Maria Callas - The Live Recitals13-płytowy album zawiera najważniejsze nagrania studyjne Marii Callas.Maria Callas (właściwie Maria Anna Sophia Cecilia Kalogeropoulou) urodziła się w Nowym Jorku w 1923 roku, w rodzinie greckich imigrantów: Evangelii i Georgea Kalogeropoulos. Oryginalne nazwisko zmienili na Callas ze względów praktycznych. W 1937 roku Evangelia wróciła z córkami do Grecji, aby dać dziewczynkom muzyczną edukację, na którą rodziny nie było stać w Ameryce. Maria rozpoczęła studia wokalne pod okiem Marii Trivella, a następnie Elviry de Hidalgo. Młoda Maria Kalogeropoulou zadebiutowała mając zaledwie 15 lat jako Santuzza w studenckim przedstawieniu Rycerskości Wieśniaczej, a w lipcu 1940 roku dołączyła do zespołu Teatru Narodowego w Atenach. W styczniu 1941 roku miał miejsce jej profesjonalny operowy debiut. Wystąpiła jako Beatrice w Boccacio, natomiast w sierpniu 1942 roku śpiewała swoją pierwszą Toscę (po grecku) w plenerowym Park Summer Theatre. Po niej nastąpiły kolejne przedstawienia, w których Maria Callas wykonywała Toscę już po włosku. Na przestrzeni następnych trzech lat występowała m.in. w Tiefland, Ho Protomastoraas, Cavaleria rusticana, Fidelio i Der Bettelstudent. Gdy tylko zakończyła się II Wojna Światowa postanowiła wrócić do USA aby przyśpieszyć swoją karierę. W październiku 1945 roku przypłynęła do Nowego Jorku i powróciła do ojca. Droga do wielkiej kariery nie była jednak usłana różami. Callas nie dostała interesującego angażu, do czasu aż zauważył ją Giovanni Zenatello, który poszukiwał wokalistów do Verona Opera Festival w 1947 roku. Obsadził Callas w La Gioconda. Artystka przybyła do Verony pod koniec lipca i tego samego dnia poznała Giovanniego Battistę Meneghiniego – zamożnego przedsiębiorcę i miłośnika opery, który zainteresował się młodą wokalistką. W sierpniu Callas zadebiutowała we Włoszech na Arena at Verona w La Giocondzie pod batutą Tullio Serafina. Wykonanie okazało się sukcesem, ale sama Callas nie wywołała większego wrażenia i nie pojawiły się propozycje pracy, na które wówczas liczyła.Jednakże Serafin dostrzegł w Callas potencjał i zaangażował ją do prowadzonych przez siebie grudniowych przedstawień w Wenecji. Tym razem występy zaowocowały kolejnymi propozycjami we Włoszech,. Callas obsadzano wówczas głównie w ciężkich, dramatycznych rolach, jak Turandot i Aida. W styczniu 1949 roku artystka wykonywała po raz pierwszy rolę Brunhildy w Walikirii, jedenaści dni wcześniej, za namową Serafina, Callas zastąpiła w Purytanach niedysponowaną Margheritę Carosio jako Elvira. Jej wyczyn oszołomił operowy świat i stał się punktem zwrotnym w jej karierze. W kwietniu 1949 roku Callas wyszła za Meneghiniego i tego samego dnia popłynęła do Argentyny, aby zaśpiewać w Teatro Colon w Buenos Aires. Przez następne dwa lata, wspierana przez Meneghiniego, jako męża i menadżera, Callas rozwijała swoją karierę we Włoszech i za granicą. W grudniu 1951 roku otworzyła Nieszporami Sycylijskimi sezon w La Scala w Mediolanie odnosząc niezwykły sukces. Przez następne 7 lat La Scala była miejscem jej największych triumfów i niezapomnianych ról. W lipcu 1952 roku Callas podpisała kontakt z EMI, którego pierwszym owocem była Łucja z Lamermooru nagrana we Florencji w lutym 