„Gefion” to pierwszy album Jakoba Bro wydany przez ECM, w którym duński gitarzysta występuje w roli lidera. Artysta występował już wcześniej na płytach ECM jako muzyk sesyjny w zespołach Paula Motiana i Tomasza Stańki.
Robert Nesta "Bob" Marley (ur. 6 lutego 1945, zm. 11 maja 1981[1]) – jamajski muzyk, wokalista, kompozytor, autor tekstów, który rozpropagował muzyczny styl reggae inspirując się gatunkiem ska, związany z ruchem Rastafari.
"Urodzony w Nicei Vincent Peirani to muzyk z kręgu artystów pracujących na opinię akordeonu jako pełnoprawnego instrumentu w muzyce improwizowanej. W ostatnich latach Peirani dał się poznać jako niezwykle kreatywny i wszechstronny muzyk, współpracujący z całą rzeszą najwybitniejszych osobowości współczesnego jazzu. Warto wspomnieć w tym miejscu o konstelacjach z udziałem akordeonisty, wśród których grubą czcionką zapisały się takie projekty jak: "Bonafied" (2013) Richarda Bony, duet z pianistą Michaellem Wollnym "Tandem" (2016), "Mediterraneo" (2017) z triem pianisty Stefano Bolani, czy "Out Of Land" (2017) w kwartecie z Wollnym, Emile Parisienem i Andreasem Schaererem. Nowy album muzyka "So Quiet" nagrany z wokalistką Sereną Fisseau to kolejne wielkie wyzwanie. Tym razem Peirani zapewnia żeńskiemu wokalowi całą oprawę instrumentalną grając na akordeonie, accordinie, klawiaturze Wurlitzer, fortepianie, ale też ...plastikowych zabawkach. Artyści "wzięli na warsztat" m.in. utwory The Beatles, Burta Bacharacha, Serge Gainsbourga i Antonio Carlosa Jobima." - Robert Ratajczak Muzycy: Serena Fisseau - vocals & body percussion Vincent Peirani - accordion, accordina, Wurlitzer, piano, plastic bags, music box & voice Tracklista: 1. Bengawan Solo 2. La Javanaise 3. What A Wonderful World 4. Close To You 5. La Tendresse 6. La Bourdique 7. Bintang Kecil 8. Malandrinha 9. Luiza 10. Alguem Cantando 11. Small Song 12. And I Love Her 13. 3 Petites Notes de Musique 14. Over The Rainbow
Christian Löffler wyrasta na jednego z najciekawszych producentów elektronicznej sceny, a jego krążek „Graal (Prologue)” potwierdza kunszt muzyka. To melancholijne, nastrojowe dźwięki podbite tanecznym rytmem, czasem ubrane też w atrakcyjną piosenkową formę. Płytę promuje świetny singiel „Like Water”, w którym gościnnie śpiewa Mohna. Niełatwa to sztuka połączyć producencki kunszt i taneczną motorykę z dbałością o nastrój oraz emocjonalny ton kompozycji. Tacy artyści jak Moderat, Jon Hopkins, Kiasmos czy Nicholas Jaar stanowią tu z pewnością istotne wzory. Christiana Löfflera można śmiało postawić obok uznanych gwiazd: jego nagrania w serwisach stremingowych mają niemal 60 milionów odtworzeń, występował też u boku takich twórców jak Bonobo, Nick Murphy aka Chet Faker, Jungle czy Son Lux. Jednak muzyk urodzony w wietrznym nadbałtyckim miasteczku ma bez wątpienia swój unikalny, autorski styl – zachwycający subtelnością formy i organicznym brzmieniem, pobudzający kruche emocje. Christian muzykować zaczął w wieku lat 14. Mieszkając na uboczu sam uczył się podstaw muzyki elektronicznej i czerpał inspirację z otaczającej go natury. Równocześnie zaś kształcił się w sztuce rysunku i malarstwa. „Czy tworzę muzykę czy też maluję - nadal kieruje mną ta sama potrzeba” - mówi. Odręczne rysunki Christiana stanowią piękną oprawę graficzną krążka i doskonale pasują do jego muzyki. „Graal (Prologue)” - to płyta nad którą Löffler pracował równocześnie intensywnie koncertując. Aby odpocząć od rutyny występów, w trasie sięgał po pędzel, ołówek czy kamerę video, pracę nad muzyką odkładając na bok. Dzięki temu jednak nabrał nieco dystansu i na