Niklas Eklund to szwedzki trębacz, urodzony w Goteborgu. Jego ojciec Bengt był trębaczem i dyrygentem. Eklund uczył się muzyki od swojego taty, uczęszczał również do Szkoły Muzyki i Muzykologii na Uniwersytecie w Goteborgu. Dalsze nauki pobierał od Edwarda H. Tarra. Po pięciu latach w Basel Radio Symphony Orchestra jako solowy trębacz, w 1996 roku postanowił rozpocząć samodzielną karierę. W tym samym roku wygrał pierwszą nagrodę na pierwszym Międzynarodowym Konkursie Muzyki Barokowej w niemieckim Bad Sackingen. Jako specjalista w trudnej, jeśli chodzi o trąbkę muzyce barokowej, prezentuje świetne interpretacje połączone z wysokim stopniem kontroli i precyzji. Koncertował w Szwecji i innych krajach Europy. Występował także jako gość, bądź wykładowca w USA, Australii, Rosji, Nowej Zelandii, a także na Ukrainie. Tracklista: 1. Drottningholm Music: Allegro 2. Drottningholm Music: Allegretto 3. Drottningholm Music: Andante 4. Drottningholm Music: Non troppo allegro 5. Drottningholm Music: Andante 6. Drottningholm Music: Poco allegro 7. Drottningholm Music: Allegro 8. Drottningholm Music: Lento 9. Drottningholm Music: Allegro 10. Drottningholm Music: Allegro assai 11. Drottningholm Music: Allegro 12. Drottningholm Music: Presto 13. Drottningholm Music: (Tempo di menueto) 14. Drottningholm Music: (Menuet) 15. Drottningholm Music: Grave 16. Drottningholm Music: Presto 17. Drottningholm Music: (Lento) 18. Drottningholm Music: (Andante) 19. Drottningholm Music: Allegro molto 20. Drottningholm Music: Allegro 21. Drottningholm Music: (Allegro) 22. Drottningholm Music: (allegro) 23. Drottningholm Music: Vivace 24. Drottningholm Music: Allegro 25. Little Drottningholm Music: Moderato 26. Little Drottningholm Music: Allegretto 27. Little Drottningholm Music: Andantino 28. Little Drottningholm Music: Larghetto 29. Little Drottningholm Music: Allegro 30. Little Drottningholm Music: Andante 31. Little Drottningholm Music: Vivace 32. Little Drottningholm Music: Allegro

• Wykonawca Eklund Niklas
• Data premiery 1996-01-01
• Nośnik CD

Koncerty skrzypcowe Jacques'a Loussiera - znanego muzyka jazzowego znanego z transkrypcji jazzowych muzyki Jana Sebastiana Bacha. Koncerty zawierają elementy jazzu, muzyki klasycznej oraz muzyki hinduskiej. Wykonawcy to polscy muzycy - Adam Kostecki i Piotr Iwicki oraz zespół Polish Philharmonic Chamber Orchestra. Na płycie także sonata skrzypcowa Ignacego Jana Paderewskiego.

• Wykonawca Kostecki Adam , Iwicki Piotr , Polish Chamber Orchestra
• Data premiery 2014-09-15
• Nośnik CD

