John Joseph Travolta (ur. 18 lutego 1954 w Englewood) – amerykański aktor, piosenkarz i artysta estradowy. Najbardziej znany z filmów Gorączka sobotniej nocy, Pulp Fiction i musicalu Grease. Dwukrotnie nominowany do Oscara.
„Czy rzeczywiście nadchodzi epoka maszyn do rządzenia decydujących o tym, czego człowiekowi potrzeba do szczęścia, a nawet o czym powinien myśleć dziś i co ma robić jutro? Czy istotnie pozostanie mu tylko prawo wyboru jednego z nielicznych „wariantów” postępowania, określanych programem „mózgu elektronowego”?. W 1969 r. uznany autor piosenek Andrzej Tylczyński oraz Krzysztof Boruń, jeden z najważniejszych pisarzy fantastyczno-naukowych w Polsce, przewidzieli ten szalony rozwój informatyzacji społeczeństw, choć przecież wtedy komputery były raczej ciekawostką naukową. Swoje idee zamknęli w formie libretta musicalu „Wygnanie z Raju”, którego akcja toczy się na planecie Raj oraz na Ziemi, w pierwszym dniu pobytu na niej człowieka. Piosenki do musicalu skomponował Jerzy Abratowski. Napisanie zaś muzyki baletowej powierzono Krzysztofowi Komedzie. Ten przygotował stosowne kompozycje, zaś o pomoc w napisaniu aranżacji i orkiestracji zwrócił się do swojego przyjaciela Adama Sławińskiego. Tytuły kompozycji wprowadzają w klimaty muzyczne poszczególnych epok rozwoju ludzkości oraz oddają charakter muzyki: Epoka kamienna, Rzym, Średniowiecze, Inkwizycja, Barok, Epoka napoleońska, Epoka walca, Okres błędów i wypaczeń, Start w świetlaną przyszłość, Tango – wiek XX. 18 lutego 1967 r. Roman Waschko anonsował „Wygnanie z Raju” na łamach magazynu Down Beat: To pierwszy cybernetyczny musical napisany na jedenastu pieśniarzy, balet, chór i orkiestrę. Tematem jest powstanie życia na Ziemi, przedstawione w dowcipny sposób, w konwencji science-fiction. Komeda tuż przed swoim wyjazdem do Hollywood próbował wystawić musical w ówczesnym Związku Radzieckim, prosząc o pomoc Aleksego Bataszewa, wielkiego propagatora polskiego jazzu w Rosji. Bataszew tak odpisał Komedzie: „Spotkałem się z Weisbrotem. Powiedział, że Twój musical nie ma chyba szans, żeby widzowie w Związku Radzieckim mogli go zobaczyć – dlatego, że nie ma żadnych walorów agitacyjnych, propagandowych. Nie ma tej czerwonej antyimperialistycznej nici.” Muzykę do „Wygnania z Raju” Krzysztof Komeda skończył pisać już w 1962 r., ale widzowie mogli obejrzeć musical dopiero trzy miesiące po śmierci kompozytora, 13 lipca 1969 r. w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Musical nie został niestety zarejestrowany w żadnej formie. Co więcej, do niedawna wydawało się, że muzyka Komedy bezpowrotnie przepadła. Jednak pełny zapis nutowy musicalu odnalazł szczęśliwie Piotr Tylczyński, porządkując archiwum ojca. Na podstawie tego materiału źródłowego, nie