1953 roku. Później w tym samym roku wokalistka rozpoczęła serię kompletnych nagrań oper z artystami zespołu La Scala, zaczynając od Purytanów i Cavaleria rusticana dyrygowanych przez Serafina. Następnie nagrała legendarną Toscę prowadzoną przez Victora de Sabata. W 1954 roku Callas zchudła ok. 30 kilogramów i jej wygląd zmienił się nie do poznania. Na przestrzeni lata nagrała z zespołem La Scala kolejne cztery opery oraz dwa swoje pierwsze recitale w Londynie. Przez następne trzy lata umacniała pozycję, jako jedna z wiodących primadonn operowego świata. Kontynuowała także liczne nagrania dla EMI. W październiku 1957 roku Elsa Maxwell przedstawiła małżeństwo Meneghinich greckiemu magnatowi Aristotle Onassisowi. W styczniu 1958 roku media ostro skrytykowały Callas za wycofanie się z przedstawienia Normy po pierwszym akcie. Później w tym samym roku, po kłótni z dyrektorem, zdecydowała nie pojawić się już w La Scala. Została także zwolniona z Metropolitan w Nowym Jorku po tym, jak odmówiła wystąpienia w przedstawieniach w kolejnym sezonie. W lipcu 1959 Onassis zaprosił Callas i jej męża na rejs jachtem – Christiną; pod koniec rejsu Callas i Onassis byli już kochankami, a małżeństwo Meneghinich było skończone.Przez kilka następnych lat Callas ograniczyła swoje występy sceniczne i poświęciła się życiu w luksusie u boku Onassisa. Do 1962 roku wystąpiła zaledwie podczas kilku koncertów. W styczniu 1964 roku Franco Zeffirelli przekonał ją, aby wróciła do opery, wystąpiła w Govent Garden, w niezapomnianej, nowej produkcji Tosci. W maju pojawiła się w Paryżu, w Normie w reżyserii Zeffirelli’ego.. Na początku 1965 roku występowała w Paryżu oraz w Nowym Jorku, w kilku przedstawieniach Tosci, a następnie dała pięć przedstawień Normy w Paryżu. Musiała jednak przerwać te ostatnie z powodu choroby. Lekarze radzili jej aby odwołała przedstawienia Tosci w Covent Garden, ale Callas zadecydowała, że zaśpiewa tylko raz. Wybrała Royal Gala w lipcu. Występ ten okazał się jej ostatnim na operowej scenie.W 1966 roku Callas zrezygnowała ze swojego amerykańskiego obywatelstwa i przyjęła narodowość grecką, tym samym anulując małżeństwo z Meneghinim. Oczekiwała, że Onassis ożeni się z nią, jednak ten dwa lata później poślubił Jacqueline Kennedy. Callas była zdruzgotana. Latem 1969 roku grała Medeę w filmie na podstawie sztuki Eurypidesa, w reżyserii Piera Paolo Pasoliniego. W 1971-2 roku dała serię kursów mistrzowskich w Juilliard School of Music w Nowym Jorku. Spotkała tam po latach swojego znajomego tenora – Giuseppe di Stefano, który namówił ją do wspólnego, międzynarodowego tournee. Trasa koncertowa była osobistym sukcesem, ale jednocześnie artystyczną porażką, rozpoczęła się w Hamburgu w październiku 1973 roku i trwała do 1974 roku. Ostatni koncert z di Stefano miał miejsce w Sapporo w Japonii w listopadzie 1974 roku. Był to także ostatni występ publiczny Marii Callas.Onassis próbował ocieplić relację z Callas, ona jednak nie chciała mieć z nim nic wspólnego, zwłaszcza że pozostał związany z Jacqueline. W marcu 1975 roku magnat zmarł po operacji. Callas natomiast odseparowała się od ludzi. Zmarła samotnie w swoim apartamencie w Paryżu w 1977 roku.
- Wykonawca Maria Callas
- Data premiery 2012-08-20
- Nośnik CD
