Na początku roku 2007, wspólne nagrania zrealizowali Maciej Maleńczuk i Wojciech Waglewski. Owoc tej współpracy nazwano Koledzy. Taki też tytuł ma pierwszy singiel, promujący album: "Spotkałem się z kolegą / Bo kolega jest od tego / I wypada czasem spotkać się z nim" - zgodnie śpiewają obaj panowie, nieco podpowiadając, czym dla nich stało się to wydarzenie...
Reedycja w formie 180 g. winylu słynnego albumu jazzowego Sonny Rollinsa, wydanego pierwotnie w 1956 w wytwórni Prestige Records. Na tym albumie Rollins występuje z Cliffordem Brownem i muzykami z zespołu Max Roach Quintet, którego w tym czasie był członkiem. To nagranie jest ostatnim w którym udział wzięli pianista Richie Powell i trębacz Clifford Brown, jako że obaj zginęli trzy miesiące później w wypadku samochodowym.
Z kwartetem Johna Abercrombiego związane jest dziś nazwisko Marka Coplanda, który po raz pierwszy gości na płycie ECM. Gitarzysta i pianista to dawni artyści tego zespołu, obecni w nim od czterdziestu lat. We wczesnych latach 70. obydwaj byli członkami kwartetu Chico Hamiltona, obaj grali też w jazzrockowej grupie Dreams. Od lat 90. poszerzali konteksty swej muzycznej aktywności, występując w wielu różnych składach, m.in. triu Kenny’ego Wheelera czy zespole Contact wraz Davem Liebmanem i Billym Hartem.
To drugi już album dialogowy nagrany wspólnie przez pianistę Andrew McCormacka oraz saksofonistę Jasona Yarde. Dialogowy - bowiem frazy poszczególnych instrumentów zdają się komentować partie lidera lub też je uzupełniają. W odróżnieniu jednak od pierwszego nagrania muzyka tutaj jest zdecydowanie bardziej otwarta - zarówno tonalnie, jak i harmonicznie. Dotyczy to zwłaszcza brytyjskiego pianisty, który częściej niż na pierwszym albumie się sięga do doświadczeń Keitha Jarretta czy Brada Mehldau, a i dedykacje dla McCoy Tynera czy Andrew Hilla nie są tu bez znaczenia. Bardziej zachowawczy jest zdecydowanie saksofonista Jason Yarde - zwłaszcza, gdy na sopranie. Jednak jego liryzm zawsze złamany jest przez grę McCormacka - czasem odjedzie on zupełnie z harmonią, czasem zbuduje on istną ścianę dźwięku z samych niskich tonów.Yarde przypomina sobie o bardziej progresywnym prowadzeniu narracji, gdy tylko odłoży saksofon sopranowy. Wtedy udowadnia jak świetnym jest muzykiem - charczy, wtrąca brudne dźwięki, potrafi zagrać długą, mocną, mięsistą solówkę.Ale to, czym imponują obaj to przede wszystkim warsztat kompozytorski. Właściwie każdy z utworów tutaj się znajdujący jest prawdziwą kompozytorską perełką - tematy bardzo łatwo zapadają w pamięć, a i ich opracowaniu nic zarzucić nie można. Z podobnymi płytami, zawierającymi piękne melodie i standardy jest, że temat zamykający płytę jest tym najpiękniejszym, mającym wbić się słuchaczowi w pamięć i sprawić, by szybko powrócił on do tego nagrania. Tutaj wcale tak nie jest - gershwinowskie "Embraceable You" zdaje się być jedną z wielu obecnych na płycie melodii.
Chris Cornell wokalista takich formacji jak Soundgarden czy Audioslave współpracował przy najnowszej płycie z guru R&B i hip-hopu Timbalandem. O wspólnej pracy mówi: "Razem udało nam się stworzyć nowe brzmienie. Dobra wibracja i kreatywne nastawienie pomogły stworzyć prawdziwe arcydzieło. Obaj daliśmy z siebie to co najlepsze, łamiąc przy okazji wszystkie bariery i ograniczenia w muzyce".