zmieniając dramaturgii muzycznej Komedy, autorską suitę stworzył Leszek Żądło. Przy współpracy Matthiasa Preißingera, przetworzył aranże na orkiestrę do składu kwartetu jazzowego, uwalniając przestrzeń dla indywidualnych improwizacji na tematy źródłowe Komedy. Owocem jest niniejszy album Leszka Żądło – „Komeda”. „Wygnanie z Raju”, na którym partnerują mu wybitni muzycy polskiej sceny jazzowej – Leszek Kułakowski, Piotr Kułakowski oraz Jacek Pelc. W powstałych na początku lat sześćdziesiątych utworach Komedy wyraźnie słychać muzyczny nastrój tamtych lat, prawdziwie urzekające balladowe klimaty. Muzycy nadali im nową, znakomitą jakość, odchodząc momentami w obszary późnego Coltrane’owskiego jazzu – i są to najwspanialsze chwile suity.” - Krzysztof Balkiewicz
Demi Lovato rozpoczęła swoją karierę grając główna rolę u boku braci Jonas w kasowym musicalu Disney Channel - CAMP ROCK. Szesnastoletnia Demi jest już dobrze znaną, bardzo uzdolniona aktorką, świetną wokalistką oraz muzykiem (pianino i gitara). Umiejętności te zaprezentowała właśnie w musicalu CAMP ROCK, który wszedł na ekrany Disney Channel Polska w zeszłym roku 2008. Producentem albumu Demi jest Jon Fields. Bardzo bliska przyjaźń z Nickiem, Joe oraz Kevinem zaowocowała. Pomagają sobie wzajemnie jako artyści i wspólnie na album Demi wyprodukowali i napisali 11 rockowych utworów. Wśród nich znajdują się naprawdę wesołe, rockowe piosenki, doskonałe do zapamiętania, jak: ‘Get Back’, "Gonna Get Caught’ obydwa utwory napisane przez Demi Lovato i Jonas Brothers. Na krążku znajdują się także ballady ‘Two Worlds’ and ‘Believe in Me’. Piękna, młoda, utalentowana, szczera, bezgranicznie entuzjastyczna, gotowa na nowe wyzwania, Demi Lovato czeka na kolejne propozycje, aby rozpocząć nowy rozdział w swoim nastoletnim życiu. Disney Channel już znalazł dla Demi miejsce. Podobnie jak Jonas Brothers i Miley Cyrus Demi będzie gwiazdą serii telewizyjnej Disney Channel, na razie jeszcze nie znamy tytułu.
Płyta zawiera nagrania w wykonaniu 24 osobowej obsady musicalu „American Idiot” z akompaniamentem grupy Green Day. Premiera spektaklu miała miejsce w nowojorskim St. James Theatre pod koniec kwietnia 2010 roku. Album zawiera wszystkie utwory z „American Idiot” z 2004 roku oraz niektóre piosenki z ostatniego krążka zespołu - „21st Century Breakdown”. Wokalista i gitarzysta Joe Armstrong wraz z basistą Mike Dirntem i perkusistą Tre Coolem napisali elektryzującą muzykę do przedstawienia opowiadającego o pokoleniu młodych amerykanów szukających swojego miejsca we współczesnym świecie. Aranżacje i orkiestracje zostały przygotowane przez zdobywcę nagrody Tony – Toma Kitta, który jest również szefem muzycznym musicalu. Za produkcję płyty odpowiadał Joe Armstrong.
