Album po raz pierwszy wydany w 1974 roku. Wydanie w serii Touchstones z okazji 50 lecia wytwórni ECM Records. Muzycy: Ralph Towner 12-String Guitar, Classical Guitar, Piano, Gongs
Nagrodzony wieloma nagrodami (m.in. “Artist of the Year” - Jazz Magazine, czy ECHO Jazz) Vincent Peirani to muzyk jazzowy, któremu nie obce są tereny world music, classical music, chanson czy pop. Oprócz kompozycji lidera płyta zawiera covery znanych przebojów, a wśród nich Sonny Bono czy Led Zeppelin. Tracklista: 1. Bang Bang 2. Enzo 3. Le Clown Sauveur De La Fete Foraine 4. What Power Art Thou 5. Opening 6. Kashmir 7. Stairway To Heaven 8. Night Walker 9. K2000 10. Falling 11. Unknown Chemistry 12. Smoke & Mirrors Muzycy: Vincent Peirani - accordion, accordina & voice Emile Parisien - soprano saxophone Tony Paeleman - fender rhodes & keys Julien Herne - electric bass & electric guitar Yoann Serra - drums Valentin Liechti - electronics on 12
Jedna z najbardziej obiecujących młodych jazzowych formacji z debiutanckim albumem. Onyx Collective to grupa dowodzona przez altowego saksofonistę Isaiaha Barra. Muzycy zespołu współpracują z takimi sławami jak Princess Nokia, Dev Hynes'em aka Blood Orange, Felixem Pastoriusem, synem słynnego Jaco. Barr dodatkowo wchodzi w skład formacji samego Davida Byrne'a oraz Ibeiy. "Lower East Suite" to wyśmienity urban jazz, odzwierciedlający dysonas towarzyszący życiu w mieście. Jak wspomina Barr: "Kiedy pisałem materiał na płytę myślałem o takich pojęciach jak eksmisja i gentryfikacja. Płyta zrodziła się z wyzwań związanych z przebywaniem w Nowym Jorku". Poprzedzające album nagrania miały swobodny, improwizowany styl, za to płyta ma zwarty kompozycyjnie charakter. Jazz w wydaniu Onyx Collective to prawdziwa muzyczna perła wprost z serca Nowego Jorku. Muzycy zespołu mają szansę stać się, wraz Kamasim Washingtonem czy Shabaką Hutchingsem, bardzo wpływowym teamem na jazzowej scenie.
Po kilku latach oczekiwania Armia – zespół bez którego nie sposób wyobrazić sobie historii polskiego rocka – powraca z nowym wydawnictwem. „Podróż na Wschód“ to album będący intrygującym podsumowaniem ponad 20-letniej działalności grupy Tomasza Budzyńskiego, a równocześnie być może nowym tropem w twórczości „Budzego“.Ukazanie się płyty związane jest z wydaną w zeszłym roku autobiografią lidera i założyciela Armii – „Soul Side Story“. Książce towarzyszył znakomity film, w powstaniu którego uczestniczyli m.in. członkowie słynnego kabaretu Mumio oraz muzycy związani z zespołem. “Podróż na Wschód” to w dużej mierze kapitalne zwieńczenie tych wydawnictw i mocny punkt w dyskografii Armii. Znajdziemy tutaj największe hity zespołu w zupełnie nowych odsłonach - “Dom przy moście”, “Kfinto”, “Pieśń przygodną” czy singlowy “Gdzie ja tam będziesz Ty”.Wydawnictwo doskonale sprawdza się jednak także jako autonomiczna całość - niezależna od filmowego i książkowego kontekstu. Kompozycja płyty pozwala przeżywać ją jako niezwykłą muzyczną opowieść - od mocno czadowej pierwszej części z doskonałą wersją “Aguirre” po niezwykły, zaskakujący finał w postaci angielskiej wersji “Podróży na Wschód” /“Towards the East” zaśpiewanej przez zaprzyjaźnionego z zespołem Gerarda Nowaka. Akustyczno-psychodeliczna odsłona hitu z “Legendy” brzmi tu przepięknej i poruszająco niczym stare songi Pink Floyd czy King Crimson.Charakter podsumowania nadaje płycie nie tylko dobór i kształt utworów. W nagraniu „Podróży...“ wzięli udział muzycy wcześniej związani z Armią m.in. nieodżałowany wybitny perkusista Piotr „Stopa“ Żyżelewicz, a także znany z kultowego „Triodante“ gitarzysta Michał Grymuza. Nad finalnym brzmieniem materiału czuwał zaś Marcin Bors, jeden z najbardziej rozchwytywanych polskich producentów, odpowiedzialny za kształt płyt Katarzyny Nosowskiej oraz takich zespołów jak Hey czy Lao Che.„Podróż na Wschód“ to płyta, która raz jeszcze przywołuje całą niezwykłość Armii – zespołu, który jak żaden inny w Polsce prócz unikalnego brzmienia dorobił się również własnego języka, mitologii i bestiariusza. Zespołu, który dzięki poetyckim tekstom Tomasza Budzyńskiego, bogatych w odniesienia do literatury najwyższej próby (Beckett, Kafka, Tolkien), oferuje słuchaczowi coś więcej niż tylko prostą przyjemność słuchania dobrej muzyki.Lista utworów:1. Intro 20102. Saluto3. Aguirre4. Green5. Pieśń przygodna6. Home7. Archanioły i ludzie8. Popioły9. Dla kolei zagrajcie10. Gdzie ja tam będziesz Ty11. Wyludniacz12. Dom przy moście13. Przy lampiarni14. Kfinto15. Commence As I Have Finished16. Krzyżokmiet17. Steam-Powered Train No. 818. Ultima Thule19. Towards the East
