBC Radio 2 sztuka, w której usłyszymy muzykę z kultowej płyty zespołu Pink Floyd „The Dark Side of the Moon”. Światowa premiera utworu w formacie CD, wydanego w ekskluzywnym zestawie nakładem ADA dla grupy Parlophone/Warner Music, będzie miała miejsce 25 listopada br. Sztuka powstała na specjalne zamówienie z okazji 40. rocznicy ukazania się jednej z najsłynniejszych rockowych płyt wszechczasów, a jej radiowa premiera odbyła się 26 sierpnia 2013 r.
Duet sióstr Casady wraca z nowym albumem. COCOROSIE od czasu debiutanckiego albumu „La Maison de Mon Reve” wypracowały unikalny sposób na komponowanie uroczych melancholijnych piosenek. Zafascynowane wokalistkami w typie BILLIE HOLIDAY, amerykańskim folkiem, muzyką operową i hip hopem stworzyły jedyny w swoim rodzaju muzyczny świat. Na kolejnych albumach widać było ciągły rozwój sióstr I nieustanne poszukiwania. Tak jest też w przypadku “Tales Of A Grasswidow”. To krok dalej w porównaniu do znakomitego poprzednika, “Grey Oceans” sprzed paru lat. Na nowej płycie pojawia się dobry znajomy COCOROSIE, słynny ANTHONY HEGARTY. Nagrany z jego udziałem “Tears For Animals” pokazuje dobitnie jak wybitnymi w skali światowej zjawiskiami są zarówno siostry jak i Anthony. Dziś już wprawdzie COCOROSIE nie nagrywają swych płyt, jak to miało miejsce przy okazji debiutu, w łazience, ale nadal potrafią zauroczyć swym nieszablonowym podejściem zarówno do sfery muzycznej jak i wokalnych kreacji. Dbałość o produkcyjne detale i dopieszczone brzmienie jeszcze mocniej uwypuklają doskonałe piosenki zawarte na “Tales Of A Grasswidow”. Sierra i Bianca ponownie zapraszają nas do swojego pięknego, odrealnionego, muzycznego świata. Wydanie albumu zbiega się z promocyjną trasą koncertową, która nie ominie też polski.
"Kodex 3: Wyrok" – album polskiej grupy producenckiej WhiteHouse. Wydawnictwo podobnie jak jego pierwsza i druga część pokazuje polskich raperów, ale także młode składy, które dopiero zaczynają działalność. Nowością w stosunku do poprzednich płyt jest większa niż poprzednio obecność wokalistów związanych z innymi niż hip-hop nurtami takimi, jak R&B, czy Reggae. Po kilkukrotnym przekładaniu terminu premiera miała miejsce 12 października 2007. Nagrania dotarły do 7. miejsca listy OLiS. Reedycja 2014 zawiera dodatkowe nagrania i jest wydana w specjalnie zaprojektowanym digipacku.
Czwarty album z roku 1966 brytyjskiej legendy białego bluesa. Na CD - dwie wersje albumu mono i stereo a ponadto utwory bonusowe. Album powstał już po odejściu Erica Claptona, którego miejsce zajął Jeff Beck.
Muzyka Diomede jest wypadkową wspólnych doświadczeń, przeżyć, a przede wszystkim dwóch różnych widzeń na sztukę. Prostota melodii i harmonii, jak również inspiracja szeroko pojętą muzyką improwizowaną, łączą się z kanonem jazzowym oraz motywami folkowymi. Ideą muzyki duetu jest osiągnięcie jedności ze słuchaczami, oderwanie się od szarej rzeczywistości oraz umożliwienie odbiorcy odbycia dalekiej podróży w głąb siebie. Zespół Diomede, tworzy dwóch wybitnych instrumentalistów: Tomasza Markanicza grającego na saksofonach oraz Grzegorza Tarwida na fortepianie. Muzycy w tym składzie koncertują już od prawie 10 lat. Tomasz Markanicz – saksofonista, kompozytor, założyciel kwartetu jazzowego STAFF, z którym koncertował w Polsce i na świecie, biorąc tym samym udział w konkursach muzycznych (m.in. I miejsce na Festiwalu Jazzowym w Gdyni 2005, II miejsce na Festiwalu Klucz Do Kariery w Gorzowie Wielkopolskim 2006, Krokus Jazz Festiwal, Leiden Festiwal 2006, Gettingen Jazz Festiwal 2007). Aktualnie współpracuje z pianistą Grzegorzem Tarwidem, z którym założył muzyczny kolektyw Diomede. Wiosną 2017 nagrali pierwszą wspólną płytę w studiu Monochrom. Tomasz Markanicz zajmuje się szeroko pojętą muzyką improwizowaną. Porusza się w wielu stylach muzycznych, często występuje jako muzyk sesyjny. Komponuje muzykę do filmu, teatru a także na specjalne okazje. Grzegorz Tarwid - pianista i kompozytor. Zebrał doświadczenie od wielu mistrzów polskiej pianistyki: najpierw od weterana jazzu tradycyjnego Wojciecha Kamińskiego, następnie Andrzeja Jagodzińskiego i Michała Tokaja, by przenieść się na studia do Kopenhagi i inspirować się duńską szkołą free: Jacobem Anderskovem czy Carstenem Dahlem. Ma na swoim koncie koncerty m.in. ze Zbigniewem Namysłowskim, Kazimierzem Jonkiszem, Albertem Begerem, ale też Maciejem Obarą czy Tomaszem Dąbrowskim. Współtworzy autorski kwartet (z Maciejem Kądzielą, Andrzejem Święsem i Krzysztofem Szmańdą), trio Jachna/Tarwid/Karch, kwartet Shelton/Tarwid/Jacobson/Berre i Sextet Franciszka Pospieszalskiego.