Czy rzeczywiście nadchodzi epoka maszyn do rządzenia decydujących o tym, czego człowiekowi potrzeba do szczęścia, a nawet o czym powinien myśleć dziś i co robić jutro? Czy istotnie pozostanie mu tylko prawo wyboru jednego z nielicznych „wariantów” postępowania, określanych programem „mózgu elektronowego”? Już w roku 1969 uznany autor piosenek Andrzej Tylczyński oraz Krzysztof Boruń, jeden z najważniejszych pisarzy fantastyczno-naukowych w Polsce, przewidzieli ten szalony rozwój informatyzacji społeczeństw i zamknęli swoje idee w formie – nieco prześmiewczego - libretta musicalu „Wygnanie z Raju”, którego akcja toczy się na planecie Raj oraz na Ziemi, w pierwszym dniu pobytu na niej człowieka. Piosenki do musicalu skomponował Jerzy Abratowski, zaś napisanie muzyki baletowej powierzono Krzysztofowi Komedzie. Widzowie mogli obejrzeć musical - niestety - już po śmierci kompozytora, premiera odbyła się 13 lipca 1969 roku w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Musical nie został jednak zarejestrowany w żadnej formie. Co więcej, do niedawana wydawało się, że muzyka Komedy bezpowrotnie przepadła. Pełny zapis nutowy musicalu odnalazł szczęśliwie Piotr Tylczyński, porządkując archiwum ojca. Na podstawie tego materiału źródłowego, nie zmieniając dramaturgii muzycznej Komedy, autorską suitę stworzył Leszek Żądło. Przy współpracy Matthiasa Preißingera, przetworzył aranże na orkiestrę do składu kwartetu jazzowego, uwalniając przestrzeń dla indywidualnych improwizacji na tematy źródłowe Komedy. Suita w całości została wydana na CD przez oficynę For Tune w marcu br. - jest to album Leszek Żądło Quartet „Komeda. Wygnanie z Raju”. Niniejszy winyl, wydany na okoliczność 50 rocznicy śmierci Krzysztofa Komedy, zawiera wybrane jej fragmenty. Saksofoniście partnerują wybitni muzycy polskiej sceny jazzowej - Leszek Kułakowski, Piotr Kułakowski oraz Jacek Pelc. W powstałych na początku lat sześćdziesiątych utworach Komedy wyraźnie słychać muzyczny nastrój tamtych lat, prawdziwie urzekające balladowe klimaty. Muzycy nadali im nową, znakomitą jakość... odchodząc momentami w obszary późnego Coltrane’owskiego jazzu – i są to najwspanialsze chwile suity. Skład: Leszek Żądło – soprano & tenor saxophones Leszek Kułakowski – piano Piotr Kułakowski – double bass Jacek Pelc – drums Tracklist: Side A 1. Exile From Paradise – Part 1 06:56 2. Exile From Paradise – Part 3 04:33 3. Exile From Paradise – Part 4 05:34 4. Exile From Paradise – Part 5 05:26 Side B 1. Exile From Paradise – Part 8 06:56 2. Exile From Paradise – Part 10 03:28 3. Exile From Paradise – Part 11 04:24 4. Rosemary’s Baby 08:16 Muzyka Krzysztof Komeda, aranżacja Leszek Żądło & Matthias Preißinger, B.4 – aranżacja Leszek Żądło.
Przygotowanie muzyczne (ukończona Podstawowa Szkoła Muzyczna w Białymstoku w klasie skrzypiec, dyplom Wydziału Wokalnego i Piosenkarskiego Średniej Szkoły Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie). W 1962 zdobyła drugą nagrodę na Radiowym konkursie piosenkarskim i w 1963 r. nagrała pierwsze piosenki dla Polskiego Radia (Radiowe Studio Piosenki). W 1965 r. zadebiutowała na KFPP w Opolu zdobywając główną nagrodę za piosenkę Nic dwa razy z muzyką A. Mundkowskiego do wiersza Wisławy Szymborskiej. Brała udział w estradowych programach poetyckich Adam i Ewa (z A. Łapickim), Dwoje ludzieńków (z. J. Wołkiem). Uczestniczyła w nagraniach muzyki do sztuk teatralnych Dziady Adama Mickiewicza (muz. Z. Wiszniewski), Andromacha Eurypidesa (muz. A. Sławiński), musicalu Pan Zagłoba (libr. W. Maciejewska, muz. A. Bloch); programów telewizyjnych Listy śpiewające, Gusła, Zielnik, Sonety krymskie, Bajki Pana Jachowicza, W dzień Bożego Narodzenia (kolędy staropolskie); muzyki filmowej Wojciecha Kilara (Bilans kwartalny, Lokis), Andrzeja Korzyńskiego (Brzezina).
