Nowy album Stanleya Clarke'a - legendarnego, amerykańskiego basisty jazzowego. Muzykowi towarzyszą: Hiromi (piano), Ruslan Sirota (klawisze), Ronald Bruner (bębny).
"Nowy kwartet Argüellesa, z pianistą słynnego Phronesis - Ivo Neame'm, to zespół złożony z bogatych artystycznych osobowości, jednak tutaj wszyscy myślą tylko kolektywnie. I w tym właśnie tkwi największa siła tego zespołu. Wydany właśnie nakładem angielskiej oficyny Edition Records album "Tonadas", ukazuje w twórczym zwarciu europejskich instrumentalistów, potrafiących zachować balans pomiędzy kameralistyczną nostalgią a artystyczną witalnością". Mateusz Krępski "Od utworów porywających rześką rytmiką, poprzez melancholijne i fantastyczne melodie, które głęboko zapadają w pamięć, po tchnące tą wyjątkową kameralną delikatnością, która potrafi osiągać hipnotyzujący efekt. Jest to muzyka, która zadaje więcej pytań, niż podsuwa odpowiedzi. Być może to właśnie jest największą wartością europejskiego jazzu." Mateusz Krępski Muzycy: Julian Argüelles: tenor and soprano saxophones, percussion Ivo Neame: piano Sam Lasserson: double bass James Maddren: drums, percussion Tracklista: 1. Alalá 2. Alfama 3. Bulerías 4. Tonadilla 5. Barrio Gótico 6. Alegrías 7. Sevilla 8. Tía Mercedes
Zakończył się czteroletni okres oczekiwania fanów Death Cab For Cutie na nowy materiał ich ulubieńców. Ósme studyjne wydawnictwo amerykańskiej indierockowej formacji ze stanu Waszyngton nosi tytuł „Kintsugi”.
Tytuł tego albumu "Nine Lives" był nawiązaniem dla faktu, że udało im się nagrać dziewięć albumów dla EPIC Records, co jest naprawdę niesamowitym wyczynem. Chociaż "Nine Lives", oryginalnie wydany w 1979 r. i wyprodukowany przez sam zespół i Kevina Beamisha, nie osiągnął ogromnej sprzedaży, to znacząco poprawił pozycję zespołu na rynku jako istotnego pretendenta do sięgnięcia po zasłużony sukces i uznanie. Ostry, a zarazem melodyjny hard rock, siedzący gdzieś pomiędzy Aerosmith i Cheap Trick ze świetnymi piosenkami. 24-bitowe remastering, opowieść na temat tworzenia albumu, nowy wywiad z Kevinem Croninem, niepublikowane zdjęcia i 16-stronicowa książeczka. Tracklista: 1. Heavy On Your Love. 2. Drop It (An Old Disguise). 3. Only The Strong Survive. 4. Easy Money. 5. Rock & Roll Music. 6. Take Me. 7. I Need You Tonight. 8. Meet Me On The Mountain. 9. Back On The Road Again
Azotox. Do pewnych rzeczy trzeba dorosnąć. Tak jest też z tą płytą. Kapela kazała czekać na nowy materiał ponad 18 lat. Kiedy poprzednim razem wychodziła ze studia dochodziło do poczęć w wyniku, których współczesny kwiat młodzieży wkracza dziś w dorosłość. Co o płycie? Mamy wreszcie nowy materiał. Nowy, ale trafiają się też nawiązania do „Serca matki”, czyli materiału sprzed 23 lat. Jakie? Żeby się dowiedzieć musisz przesłuchać tę płytę. Muzycznie Azotox pozostaje wierny przede wszystkim samemu sobie. Przed laty niektórzy go kochali, a niektórzy nienawidzili. Tak też pozostanie teraz. Kapela robi delikatne wycieczki do hardrockowych gitar. Nie boi się reggae czy ska. Czy jest to zarzut? Nie! Jeśli ktoś chce żeby Azotox był azotoxowy, będzie zadowolony. Im bardziej jest niepunkowo, tym bardziej jest punkowo. Zespół wciąga nas w swój świat… AzoToXyczny świat. Jeśli jesteś młodzieżą zbuntowaną, sięgnij do tej płyty. Jeśli dorastałeś w latach 90. przypomnij sobie ten klimat, albo po prostu puść tę płytę dzieciom. Cytując jeden z tekstów Azotoxu „nic się nie zmieniło od dwudziestu lat”.