bazie melodii, skeczów, krótkich fraz zapisywanych w hotelach, w autobusie, na lotniskach, nagrał niezwykle efektowny album. Jak mówi, odświeżająca była dla niego zmiana narzędzia pracy: po latach korzystania z Abbletona muzyk wrócił do programu Logic, niejako od nowa tworząc swoją paletę brzmień. „Graal (Prologue)” to płyta esencjonalna – ponad 30 minut muzyki, sześć kompozycji, które wybrzmiewają nokturalnym pięknem, „Bird” i „Refu” nagrywane były zresztą „pod chmurką”, podczas nocnego jam sesion w ogrodzie. W elektronicznej muzyce Christiana Löfflera czuć naturalny oddech i przestrzeń, a w organiczne brzmienie wpasowuje się też ludzki głos. Singlowy utwór „Like Water", początkowo miał być pianistyczną miniaturą, jednak podczas przygotowań do koncertu w Elbephilharmonie przekształcił się w klimatyczny electro-przebój ze świetnym wokalem Mohny. Z kolei „Running”, w którym słyszmy śpiew Josephine Philipp ma klimat nordyckiego zmierzchu: niepokojący i tajemniczy. Tytuł wydawnictwa „Graal (Prologue”) - to nawiązanie do nazwy rodzinnego miasta Christiana, małej, wietrznej miejscowości na wybrzeżu Bałtyku. Wspomnienia pejzaży dzieciństwa tworzą emocjonalną aurę tego niezwykłego albumu. Muzyk zapowiada już drugą część tego projektu - kolejna płyta ma ukazać się pod koniec roku.
Dyskografii Ali Farka Toure ciąg dalszy. „The Source” nagrany w 1991 roku prezentuje wizjonerską interpretację afrykańskiego etno i bluesowej żarliwości. Na albumie pojawia się gościnnie słynny hinduski muzyk Nitin Sawhney. Jego partia tabli pojawia się w utworze „Inchana Massina”. Tracklista: 1. Goye Kur 2. Inchana Massina 3. Roucky 4. Dofana 5. Karaw 6. Hawa Dolo 7. Cinquante Six 8. I Go Ka 9. Yenna 10. Mahini Me
„Volver” - najnowsze wydawnictwo Benjamina Biolay ukaże się już 19. maja! Volver znaczy powracać. W tym przypadku oznacza wzruszający powrót Benjamina Biolay do Europy z odległej Argentyny. Muzyk po raz kolejny zabiera nas ze sobą w emocjonalną podróż i muzycznie oprowadza słuchacza po Paryżu, Rzymie i Buenos Aires. Najnowszy album „Volver” to kolejna propozycja po albumu „Palermo Hollywood” z 2016 roku. Wydawnictwo zapewniło muzykowi nagrodę Victoire de la Musique za najlepszy album muzyczny w 2016r. Paleta łacińskich barw pobudza utwór do życia. Melancholijne brzmienie bandoneonu, metaliczne akordy charango, ciepłe rytmy bębnów i perkusji wraz z rytmem wibrujących energią miast nadają niepowtarzalny charakter nowemu wydawnictwu. Płyta umacnia pozycję Benjamina jako pioniera współczesnego, francuskiego popu oraz muzyka gotowego podejmować ryzyko i wciąż na nowo definiować swoją sztukę. Dziewiąty album studyjny „Volver” łączy style i nie daje się zaszufladkować. Biolay zawzięcie broni w ten sposób swoją artystyczną wolność i udowadnia, że jego muzyka to znacznie więcej niż jedynie popis piosenki francuskiej. Od początku kariery muzyk nigdy nie ograniczał się do jednego gatunku, eksperymentował z soulem oraz hip-hopem. Nikogo zatem nie powinny dziwić mieszające się w „Volver” elementy rapu i klubowych bitów oraz nawiązania do tańca, którym muzyk się inspirował. Usłyszymy melodie reggaetonu i dancehallu prosto z Jamajki. Nie mogło też zabraknąć namiętnego tango. Otwierający utwór Encore Encore jest rasowym kawałkiem pop-rockowym przywołującym na myśl The Strokes. Piosenka zagrana w duecie z Chiarą Mastroianni jest sensualna i wieloznaczna za sprawą intrygujących słów. Na płycie gościnnie wystąpiły również inne wokalistki, między innymi aktorka i piosenkarka Sofia Wilhelmi, andaluzyjska raperka i legenda hip-hopu La Mala Rodriguez oraz Miss