Yuuko Shiokawa i András Schiff prezentują niezwykle interesujący program złożony z sonat na skrzypce i fortepian, który rozpoczyna się od Sonaty E-dur nr 3 Bacha, a kończy Sonatą G-dur nr 10 Beethovena. W środkowej części albumu usłyszymy natomiast Sonatę e-moll nr 2 Busoniego. Tak jak na ich poprzednim, wydanym przez ECM, doskonale przyjętym albumie z fantazjami Schuberta, Shiokawa i Schiff grają z wielką pewnością siebie, prezentując doskonałe zrozumienie wykonywanej przez siebie muzyki. Większość kameralnej muzyki Bacha powstało w latach 1717 – 1723, kiedy kompozytor pełnił funkcję nadwornego kapelmistrza w Köthen. Bach skomponował sześć sonat skrzypcowych, z których jedna, sonata E-dur. jak zauważa autor liner notes w dołączonym do płyty booklecie - Misha Donat, zdecydowanie wyróżnia się na tle pozostałych. "Pierwsze Adagio, ze swoją wyrafinowaną skrzypcową kantyleną, brzmi jak wolna część koncertu… W zjawiskowo pięknym fragmencie cis-moll, melodia równo dzieli się między oba instrumenty, z początku przeobrażając się, a następnie ukazując się w kontrapunktowym dialogu." W XX wieku nie było drugiego tak zafascynowanego Bachem kompozytora, jak Ferruccio Busoni. Jego druga sonata, skomponowana w 1898, a opublikowana w 1901 roku czerpie z dorobku zarówno Bacha, jak i Beethovena. Jej budowa przedstawia szereg nawiązań do późnych sonat Beethovena, a w jej finale słyszymy cytat z chorału Bacha "Wie wohl ist mir". Sukces tej sonaty był punktem zwrotnym w życiu Busoniego, który wcześniej był przede wszystkim wykonawcą. W 1902 roku kompozytor pisał: "Zwiększająca się ilość wykonań mojej sonaty motywuje mnie do pracy. Od następnej jesieni chcę na poważnie zająć się komponowaniem." Sonata G-dur Ludwiga van Beethovena, skomponowana w 1812 roku dla francuskiego skrzypka Pierre’a Rode, jest jego ostatnią sonatą skrzypcową i, prawdopodobnie, najpiękniejszą i najbardziej oryginalną z nich wszystkich. Jak pisze Misha Donat; "Sonata rozpoczyna się jedną z najbardziej magicznych inspiracji Beethovena: cichym dźwiękiem skrzypcowego trylu. Tryl, a także temat, w który się przeradza, wkrótce przechodzi w serię pasaży, których rozmiar zdaje się otwierać nowe, nieskończone perspektywy."

• Wykonawca Shiokawa Yuuko , Schiff Andras
• Data premiery 2017-10-27
• Nośnik CD

„Energetyzująca i bezkompromisowa grupa NeoKlez" - takimi słowami najczęściej zaczynają się zapowiedzi ich koncertów. Po sukcesie albumów „Pięć stron świata” oraz „Manowce” artyści podróżują po zakątkach Polski i Europy, prezentując własne, łobuzerskie i energetyczne spojrzenie na muzykę. Ich kompozycje charakteryzuje nieregularne metrum, przesunięcia rytmiczne oraz łączenie tradycyjnego brzmienia z elementami współczesnej muzyki popularnej, jak: drum'n'bass, electro, jazz, funk, rock. Każdy ich koncert to potężna dawka klezmersko-bałkańskich dźwięków. Zespół, oprócz występów na największych festiwalach w całej Polsce, prezentował się również za granicą, między innymi w Belgii, Niemczech, na Węgrzech, był też zapraszany na festiwale w USA czy Finlandii. Grupa wielokrotnie pojawiała się w radiu i telewizji. Zagrali już blisko 350 koncertów na terenie całego kraju i Europy. Na specjalne zamówienie pięciu ogólnopolskich rozgłośni radiowych zespół NeoKlez stworzył muzykę do serialu audio „Filip” Leopolda Tyrmanda w reżyserii Krzysztofa Czeczota. W superprodukcji udział wzięli najwybitniejsi aktorzy polskiej sceny: Paweł Królikowski, Antoni Pawlicki, Włodzimierz Press, Jacek Braciak, Cezary Żak, Izabela Kuna, Olga Bołądź, Antoni Królikowski, Anna Próchniak, Józef Pawłowski i wielu innych.„Votum Separatum” to tytuł płyty zespołu, która będzie miała premierę pod koniec lutego 2020 roku. Krążek zawiera odrębną od poprzednich propozycję muzyczną i jest dowodem mocnej zmiany kursu w rozwoju grupy, który trwa już dziesięć lat. Przez ten czas zespół współpracował z czołowymi artystami świata muzyki i filmu. Dzięki tym doświadczeniom twórczość NeoKlez stale ewoluowała, a dziś śmiało można powiedzieć, że zespół stworzył autorską definicję muzyki, w której nie ma żadnych barier. Znana z poprzednich albumów folkowa baza w dalszym ciągu jest mocno wyczuwalna, choć została urozmaicona wieloma współczesnymi akcentami oraz głosami takich wokalistów jak Czesław Mozil, Włodek „Paprodziad” Dembowski, czy Jarecki.