"Kiedy w 2007 roku sardyński trębacz Paolo Fresu, francuski akordeonista Richard Galliano i szwedzki pianista Jan Lundgren opublikowali album zatytułowany "Mare Nostrum", zarówno krytycy jak odbiorcy uznali go za płytę zjawiskową. To muzyka w wyjątkowo liryczny sposób łącząca tradycje kultur każdego z instrumentalistów, a zarazem jawiąca się jako rodzaj ponadczasowego dźwiękowego piękna. Wydaniu płyty towarzyszyło ponad 150 koncertów w 20 krajach, każdorazowo zachwycających zgromadzonych słuchaczy wyjątkowością muzyki wygenerowanej dzięki niespotykanej symbiozie łączącej trójkę artystów. Po sześciu latach doczekaliśmy się kontynuacji tego zjawiska pod postacią albumu "Mare Nostrum II" (2016) w niczym nie ustępującemu poprzednikowi, a wręcz odkrywającemu kolejne niuanse zaklęte w potencjale składu, a rok 2019 przynosi trzecią odsłonę projektu.[...] Każdy z trzech muzyków rozwinął swój osobisty język muzyczny na podstawach muzycznej tradycji swojej ojczyzny, co sprawia iż ich wspólne dokonania nasączone są kulturą wywodzącą się z trzech różnych stron świata. Do włoskiej tradycji nawiązuje "Pavese" Paolo Fresu, posmak szwedzkiego folkloru odnajdziemy w "Love Land" i "Ronneby" Jana Lundgrena, a klimat Włoch idealnie obrazuje wspomniana wcześniej interpretacja tęsknej pieśni: "I'te vurria vasa". Muzycy wzajemnie się inspirują, co prowadzi do znakomitych dialogów instrumentalnych przywodzących na myśl rozmowy trzech muzycznych przyjaciół. Każdy z nich przyniósł na to szczególne spotkanie cztery własne kompozycje i ulubiony utwór do zinterpretowania przez trio. "Mare Nostrum III" to najprawdopodobniej już ostatnia część płytowej trylogii zapoczątkowanej w 2007 roku. Jednym z założeń projektu było bowiem nagranie trzech płyt w trzech krajach, z których pochodzą muzycy, i tak pierwszy album powstał we Włoszech, drugi we Francji, a omawiany w tym miejscu, w Szwecji." Robert Ratajczak Muzycy: Paolo Fresu - trumpet & flugelhorn Richard Galliano - accordion, bandoneon & accordina Jan Lundgren - piano
Limbus 4 to eksperymentalna grupa Krautrock z Heidelbergu w Niemczech. Eksperyment z dziwnym zestawem instrumentów stał się mocną stroną grupy, z silnymi wpływami muzyki etnicznej, głównie afrykańskiej i indyjskiej. Muzycy pozyskiwali egzotyczne instrumenty od przyjaciół, którzy podróżowali na odległe kontynenty. Wykorzystanie tablas, sitar, bul-bul tarang i różnych fajek dodało niecodziennego brzmienia, przemawiającego do hipisowskiej komuny Heidelberga w późnej dekadzie lat 60., w czasach kontrkultury. Muzycy: Odysseus Artner, Bernd Henninger, Matthias Knieper, Gerd Kraus Tracklista: 1. Dhyana 2. Kundalini 3. Heiku 4. Plasma
Monika Borzym jest jedną z tych niewielu artystek, która koncentruje na sobie uwagę wszystkich od pierwszych dźwięków swojego występu i trzyma za gardło w emocjach, dopóki nie zejdzie ze sceny. To objawienie wokalistyki nie tylko na skalę kraju, ale także świata. Szczęściarze mogli zobaczyć Monikę w Sali Kongresowej podczas Jazz Jamboree 2009. Miała wówczas 19 lat i była jedyną z zaproszonych przez Michała Urbaniaka kobiet, jedynym gościem z Polski. Kiedy wyszła na scenę zaśpiewać podczas koncertu „Miles of Blue” okazało się, że te kilka minut niesłychanej magii, którą stworzyła na scenie wystarczyło, żeby ten koncert należał do niej. Pomimo, że obok Moniki wystąpili znakomici muzycy z Nowego Jorku czy Londynu, to właśnie ona - najmłodsza na scenie, z najmniejszym dorobkiem - dyrygowała tym bandem po swojemu. W 2008 roku otrzymała stypendium w jednej z najbardziej znanych szkół jazzowych – University of Miami Frost School of