„Niniejszy album podejmuje, tak ważną dla profesora Moryty, ideę promocji muzyki organowej polskich kompozytorów. Inspiracją do jego powstania było właśnie tytułowe „Cantio Polonica” – w mojej opinii jedna z najlepszych polskich kompozycji na organy solo. Ogromnym zdziwieniem jest dla mnie stosunkowo niska popularność tak znakomitego utworu. Udało mi się dotrzeć jedynie do dwóch wydań na płycie CD (są to dość stare nagrania – oba zostały wydane ponad 25 lat temu), równie rzadko dzieło to pojawia się w programach recitali organowych. Fakt ten dziwi z racji bardzo dużej rozpoznawalności profesora Moryty w środowisku muzycznym. Zainspirowało mnie to do głębszego zainteresowania się polską muzyką organową i poszukania w jej obszarze innych ciekawych kompozycji. Wszystkie utwory prezentowane na płytach łączy fakt, iż wyszły spod pióra wybitnego i znanego polskiego kompozytora, lecz, mimo niewątpliwych walorów muzycznych, nie są znane wśród szerokiej publiczności (a nawet w środowisku organistów). Mam nadzieję, że niniejszy album przyczyni się do wzrostu popularności prezentowanych utworów, gdyż ów „polski śpiew” z pewnością na tę popularność zasługuje.” - Piotr Arseniuk Piotr Arseniuk - urodził się w 1997 roku w Białej Podlaskiej. Edukację muzyczną rozpoczął tamże pod kierunkiem p. Ireneusza Parafiniuka. Obecnie jest uczniem PSM II st. im J. Elsnera w Warszawie w klasie organów dr Romana Szlaużysa oraz w klasie dyrygentury prof. Katarzyny Sokołowskiej. Jest także studentem studiów magisterskich na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie organów dr hab. Bartosza Jakubczaka. W 2019 roku ukończył studia inżynierskie na Wydziale Inżynierii Materiałowej Politechniki Warszawskiej, gdzie, równolegle do edukacji muzycznej, kontynuuje naukę na studiach magisterskich. Swoje umiejętności w grze na organach doskonalił na kursach mistrzowskich, prowadzonych m.in. przez Andrzeja Białkę, Lorenza Ghielmiego, Karola Mossakowskiego, Sylvaina Pluyauta, Józefa Serafina, Christophera Stembridge’a, Krzysztofa Urbaniaka, Balysa Vaitkusa czy Jarosława Wróblewskiego. Brał udział w licznych konkursach organowych. Do najważniejszych osiągnięć należą m.in. I miejsce na I Ogólnopolskim Konkursie Organowym „Lux Organi” w Chorzowie, II miejsce na XI Krakowskim Konkursie Młodych Organistów, II miejsce na XI Ogólnopolskim Konkursie Organowym w Krasnobrodzie czy III miejsce na II Transgranicznym Konkursie Organowym w Raciborzu. Był stypendystą Prezydenta Miasta Biała Podlaska. Od 2013 roku akompaniator chóru Schola Cantorum Misericordis Christi z Białej Podlaskiej. Wielkie organy Bazyliki Archikatedralnej w Łodzi wybudowała w 1978 roku firma Wolfganga Eisen- bartha z Passau. Instrument zastąpił istniejące wcześniej organy Dominika Biernackiego, które uległy zniszczeniu podczas pożaru katedry. Organy Eisenbartha posiadają 58 głosów, rozmieszczonych pomiędzy czterema sekcjami manuału i sekcją pedału. Wyposażone są w mechaniczną trakturę gry i elektromagnetyczną trakturę rejestrów. Ponadto, posiadają dwie szafy ekspresyjne, wałek crescendowy oraz setzer. Tracklista: CD 1 Feliks Nowowiejski (1877-1946) VI Symfonia organowa a-moll op. 45 nr 6 1. I. Preludio 2. II. Intermezzo 3. III. Lento (Regina angelorum) 4. IV. Toccata e fuga Mieczysław Surzyński (1866-1924) Sonata d-moll op. 34 5. I. Allegro moderato 6. II. Andante 7. III. Finale. Allegretto non troppo CD 2 Marian Sawa (1937-2005) Sonata (1985) 1. I. Maestoso 2. II. 3. III. Lento – Con fuoco Stanisław Moryto (1947-2018) 4. Cantio Polonica
Baccara – hiszpański żeński duet wokalny grający muzykę disco, założony w 1977 roku przez Maríę Mendiolę (ur. 4 kwietnia 1952 w Madrycie) i Mayte Mateos (ur. 7 lutego 1951 w Logroño). Para zdobyła międzynarodową rozpoznawalność po wydaniu swojego debiutanckiego singla "Yes Sir, I Can Boogie", który trafił na pierwsze miejsce europejskiej listy przebojów oraz notowań m.in. w Wielkiej Brytanii, Danii, Niemczech, Szwecji i Finlandii.