• Wykonawca NeoKlez
• Data premiery 2020-03-13
• Nośnik CD

Scenę muzyczną Paryża za panowania Ludwika XV można określić jako prawdziwie kosmopolityczną. Zmianę preferencji estetycznych widać już twórczości powstałej w pierwszych latach XVIII wieku, kiedy kompozytorzy francuscy coraz chętniej zaczęli w swoich utworach asymilować elementy stylu włoskiego. Charakterystyczne jest, że koncepcje dotyczące stworzenia stylu mieszanego (les goûts rèunis) rozwinęli w pierwszej kolejności twórcy muzyki instrumentalnej. W przeciwieństwie do opery, która z natury związana była z morfologią języka oraz literaturą danego kraju, kompozycje pozbawione semantyki tekstu, bardziej nadawały się do prób stworzenia uniwersalnego języka muzycznego. Możliwości prezentacji we Francji utworów włoskich i niemieckich znacząco zwiększyły się, kiedy w 1725 roku Anne Danican Philidor (1681-1728) postanowił zorganizować w pałacu Tuileries cykl koncertów publicznych, nazwanych Concert Spirituel, wypełniając tym samym istotną lukę w życiu muzycznym Paryża. Jakkolwiek początkowo wykonywano podczas nich głównie dzieła religijne kompozytorów francuskich, repertuar bardzo szybko stał się zróżnicowany pod względem stylistycznym oraz prawdziwie międzynarodowy. Wielu czołowych twórców epoki pisało swoje utwory z myślą o Concert Spirituel, wliczając w to kompozytorów muzyki instrumentalnej, takich jak Jean-Marie Leclair (1697-1764), Michel Blavet (1700-1768), czy Joseph Bodin de Boismortier (1689-1755). Postać Boismortiera można określić mianem francuskiego Telemanna. Podobnie do swojego niemieckiego odpowiednika, hołdował on idei stylu mieszanego oraz eksperymentował z nietypowymi rozwiązaniami instrumentacyjnymi. Boismortier był również jednym z pierwszych kompozytorów nie posiadających zamożnego patrona lub protektora, utrzymujących się wyłącznie ze swojej twórczości. Pozycję tę zawdzięczał przywilejowi królewskiemu (1724) na druk i sprzedaż nut, co pozwoliło mu uniknąć konieczności podejmowania pracy nauczyciela lub szukania zatrudnienia jako instrumentalisty w którymś z licznych zespołów dworskich. Jakkolwiek zapamiętany dzięki bogatej twórczości instrumentalnej, Boimortier uprawiał wszystkie ówczesne gatunki muzyczne, łącznie z tragédie lirique i grand motet. Spośród licznych utworów na uwagę zasługują przede wszystkim nowatorskie koncerty na 5 fletów bez towarzyszenia orkiestry i basso continuo (1727), sonaty na flet i klawesyn obbligato (1741) oraz suity na flet i basso continuo (1731), które stanowią przedmiot niejszego nagrania. W przypadku tego ostatniego zbioru, Boismortier przewidział możliwość wykonania w dwóch alternatywnych rodzajach obsady - z towarzyszeniem załączonego generałbasu, albo zupełnie solo. Pomimo wyraźnego osadzenia w estetyce stylu francuskiego (zwłaszcza we wstępnych préludes), utwory te zdradzają jednak wyraźne wpływy włoskie, zwłaszcza w figuracyjnych przebiegach części tanecznych utrzymanych w szybkim tempie. Muzyka kameralna francuskiego baroku stanowi dla instrumentalisty grającego na flecie podłużnym pewne wyzwanie. W kraju nad Sekwaną już w pierwszych latach XVIII wieku instrument ten stracił na popularności, ustępując miejsca swemu „rywalowi” – fletowi poprzecznemu. W wyniku zmian preferencji brzmieniowych, liczba kompozycji wykorzystujących w obsadzie flet podłużny pozostawała niewielka, zwłaszcza jeśli dokonamy porównania z ówczesnym repertuarem angielskim, niemieckim, a nawet włoskim. Sytuację tę widzimy już w twórczości nestora francuskiej szkoły fletowej - Jacquesa Martina Hotteterre`a (1674-1763). W większości swoich