Music. Dwa lata później, po podpisaniu kontraktu nagrała swoją pierwszą płytę. Nad produkcją płyty w Nowym Jorku czuwał Matt Pierson – jeden z najbardziej znanych producentów z kręgu jazzu i muzyki filmowej. Płyta jednak ma formę bardzo przystępną, nieskierowaną wyłącznie do wielbicielu jazzu, ponieważ na album składają się interpretacje znanych utworów muzyki popularnej, takich wokalistek jak Estelle, Bjork, Dido, Erykah Badu, Amy Winehouse czy Joni Mitchell. To 12 wyjątkowych interpretacji piosenek, które na przestrzeni lat wykonywały wokalistki, reprezentujące różne gatunki muzyczne i szerokości geograficzne. To, co płytę „Girl Talk” spina w całość to niebywały blask, którym na nowo zalśniły wybrane przez Monikę kompozycje, to blask, który umie wytworzyć tylko prawdziwie utalentowana wokalistka, interpretując materiał z lekkością, swadą, ale przede wszystkim - co słychać w każdym utworze - z ogromnym wyczuciem nastroju każdego z tych utworów. Do ich nagrania zaproszeni zostali czołowi muzycy amerykańscy, m.in. Gil Goldstein - zdobywca 4 nagród Grammy, aranżer m.in. albumów Stinga, Chrisa Botti, Pat’a Metheny oraz najbliższy współpracownik Bobba McFerrina, a także Aaron Parks (współpracował m.in. z Joshuą Redmanem), Larry Grenadier (basista m.in. z Mehldau's trio), czy Eric'em Harlandem (perkusista współpracujący m.in z Wyntonem Marsalisem, Kennym Garrettem, Ravi Coltrane'm).„Girl Talk” do debiut Moniki Borzym, w co trudno uwierzyć dojrzałym muzykom. Dzięki takim płytom można się przekonać, że ani muzyka, ani ekspresja nie znają granic, a prawdziwy talent z łatwością otwiera drzwi do ogrodu magii, którego nie uda się stworzyć żadnymi narzędziami promocji czy markertingu, a z których zanadto korzysta współczesny biznes muzyczny.W 2015 roku płyta ukazuje się w wyjątkowej wersji winylowej. Tracklista:1. You Know I’m No Good / (Amy Winehouse)2. Extraordinary Machine / (Fiona Apple)3. Even So / (Rachael Yamagata)4. American Boy / (Estelle)5. Field Below / (Regina Spektor)6. Appletree / (Erykah Badu)7. Down Here Below / (Abbey Lincoln)8. Gatekeeper / (Feist) 9. Dry Cleaner from Des Moines / (Mingus/Joni Mitchell)10. Abololo / (Marisa Monte)11. Possibly Maybe / (Bjork)12. Thank You / (Dido)
Muzyka Michael Wollny Trio zdecydowanie odbiega swym kształtem od typowej dla jazzowego tria fortepianowego formy. Poza doskonałym jazzowym rzemiosłem, zawiera bowiem w sobie ogromne pokłady klimatycznych, prowokujących kontemplację kreacji dźwiękowych, budujących specyficzny nastrój. Album "Oslo" wypełnia muzyka wyraźnie kłaniająca się klasycznym formom; subtelna, o wyrafinowanej elegancji, a jednocześnie nie pozbawiona jazzowego feelingu i naturalności. Specyfika i brzmienie legendarnego studia Rainbow, w którym nagrywają najznakomitsi muzycy norwescy, również odcisnęła piętno na ostatecznym przekazie muzycznym, nadając muzyce niemieckiego tria, specyficznego nordyckiego posmaku. (Robert Ratajczak) Muzycy: Michael Wollny - fortepian Christian Weber - kontrabas Eric Schaefer - perkusja oraz Norwegian Wind Ensemble
Cuong Vu, muzyk sesyjny i członek wielu znamienitych składów jazzowych swoją Grammy Awards w kategorii Najlepszy Współczesny Album Jazzowy zdobył razem z Pat Metheny Group. Debiutancki album "Bound" sygnowany własnym nazwiskiem nagrał z trio, do którego pozyskał tuzów nowojorskiego down-town, Jamie Shafta i Jim'a Blacka. Materią na której tworzy nowoczesną improwizacji z wykorzystaniem subtelnej elektroniki są XX wieczne kompozycji Charles'a Ives'a i Aarona Coplanda. Muzycy: Cuong Vu: trumpet, vocal Jamie Shaft: piano, Fender Rhodes, keyboards Stomu Takeishi: electric bass Jim Black: drums, percussion Tracklista: 1. Two 2. Our Bridge 3. Still Ragged 4. Bound 5. The Drift 6. Acid Kiss 7. The Burn
Skrzypcowe brzmienie orkiestry LSO jest rozpoznawalne na całym świecie. Album ten stanowi debiut LSO String Ensemble prowadzonej przez ich lidera Romana Simovica. Repertuar płyty obejmuje dwie kompozycje Czajkowskiego i Bartoka, w których muzycy w niezwykle swobodny sposób popisują się swoimi umiejętnościami, potwierdzając wysoką klasę.