Bolivia. Nostalgiczny charakter tytułowego utworu jest efektem rozważań muzyka na temat upływu czasu i nieuchronności przemijania zainspirowanego klasycznym dziś coverem "It Was a Very Good Year" w wykonaniu Sinatry. Muzyk nie boi się również na nowo interpretować klasyki francuskiej piosenki. Na płycie usłyszymy autorską wersję Avec le temps wydanej w 1971 roku przez Léo Ferré. Wyobrażamy sobie, że autor polubiłby swój utwór w tej nowej aranżacji. Ba, może nawet pokochał? W końcu piosenka opowiada właśnie o miłości. Płyte zamyka utwór nagrany wspólnie z przyjaciółką muzyka, Ambrosią Parsley z zespołu Shivaree, której wokal przywołuje Marylin Monroe w nagraniu „River of No Return”. Benjamin Biolay - Roma (amoR) ft. Illya Kuryaki And The ValderramasTracklista: 1. Encore Encore feat. Chiara Mastroianni 2. Mala siempre feat. Mala Rodriguez 3. Roma (amoR) feat. Illya Kuryaki and the Valderramas 4. Volver 5. Happy Hour feat. Catherine Deneuve 6. L’alcool, l’absence 7. Arrivederci 8. Pardonnez-moi feat. Miss Bolivia 9. Hyper tranquille 10. Le nuage 11. La mémoire 12. Sur la comète 13. Ça vole bas feat. Sofia Wilhelmi 14. Avec le temps 15. Hollywood Palermo feat. Ambrosia Parsley
Thom Sonny Green na co dzień jest perkusistą formacji alt-J, która w ostatnich latach zachwyciła rynek muzyczny oraz krytyków. Solowym albumem "High Anxiety" ujawnia fascynacje ambitną muzyką elektroniczną, czego owocem jest eksperymentalny debiutancki krążek, na którym Green daje się poznać nie tylko jako muzyk, producent, ale również artysta wizualny. "High Anxiety" sytuuje się pomiędzy twórczością Clams Casino a abstrakcyjnymi dokonaniami Arci.
Gordon Haskell to znakomity wokalista, muzyk i kompozytor, który na stałe zapisał się w historii muzyki za sprawą udziału w super grupie King Crimson, gdzie pełnił obowiązki wokalisty i basisty, a następnie kontynuował solową karierę. Gordonowi Haskellowi gra się w Polsce jak nigdzie na świecie. Widać i słychać to było na rewelacyjnie przyjętym DVD "The Road To Harry's Bar", które to ukazało się w 2005 roku i stanowiło zapis koncertu w katowickim Teatrze Wyspiańskiego z czerwca 2005 roku. . Legendarny muzyk King Crimson w przekrojowym repertuarze zabrzmiał zarówno solo jak i w zmysłowym duecie z Kasią Skrzynecką w "All In The Scheme Of Things", a wśród największych hitów artysty, nastrojowy przebój "How Wonderful You Are".
„Afrodeezia” – to najnowszy album genialnego amerykańskiego gitarzysty, kompozytora aranżera i multiinstrumantalisty Marcusa Millera. Jego charakterystyczny styl gry na gitarze basowej jest rozpoznawalny dziś na całym świecie. Muzyk ma w swoim dorobki współprace z największymi gwiazdami muzyki jazzowej i nie tylko. min Milesem Davisem, Arethą Franklin, Lutherem Vandrossem, Davidem Sanbornem, czy Alem Jarreau. Jest też laureatem nagrody Grammy w 2001 roku za najlepszy album jazzowy.Oto jak sam muzyk wspomina pracę nad albumem:„Siła oddziaływania muzyki nie zna granic. Dzięki pieśniom z gatunku spirituals, dzięki muzyce jazzowej i soulowej, możemy zachować od zapomnienia naszą historię – szczególnie kiedy inne formy jej zapisu zostały wymazane już dawno temu. Przed rozpoczęciem nagrań poświęciłem dużo czasu na badanie tematu tego albumu, a wielu nowych odkryć dokonywałem już w samym studiu! Moim największym pragnieniem był powrót do źródeł tych rytmów, które sprawiają, że nasze muzyczne dziedzictwo jest tak bogate. Chciałem podążać za nimi od początku, od Afryki po Stany Zjednoczone. Podróżowaliśmy przez Mali do Paryża, z Nowego Orleanu do São Paulo i na Karaiby. Miałem szczęście pracować z muzykami z Mali, Burkiny Faso, Brazylii, Trynidadu...”