Kiedy artysta planuje swoją karierę długoterminowo, nie boi się nowych pomysłów i zmian, które modyfikują, ale nie burzą jego wizerunku. "Nuevo Ciclo" nowy album hiszpańskiej grupy Chambao, otwieraja nowy rozdział w karierze Lamari i kolegów. To pierwszy krok ku nowemu i deklaracja następnego etapu działalności jednego z najsłynniejszych zespołów world-music.
Kaprys, jako forma wirtuozowska, przeznaczona przeważnie na instrument solo, narodził się w XIX wieku. W tych czasach instrumentaliści bywali również kompozytorami - tworzyli utwory dostosowane do swoich możliwości, a kaprys był wśród nich gatunkiem o charakterze najbardziej popisowym. Jest on również głównym tematem niniejszej płyty. Kaprysy Alfredo Piattiego, uznane przez Yehudi Menuhina za wiolonczelowy Nowy Testament, najeżone są trudnościami, ale pełno tu pięknych, zróżnicowanych melodii i kontrapunktów wykorzystujących niemal wszystkie możliwości wiolonczeli. Dla Anny Wróbel Piatti to więcej niż wirtuozeria kaprysów, to także różnorodna nastrojowo, ciekawa kameralistyka, interpretowana i opracowana (Andrzej Wróbel), w rodzinnym zespole, na dwie i trzy wiolonczele.
Mają charakterystyczne brzmienie, które pozwala im odróżnić się od wielu innych w alternatywnym popie. Trudno określić to ramą jednego gatunku – przyznają to doświadczeni w swym rzemiośle dziennikarze muzyczni. Nowy album “Carte Blanche” jest esencją tego, co drzemie w Fair Weather Friends. Są tu elektropopowe melodie, szczypta melancholii i punkowa energia. Słychać, że to muzycy, którzy dokładnie wiedzą, co i jak chcą grać. I dają fanom muzykę, w której naprawdę słychać emocje. Po raz pierwszy, w pięciu utworach, zdecydowali się na polskie teksty, co otwiera dla nich nowy rozdział. W 11 piosenkach z albumu nie ma miejsca na nudę, a słowa wokalisty Michała Maślaka, dodają całości osobistego charakteru.
Wielki powrót Tiny Areny! Autorka takich przebojów jak 'Sorrento Moon' czy 'Chains' dopiero francuską płytą "Un autre univers" wrociła do formy sprzed kilku lat. Złota Płyta we Francji, sam szczyt list przebojów dobyty piosenką "Aimer jusqu’a l’impossible" we Francji, Belgii i Szwajcarii przez kilka kolejnych tygodni - a do dopiero początek! Nowy album Tiny zawiera w sumie 13 nastrojowych kompozycji w stylu pop-soul.