"Don't Worry, He Won't Get Far on Foot" to film oparty na książce o tym samym tytule autorstwa Johna Callahana. Reżyserem i autorem scenariusz jest Gus Van Sant. Film otrzymał nominację do nagrody Złotego Niedźwiedzia Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Muzykę do filmu stworzył Danny Elfman - jeden z najbardziej rozchwytywanych twórców muzyki filmowej w USA. Skomponował muzykę do prawie wszystkich filmów Tima Burtona – oprócz filmu "Ed Wood", do którego muzykę napisał Howard Shore, oraz "Sweeney Todd", ekranizacji musicalu Stephena Sondheima. Zyskał sobie nawet miano "najgorętszego kompozytora Hollywood". Obrazy "Faceci w czerni" oraz "Buntownik z wyboru" przyniosły mu nominacje do Oscara. Za muzykę do "Jeźdźca bez głowy" otrzymał statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmów Science Fiction, Horroru i Fantasy.
Nowa płyta najsłynniejszej sopranistki na świecie! Obdarzona 3-oktawowym głosem Sarah Brightman jest pionierką w łączeniu popu z muzyką klasyczną. Po ponad trzech dekadach na scenie artystka ma na swoim koncie aż 30 milionów sprzedanych płyt i jest jedyną piosenkarką, której udało się dotrzeć równocześnie do 1. miejsca na listach sprzedaży z muzyką klasyczną jak i dance. “Dreamchaser” to pierwsza płyta nagrana we współpracy z Mikem Hedgesem – producentem odpowiedzialnym m.in. za brzmienie U2, Dido i The Cure. “Jestem interpretatorką muzyki i jestem z tego bardzo dumna” – mówi Brightman – „to daje mi możliwość poruszania się we wszystkich rejonach. Mimo, że śpiewam kompozycje innych autorów, czuję się z nimi bardzo związana”. Bardzo osobista płyta jest niejako inspirowana jej życiową drogą i dotychczasowymi osiągnięciami – od dorastania w małym angielskim miasteczku Berkhamsted, poprzez spektakularny debiut w musicalu Cats w 1981 r., aż po wielki światowy sukces. Wkrótce do tych osiągnięć będzie można dopisać jeszcze jedno, które artystka określa “największą przygodą jaką można sobie wymarzyć”. Już niebawem piosenkarka stanie się pierwszą artystką, która nagra piosenkę w… kosmosie! Sarah dołączy do ekipy statku kosmicznego Soyuz, który okrąży kulę ziemską aż 16 razy!
Tori Amos – Unrepentant Geraldines Na Unrepentant Geraldines artystka wraca do swych korzeni, kiedy identyfikowana była jako twórczyni współczesnych, wysmakowanych piosenek, po których nastąpiły bardziej klasyczne i nowatorskie projekty z ostatnich 4 lat: świąteczne Midwinter Graces, Night of Hunters z wyczuwalnym wpływem klasyki oraz Gold Dust, zbiór orkiestrowych opracowań utworów z całego dotychczasowego dorobku artystki. Na jesieni ubiegłego roku w London's National Theatre odbyła się premiera musicalu The Light Princess, z muzyką Tori Amos do tekstów Samuela Adamsona. Jest to jeden z najambitniejszych projektów Amos, który był grany przez kilka miesięcy i został nominowany do nagrody Best Musical.