kompozycji sygnalizował on możliwość użycia fletu podłużnego in F, jednak wyłącznie w roli instrumentu alternatywnego. Wymagało to jednak od muzyków przetransponowania wszystkich partii utworu o interwał tercji małej lub kwarty w górę. Praktyka ta została wykorzystana w niniejszej rejestracji, stanowiące pierwsze kompletne nagranie suit Boismortiera w wykonaniu na flecie podłużnym solo. Kolejnym problemem była kwestia doboru instrumentu. Próby wykorzystania fletów w niskim stroju, charakterystycznym dla muzyki francuskiego baroku (tak zwany Ton d`Opéra był około cały ton niższy od współczesnego) nie dawały niestety zadowalających rezultatów. Dotyczyło to zwłaszcza części zdradzających wpływ stylu włoskiego, zwłaszcza fragmentów figuracyjnych. Z uwagi na chęć uzyskania większej błyskotliwości brzmienia, wybór ostatecznie padł na instrument w stylu niemieckim - kopię fletu Jacoba Dennera w stroju a1=415 Hz – co jednocześnie okazało się dobrze korespondować z nieco „kosmopolitycznym” charakterem tej muzyki. (Marek Nahajowski) Wydanie płyty z suitami Boismortiera na flet podłużny solo zostało przeprowadzone w ramach projektu badawczego „systemy strojenia i temperacje muzyczne – percepcja słuchowa”, prowadzonego przez Katedrę Teorii Muzyki Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi. Celem projektu jest badanie odbioru muzyki wykonanej w różnych systemach intonacyjnych – badanie wrażliwości intonacyjnej, wpływu intonacji na postrzeganie i interpretację utworu, szukanie metod uczenia się nowych intonacji. Niniejsza płyta jest ilustracją wykorzystania stroju naturalnego w realizacji XVIII-wiecznej muzyki na instrument dęty solo. Najbardziej interesującą cechą tego stroju jest fakt pewnej płynności intonacyjnej występującej w zależności od zmieniającej się harmonii w ramach jednej tonacji oraz percepcji różnych tanacji w kolejnych suitach. W efekcie subtelne zmiany wysokość poszczególnych dźwięków dyktowane będą poprzez przebieg harmoniczny utworu i ich rolę jako określonych składników akordu, zwłaszcza tercji i kwinty. Niniejsze nagranie doskonale nadaje się do prezentacji stroju naturalnego i jego niuansów. Marek Nahajowski (ur. 1979), teoretyk muzyki, flecista grający na kopiach instrumentów historycznych; ukończył z wyróżnieniem studia w zakresie teorii muzyki pod kierunkiem Ryszarda Daniela Golianka (Łódź 2003) oraz fletu podłużnego w klasie Tomasza Dobrzańskiego (Wrocław 2007); od 2010 roku adiunkt w Katedrze Teorii Muzyki w Akademii Muzycznej im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi, gdzie prowadzi przedmioty związane z praktyką wykonawczą muzyki baroku, historią teorii muzyki i praktyki kompozytorskiej, a od 2011 roku także klasę fletu podłużnego. Jest autorem pierwszego polskiego tłumaczenia traktatu Johanna Joachima Quantza Versuch einer Anweisung die Flöte traversiere zu spielen oraz rozprawy poświęconej jego sonatom fletowym (wyd. Łódź 2013), za którą otrzymał nagrodę w prestiżowym Konkursie im. Ks. Prof. Hieronima Feichta. Zainteresowania naukowe Marka Nahajowskiego koncentrują się na hermeneutycznej interpretacji utworów muzycznych XVI-XVIII wieku oraz estetyce i praktyce wykonawczej epoki baroku i wczesnego klasycyzmu. Jako instrumentalista występował z wieloma zespołami muzyki dawnej, m.in. Il Tempo, Ars Cantus, Concerto Polacco, Royal Baroque Ensemble, Filatura di Musica. Marek Nahajowski jest również zapraszany jako gościnny wykładowca kursów interpretacji muzyki dawnej. W 2014 roku ukazała się jego płyta solowa poświęcona fantazjom fletowym Georga Philippa Telemanna (RecArt 0009).