Album został zarejestrowany w składzie: Adam Nergal Darski – gitara / voc, Sasha Boole – gitara / voc, Matteo Bassoli – bass / voc oraz Łukasz Kumański – perkusja / voc, ale na krążku nie zabraknie licznych, interesujących i zaskakujących gości – są to między innymi: Corey Taylor (Slipknot), Brent Hinds (Mastodon), Matt Heafy (Trivium) oraz Jørgen Munkeby z norweskiego Shining. „New Man, New Songs, Same Shit, vol.1” został wyprodukowany przez Nergala, a nagraniami zajęli się Haldor Grunberg i Łukasz Kumański. Materiał zarejestrowano w Drive Recording Studio, miksem zajął się Haldor Grunberg w Satanic Audio, natomiast masteringiem Brian Lucey w Magic Garden Mastering. Projekt okładki i ilustracje: Bartek Rogalewicz /LODGE.BLACK O nowym albumie tak mówi Nergal: „Z największą dumą i zarazem z pewnego rodzaju ulgą przedstawiam Wam drugi materiał Me And That Man - „New Man, New Songs, Same Shit, vol.1". Tym razem chciałem podjąć trochę inne wyzwanie i stworzyć album składający się z 11 utworów, ale tak, żeby każdy kawałek wyróżniał się odmiennym charakterem i klimatem. Album zarejestrowałem wraz z najbardziej utalentowanymi i najważniejszymi osobami z obecnej sceny i wspólnie wybieramy się na wycieczki do świata bluesa, folku, country, a nawet spaghetti westernu. Czas pokaże, czy osiągnęliśmy cel, ale głęboko wierzę, że tak będzie. Jestem bardzo dumny z tego dzieła. Chciałbym podziękować KAŻDEMU z naszych gości za udział w tym projekcie, a są to: Mat & Matt, Niklas i Jorgen, Corey, Alan, Addi, Brent, Vegard, Sivert, Anders, Rob, Jerome, Johanna i Nicke. KOCHAM Was wszystkich nieskończenie! Bez pasji i serca, które w te dźwięki włożyliście, powstanie „New Man, New Songs, Same Shit, vol.1” nie byłoby możliwe! ” Nowy album promują utwory: „Surrender” (gdzie partie wokalne zarejestrował Anders Landelius, zwany Slidin’ Slimem, a solo gitarowe zagrał Rob Caggiano, ex- Anthrax, Volbeat) , „Burning Churches” (w utworze gościnnie wystąpił Mat McNerney z formacji Grave Pleasures, którego porywający wokal doskonale akcentuje ten mocno inspirowany mrokiem bluesowy kawałek, wytwarzając iście złowieszczą atmosferę). „Run With The Devil” (któremu towarzyszy zainspirowany niepowtarzalną atmosferą filmowych klasyków Quentina Tarantino, wyreżyserowany przez Romana Przylipiaka klip; w utworze gościnnie wystąpił Jørgen Munkeby z norweskiego Shining). Me and That Man to zespół, który powstał z inicjatywy lidera Behemoth, Adama Nergala Darskiego. Krytycy określają ich muzykę jako połączenie rocka, mrocznego bluesa, folku i country. Grupa powstała w 2016 roku. Debiutancki album formacji nosił tytuł „Songs of Love and Death” i ukazał się 24 marca 2017 roku nakładem brytyjskiej wytwórni Cooking Vinyl. Latem 2018 roku nastąpiła zmiana składu zespołu, ale M&TM właśnie otwierają nowy rozdział w swojej karierze. Adam Nergal Darski określił M&TM jako nowy ekscytujący etap w swoim życiu, który buduje most pomiędzy dwoma światami: ekstremalną sceną z której się wywodzi i zupełnie nowym obszarem, pełnym cieni i znaków zapytania. Muzykę M&TM opisał jako rodzaj wędrówki, podczas której człowiek staje twarzą w twarz ze swoimi demonami. Twórczość Me And That Man pokazuje, że Nergal posiada niebywałą umiejętność dostosowania swojego mocnego, radykalnego przekazu do każdego gatunku muzycznego i że świetnie się w każdym z tych gatunków odnajduje. A przecież blues nazywany jest muzyką diabła… Tracklista: 1. Run With The Devil / Feat. Jorgen Munkeby (Shining NO) 2. Coming Home / Feat. Sivert Høyem (Madrugada) 3. Burning Churches / Feat. Mat Mcnerney (Grave Pleasures) 4. By The River / Feat. Ihsahn (Emperor) 5. Męstwo 6. Surrender / Feat. Landers Andelius (Dead Soul) 7. Deep Down South / Feat. Johanna Sadonis (Lucifer) 8. Man Of The Cross / Feat. Jérôme Reuter (Rome) 9. You Will Be Mine / Feat. Matt Heavy (Trivium) 10. How Come / Feat. Corey Taylor (Slipknot) 11. Confession / Feat. Niklas Kvarforth (Shining SE)