The Everly Brothers – amerykański duet wokalny śpiewający wczesnego rock and rolla oraz folk rock i country rock. Duet tworzyli bracia Don Everly (ur. 1 lutego 1937 w Brawnie, Kentucky) i Phil Everly (ur. 19 stycznia 1939 w Chicago zm. 3 stycznia 2014). Duet ten, obecnie praktycznie zapomniany, był jednym z filarów rozwoju rock and rolla i muzyki country. Duet śpiewał w harmonii dwugłosowej słodkie, melodyjne piosenki o miłości. Zainicjowany przez nich właśnie taki sposób śpiewu znalazł licznych naśladowców, w szczególności wśród muzyków country, ale także i rocka. Do najsłynniejszych naśladowców tego stylu wokalnego, doprowadzających go do artystycznej perfekcji, należały duety: John Lennon i Paul McCartney z zespołu The Beatles, oraz Simon and Garfunkel. Drugim faktem wyróżniającym grupę był ich młody wiek.Gdy debiutowali w 1954, obaj bracia byli jeszcze nastolatkami (młodszy miał zaledwie 15 lat). Uświadomiło to słuchaczom oraz producentom, że muzyka młodzieżowa może być tworzona także przez młodzież, a nie tylko przez weteranów estrady. Na początku lat siedemdziesiątych, wobec tarć personalnych, zespół się rozpadł. Obaj bracia próbowali kariery solowej, jednak bez większego powodzenia. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych zespół łączył się kilkakrotnie by dawać koncerty, z których pochodzą cenione albumy nagrane na żywo. W latach 2003-2004 bracia wspomogli duet Simon and Garfunkel podczas tras koncertowych Old Friends oraz Old Friends II, grając wraz z Paulem Simonem i Artem Garfunklem, a także samodzielnie wykonując swoje największe przeboje w osobnym segmencie koncertu.
Reedycja legendarnej płyty z 1982 roku pionierskiego zespołu kierunku New Romantic, który tworzyli Steve Strange, Rusty Egan, Billy Currie i Midge Ure (obaj ostatni z Ultravox), Dave Formula i Barry Adamsom (obaj z Magazine) oraz John McGeogh (z Siouxsie & The Banshees).Ta supergrupa pozostawiła po sobie dwa fantastyczne albumy i szereg przebojów m.in. "The Damned Don't Cry" oraz "Night Train" z płyty "The Anvil". Na niniejszej reedycji dodatkowo sześć utworów bonusowych.
Duet kanadyjskich muzyków. Wiolonczelista Denise Djokic jest uznanym solistą cenionym w opiniach krytyków za szczery emocjonalizm i ekspresję. Gra w towarzystwie swojego stałego partnera, pianisty Davida Jalberta. Na swojej drugiej solowej płycie nagranej dla Atmy wybrał repertuar szczególny: utwory Chopina i Rachmaninowa. Łączy obu tych kompozytorów podobieństwo losów. Obaj byli zmuszeni do emigracji, obaj byli Słowianami, obaj w końcu to wielkich temperamentów pianiści. Djokic pokazuje, że kompozycje Rachmaninowa to w dużej części kontynuacja sztuki Chopina.
Slow to pianista Krzysztof Wermiński i gitarzysta Tomasz Kaczmarczyk. Obaj wspólnie komponują, aranżują i wykonują muzykę, będącą wypadkową muzyki pop i współczesnego jazzu.
Po sukcesie singli: „Busy Earnin'”, „The Heat” i „Platoon”, londyński kolektyw Jungle postanowił zaprezentować swój debiutancki album, który ukazuje się nagładem XL Recordings. Rdzeń Jungle stanowi muzyczny duet Josh i Tom, który skrywa się za literami "J" i "T", a który na żywo wspiera ekscytujący, siedmioosobowy zespół. „Te inicjały nie są niczym szczególnym, to po prostu nasze pseudonimy” - tłumaczy Tom. „Nie staramy się ukryć, ale nie chcemy aby cała sprawa skupiała się na nas. Chcemy, aby najważniejsza była muzyka”. Ta muzyka to kalejdoskopowy, nowoczesny soul, który choć słychać od razu, że powstał w Wielkiej Brytanii, to jednak ma międzynarodowy urok. Obaj muzycy poznali się w 2000 roku, gdy mieli po dziesięć lat. Wtedy J przeprowadził się do domu obok T w londyńskiej dzielnicy Shepherd's Bush. T mieszkał zaledwie rzut kamieniem obok legendarnego Townhouse Studios, gdzie nagrywali wszyscy, od ABC do Franka Zappy. Zaprzyjaźnili się, gdy J chciał sprzedać T gitarę za 20 funtów.