• Wykonawca Nahajowski Marek
• Data premiery 2018-02-23
• Nośnik CD

Elvis Aaron Presley (ur. 8 stycznia 1935 r. w Tupelo, zm. 16 sierpnia 1977 r. w Memphis) – amerykański piosenkarz i aktor. Jedna z ważniejszych ikon popkultury XX wieku, znany powszechnie jako Elvis, często nazywany „Królem Rock and Rolla” lub po prostu „Królem”. Urodzony w Tupelo przeprowadził się z rodziną do Memphis gdy miał 13 lat. Jego muzyczna kariera zaczęła się w 1954, gdy rozpoczął współpracę z właścicielem Sun Records, Samem Phillipsem. W listopadzie 1956 zadebiutował w filmie Kochaj mnie czule. W 1958 został powołany do armii, a dwa lata później powrócił do nagrywania.  Przez większość lat 60. Elvis grał w filmach i nagrywał do nich ścieżki dźwiękowe. Po siedmioletniej przerwie wrócił do śpiewania na żywo w 1968. W 1973 Elvis wziął udział w Aloha from Hawaii, pierwszym koncercie nadawanym przez satelitę. Po wielu latach nadużywania leków Elvis zmarł w 1977 roku. Sprzedał ponad jeden miliard płyt na całym świecie – to drugi najlepszy wynik w dziejach muzyki (po zespole The Beatles). Został określony przez magazyn Billboard najlepszym artystą lat pięćdziesiątych. Po śmierci został pożegnany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy'ego Cartera słowami: „Jego muzyka, jego osobowość zmieniły oblicze amerykańskiej kultury. Elvis Presley był symbolem buntowniczego ducha naszego narodu”. W 1986 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

• Wykonawca Presley Elvis
• Data premiery 2014-09-19
• Nośnik CD

Producent: Paul Simon Inżynier dźwięku: Roy Halee Najbardziej ryzykowny projekt w historii muzyki popularnej okazał się jednym z najbardziej spektakularnych sukcesów artystycznych i komercyjnych. Paul Simon – miłośnik brzmień „etnicznych” już w latach 60. – poszedł na całość i zrealizował album z muzykami z RPA. Nie obyło się rzecz jasna bez kontrowersji… Posądzenie o „złamanie bojkotu kulturalnego” pojawiło się niemal natychmiast po ukazaniu się płyty, ale było absurdalne i bardzo dotknęło artystę. Paul Simon nie występował dla białej publiczności w kraju apartheidu, ale nagrywał z czarnymi muzykami w ich ojczyźnie. Co innego grupa Queen, która dawała tam koncerty (1984), a wcześniej nawet Ray Charles (1981). Paul Simon miał się okazać najlepszym możliwym ambasadorem kulturalnym Południowej Afryki. Artystę zachwyciło bogactwo rytmiczne i niezwykłe harmonie wokalne afrykańskiej muzyki. Praca nad albumem przebiegała pomiędzy Johannesburgiem a Nowym Jorkiem i była skomplikowanym procesem rejestrowania i zgrywania rozmaitych ścieżek. Po raz kolejny Paul Simon spopularyzował grupę wokalną – tym razem niezwykły chór męski Ladysmith Black Mambazo pod wodzą Josepha Shabalala. Najbardziej niezapomniane piosenki z tej pełnej niespodzianek płyty to właśnie utwory wykonywane z chórem, m.in. Diamonds On The Soles Of Her Shoes. Na płycie znalazły się także dwa utwory nagrane z formacjami z USA, niejako na dowód, jak wiele amerykańska muzyka źródeł zawdzięcza muzyka Afryce. Jest to piosenka That Was Your Mother z udziałem zespołu Zydeco (kreolski styl z Louisiany) Good Rockin’ Dopsie And The Twisters prowadzonego przez energetycznego „króla akordeonu” Altona „Dopsie” Rubina. A także – zamykający GRACELAND – utwór All Around the World or the Myth of Fingerprints zarejestrowany wraz ze znakomitym, eklektycznym zespołem Los Lobos, utworzonym przez „Chicanos” z Los Angeles. Wielki sukces albumu GRACELAND w latach 1986-87 przyczynił się zdecydowanie do popularyzacji World Music, zjawiska nie tylko trwającego po dziś dzień, ale coraz bardziej się rozpowszechniającego i wywierającego coraz większy wpływ na europejską i amerykańską muzykę popularną. Paul Simon jest pionierem.