„Gdy byłam dzieckiem” - mówi Liza Minnelli - „Siadałam w naszym domu pod fortepianem i słuchałam jak ci wszyscy wspaniali autorzy – Ira Gershwin, Irving Berlin, Oscar Lavant – śpiewają swoje piosenki. Nigdy tego nie zapomnę. To była moja edukacja.”Na nowym albumie zatytułowanym „Confessions” Minnelli sięga do standardów amerykańskiej muzyki popularnej autorstwa Jerome'a Kerna, Cy Colemana, Irvinga Berlina oraz Sammy'ego Cahna. To najbardziej intymna i bezpośrednia płyta w jej karierze. Na „Confessions” jej głosowi towarzyszy jedynie fortepian.Pomysł na płytę zrodził się bardzo naturalny sposób. „To przez te przyjęcia!” - mówi. - „Wpadali na nie Tony Bennett i Janet Jackson i zawsze kończyło się to tak, że zbieraliśmy się przy fortepianie i wspólnie śpiewaliśmy.” Zainspirowana ich intymnym charakterem, postanowiła nagrać swoje ulubione piosenki. W projekcie towarzyszył jej długoletni współpracownik, pianista Billy Stretch. Minnelli wgłębiła się w repertuar standardów i zestawiła bardziej znane utwory (takie jak „All The Way” i „At Last”), z zapomnianymi skarbami („You Fascinate Me So” i „Moments Like This”).„Nigdy jeszcze wcześniej nie zrobiłam niczego takiego” - mówi Minnelli - „Większość z tych piosenek była dla mnie nowa. Znałam je, ale nigdy ich nie śpiewałam. To po prostu utwory, które kocham, pełne pasji, pięknie napisane. Moi przyjaciele mówią: „My znamy ciebie taką, ale twoja publiczność - nie. To tak jakbyś zaprosiła ich do swojego domu!”Największym wyzwaniem dla Lizy była najpopularniejsza piosenka z całego zestawu - „At Last” Harry'ego Warrena i Macka Gordona. „Przecież jest tyle pięknych wersji. Ale pomyślałam, że ja też mogłabym spróbować. Jest taka radosna, optymistyczna, pełna pozytywnych treści.”Mimo to, wokalistka niechętnie wskazuje utwory mające dla niej specjalne znaczenie. „To taka płyta, na którą wybiera się same ulubione piosenki. Jest bardzo osobista.”Liza Minnelli jest córką aktorki Judy Garland i reżysera Vinente Minnelli. Zadebiutowała na scenie u boku matki w wieku dziesięciu lat, ale początek profesjonalnej kariery to rola w off -broadwayowskiej wersji musicalu „Best Food Forward” w 1963 roku. Liza miała wtedy 17 lat. Rok później podpisała kontrakt z wytwórnią Capitol. Jest aktorką, piosenkarką i tancerką. Ma na koncie nagrody Tony, Emmy oraz Oskara. Pierwszą nominację Amerykańskiej Akademii Filmowej otrzymała w 1969 roku za główną rolę w filmie Alana Pakuli „Bezpłodna kukułka”, a statuetkę Oskara przyniósł jej w 1972 roku występ w musicalu Boba Fosse'a „Kabaret”. Sukces filmu zaowocował własnymi programami telewizyjnymi: „Liza przez „z”” oraz „Stepping Out”, które ugruntowały jej popularność. Liza Minnelli jest przede wszystkim piosenkarką. Aktorka regularnie występuje w autorskich recitalach na Broadwayu, a przedstawienie „Lisa's At The Place...” z 2008 roku, zostało uhonorowane statuetką Tony (czwartą w karierze Lizy) za „Najlepsze specjalne wydarzenie teatralne”. Płyta z zapisem jednego z koncertów została nominowana do nagrody Grammy.„Confessions” to pierwsza płyta nagrana w duecie od piętnastu lat. To głos, fortepian i wspaniałe piosenki. Minnelli zarzeka się, że nie zaczynała pracy nad „Confessions” z góry założonym planem. Jednocześnie przyznaje, że bardzo szybko zorientowała się co chce osiągnąć. „Stało się to jasne już w pierwszej minucie – i było coraz bardziej oczywiste w trakcie postępów pracy nad albumem.” - mówi. - „Gdy zestawiliśmy ze sobą nagrane utwory i zaczęliśmy pracować nad ich kolejnością na płycie wiedzieliśmy, że powstał wyjątkowy album.”Liza Minnelli uważa, że kluczem do sukcesu jest bycie szczerym. „Artysta musi umieć patrzeć z perspektywy słuchacza. Pamiętać o tym, że przede wszystkim ważne jest brzmienie, emocje, nastrój. By być dobrym wykonawcą, trzeba być dobrym słuchaczem” - mówi - „Gdy myślisz: To brzmi świetnie! Spodobałoby mi się! Wtedy wiesz, że jesteś na właściwej ścieżce.”