.„Pewnego razu w São Paulo, grając sambę z lokalnymi perkusistami, uświadomiłem sobie, że ten sam rytm słyszałem już w Maroku, a grał go muzyk gatunku Gnawa. Uważam wszelkie tego typu połączenia za fascynujące. Jak powiedział Taj Mahal: „Nowy Orlean jest najbardziej na północ wysuniętą częścią Karaibów...” Właśnie w Nowym Orleanie graliśmy którejś nocy w studiu do rana, było cudownie. Od kiedy zaczęliśmy ten projekt zdarzyło się tyle wspaniałych rzeczy, których nie mogłem przewidzieć... Na przykład Alioune Wade, basistę z Senegalu, poznałem w 2014 roku na festiwalu Solidarity of Arts w Polsce. Od słowa do słowa, dzisiaj można go usłyszeć w partii wokalnej na płycie Afrodeezia”.„Afrodeezia to moja muzyka. Pokazuje kim dzisiaj jestem: muzykiem otwartym, zawsze czujnym, muzykiem, który swoją prawdziwą osobowość odkrył około 10 lat temu, ale który wciąż się rozwija. Jestem dumny z mojego młodego zespołu: Alexa Hana na saksofonie, Adama Agati’ego na gitarze, Bretta Williamsa na klawiszach i Louisa Cato na perkusji. To ścisła egzekutywa albumu Afrodeezia, wokół nich poruszają się fantastyczni soliści z różnych krajów. Wkład ich wszystkich tworzy nową dynamikę mojej muzyki. Są tu brzmienia, których mogliście jeszcze nigdy nie słyszeć: instrumenty takie jak kora, gimbri, cała grupa perkusjonalii...”.„Nadchodzi nowa era dla czarnoskórych Amerykanów. Coraz bardziej złożone testy DNA pozwalają nam stwierdzić, że nie pochodzimy z Północnej Karoliny, Virginii, czy w najlepszym razie z rejonu Morza Karaibskiego. Dzięki takim testom wiem na przykład, że mam przodków w Nigerii. Te połączenia są rzeczywiste – są w mojej krwi. Afrodeezia to najbardziej wierne odzwierciedlenie osoby, którą dziś jestem. Nowy repertuar sprawia, że nie ma różnicy między Marcusem Millerem w życiu codziennym, a muzykiem, którego oglądacie na scenie. A to zmienia wszystko”.
Pięć pierwszych albumów w dorobku legendarnego amerykańskiego wokalisty, siedmiokrotnego laureata Grammy, którego twórczość obejmuje przede wszystkim jazz i soul. Wszystko zaczęło się od tego, że w połowie lat 70. Al Jarreau współpracował z pianistą Tomem Canningiem. Wtedy został zauważony przed przedstawicieli wytwórni Warner, którzy błyskawicznie podpisali z nim kontrakt, co bardzo szybko opłaciło się obu stronom. Wydany w 1975 roku debiutancki krążek "We Got By" okazał się wielkim sukcesem. Podobnie było z wydanym zaledwie kilkanaście miesięcy później albumem "Glow". Stylistyczną paletę Jarreau rozszerzył na trzecim wydawnictwie "All Fly Home". Znalazły się na nim pierwiastki muzyki brazylijskiej, elementy popu. Artysta zaproponował poza własnymi kompozycjami również kilka przeróbek - "Wait A Little While" Kenny'ego Logginsa, "She's Leaving Home" The Beatles oraz "Dock Of The Bay" Otisa Reddinga. W nagraniach wziął udział między innymi ceniony gitarzysta smoothjazzowy Lee Ritenour. Później przyszedł wielki sukces artystyczny i komercyjny, który Jarreau zawdzięcza płycie "This Time". Muzyk poszedł na niej w kierunku R&B, dzięki czemu posmakował mainstreamowej popularności. Piosenka "Never Givin' Up" otrzymała nominację do Grammy w kategorii "Najlepszego utworu R&B". Warto wspomnieć, że na krążku na fortepianie zagrał David Foster, ceniony artysta i producent. Box zamyka krążek "Breakin' Away", który wywindował Jarreau na jeszcze większy poziom popularności. Na nim znalazła się przebojowa piosenka "We're In This Love Together". Krążek wyznaczył standardy R&B na kolejne lata. W jego nagraniach wzięli udział znani z Toto Steve Lukather i Jeff Porcaro.