• Wykonawca Simon Paul
• Data premiery 2011-03-28
• Nośnik CD

Jedno z najbardziej unikalnych dzieł w historii muzyki, czyli msza Josquina, tytułowana często 'The Dice' co odnosi się do rzutu kośćmi. Czy prosty rzut może być inspiracją do powstania świetnej muzyki? Podobno flamandzki kompozytor użył tej techniki w czasie komponowania partii tenoru, co świadczy o tym, że prekursorem hazardowych rozwiązań wcale nie był John Cage, a właśnie Josquin…

• Wykonawca The Tallis Scholars
• Data premiery 2016-08-01
• Nośnik CD

Bach: Motets BWV 225-230 (seria Red Line)Seria Red Line, to przewodnik po świecie muzyki klasycznej zawierający najważniejsze nagrania z katalogu EMI.Album z muzyką JANA SEBASTIANA BACHA zawiera jego motety od BWV 225 do 230. Pełne kontemplacji, utrzymane w surowej aurze brzmieniowej typowej dla muzyki protestanckiej, a jednocześnie pełne niuansów i wysmakowanych detali tak charakterystycznych dla Bacha, motety słyszymy w wykonaniu Eric Ericson Chamber Choir oraz Drottningholm Baroque Ensemble pod dyrekcją Erica Ericsona.Kompozycje zawarte na tej płycie należą do kanonu muzyki sakralnej. Wymagają od słuchacza dojrzałości, aby je w pełni zrozumieć i przeżyć, a jednocześnie przyciągają niemal każdego charakterystyczną aurą brzmieniową i typową dla Bacha techniką budowy muzycznej myśli.

• Wykonawca Eric Ericson Chamber Choir , Orkiestra Teatru Pałacowego w Drottningholm
• Data premiery 2012-05-28
• Nośnik CD

„Pierwsze dowództwo” nie powstałoby bez „Smugi cienia” Josepha Conrada. Tekst literackiego dzieła stanowił punkt wyjścia dla kompozytora oraz bezpośrednią inspirację do napisania muzyki. Nie jest to jednak kompozycja utrzymana w konwencji muzyki filmowej czy ilustracyjnej. Jest to, podzielona na dziesięć części, blisko pięćdziesięciominutowa suita o konsekwentnie zbudowanej narracji, stanowiąca samodzielne dzieło muzyczne. Instrumentalna obsada suity zaproponowana została przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej, które zamówiło utwór w 2017 roku w ramach obchodów roku Josepha Conrada. Niniejszy album, zawiera kompletne nagranie wspomnianej wyżej „Suity” Adama Porębskiego, stanowiącej oryginalne połączenie wpływów muzyki czysto klasycznej, filmowej oraz elektroakustycznej.

• Wykonawca Porębski Adam , Preusser Paul
• Data premiery 2020-03-01
• Nośnik CD