Muzyka wokalna na dworze papieskim w Awinionie w okresie średniowiecza w wykonaniu młodego belgijskiego zespołu Graindelavoix pod dyrekcją Björna Schmelzera.
Strefa 50 to blues-country-rockowa grupa założona w początkach roku 2009 r. w Warszawie. Gdy jej muzycy zdecydowali się na współpracę mieli już za sobą spory staż w wielu zespołach rockowych, dla których inspiracja były legendarne formacje amerykańskie. Także w Strefie 50 znalazło to swoje głębokie odbicie, a zespół w pierwszym okresie działalności uznany został za najwytrwalszego popularyzatora nieśmiertelnych standardów Creedence Clearwater Revival regularnie koncertując i z czasem tworząc także własny, autorski repertuar.
„Bend Sinister - The Domesday Pay-Off Triad – Plus” The Fall to zremasterowany dziewiąty album grupy, oryginalnie wydany w 1986 roku. To był ostatni z trzech albumów produkowanych przez Johna Leckie'a i zatytułowany od dystopijnej powieści Vladimira Nabokova. Po uznanym, wydanym rok wcześniej „This Nation's Saving Grace”, „Bend Sinister” stoi często w cieniu poprzednika. Jest to mroczny, złowieszczy album, który powstał w szczytowym okresie współpracy zespołu z Beggars Banquet i jednak przez wielu uznawany jest za ulubiony album The Fall. „Pochodzący z „Bend Sinister” utwór Mr. Pharmacist to odsłona rozmowy z dealerami narkotykowymi, ludźmi poza prawem i nie tylko. Właściwie przeróbka garażowego zespołu The Other Half z lat 60-tych. To także demonstracja tego, jak stosunkowo niezmienny styl The Fall może wzmocnić piosenki innych ludzi.” – Pitchfork.
Dymitr Szostakowicz urodził się w Petersburgu 25 września 1906 roku w zamożnym domu, gdzie muzykowali zarówno rodzice, jak starsza siostra. Rodzina Szostakowiczów od strony ojca miała korzenie polskie. Mały Dymitr początkowo nie chciał uczyć się muzyki, jednak kiedy przekonany przez matkę zaczął lekcje fortepianu w wieku 9 lat, jego muzyczne talenty szybko rozkwitły. Miał słuch absolutny i w ciągu miesiąca grał już proste utwory Mozarta i Haydna. Wtedy też zaczął komponować i bardzo lubił improwizować utwory ilustracyjne, które opatrywał słownymi komentarzami. Studiował w Konserwatorium Petersburskim — harmonię, orkiestrację, kontrapunkt, formy muzyczne i kompozycję u ucznia Rimskiego-Korsakowa, Maksymiliana Steinberga, któremu nie podobało się zainteresowanie Szostakowicza nowymi prądami z Zachodu. Reformy w kierunku bardziej postępowym zostały wprowadzone w konserwatorium przez Wladimira Szczerbakowa i Borisa Asafiewa dopiero pod koniec studiów Szostakowicza. Później studiował grę na skrzypcach i dyrygenturę, a jego niezwykły dar czytania nut i pamięć muzyczna szybko stały się sławne. Swoje pierwsze poważniejsze dzieło, Scherzo fis-moll opus 1 na orkiestrę skomponował w 1919 r., na pierwszym roku studiów. Dążył w tym okresie do łączenia elementów eksperymentalnych z silną dyscypliną kompozytorską, dzięki czemu położone zostały podwaliny dla jego różnorodnego stylu, o nagłych zmianach nastroju i środków wyrazu. W 1923 r. został poddany operacji z powodu gruźlicy gruczołów limfatycznych. Wkrótce po tym zabiegu, jeszcze z zabandażowaną szyją, zdawał egzaminy końcowe z fortepianu, grając m.in. Sonatę Waldsteinowską Ludwiga van Beethovena i Koncert Roberta Schumanna. Po śmierci ojca w 1922 r. rodzina zbiedniała i Dymitr Szostakowicz sam musiał zarabiać, aby pomóc matce. Zarabiał improwizując do niemych filmów, co przy okazji pozwalało mu w naturalny sposób dawać ujście wrodzonemu poczuciu humoru. Wkrótce I Symfonia Szostakowicza, wykonana w 1925 r. w Leningradzie, przyniosła mu sławę światową. W tym okresie w pracy twórczej podążał za najnowszymi zachodnimi prądami, musiał też jednak zająć się pracą zarobkową i od 1928 r. komponował muzykę filmową i baletową, która miała być zgodna z narzuconymi wymogami. W 1932 r. porzucił te prace, powracając do „poważnej” muzyki instrumentalnej. Po udziale w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina w Warszawie w 1927 r., na którym nie zdobył żadnej nagrody (choć uzyskał dyplom honorowy i nagrodę pieniężną), zrezygnował z myśli o solistycznej karierze pianistycznej, zajmując się głównie kameralistyką. Pierwszy Kwartet smyczkowy powstał dopiero w 1938 r., kiedy kompozytor był już autorem pięciu symfonii oraz oper i baletów, suit, muzyki filmowej i pieśni. Ważniejsze utwory Szostakowicza to opery Nos (1928 r.), Lady Macbeth mceńskiego powiatu (1932 r.), dwa Koncerty skrzypcowe a-moll i cis-moll (1948 r., 1967 r.), dwa Koncerty wiolonczelowe (1959 r., 1965 r.), Koncert c-moll na fortepian, trąbkę i orkiestrę smyczkową op. 35 (1933 r.), 24 Preludia (1932-33 r.) oraz 24 Preludia i fugi (1951 r.), Romanse do słów poetów japońskich (1928-31 r.), 11 Pieśni żydowskich (1948 r.), 15 Symfonii, z których najczęściej wykonywaną jest Piąta, i 15 Kwartetów smyczkowych, II Koncert fortepianowy (1957 r.). Życie Szostakowicza rozgrywało się w nieustannym borykaniu się z terrorem stalinowskim, naciskami, jakie na niego wywierano, bolesnymi dla niego samego kompromisami i unikami, które miały niszczący wpływ na osobowość artysty. Jego język muzyczny charakteryzuje się niezwykłą siłą emocjonalną. dr Katarzyna Naliwajek-Mazurek
Box 7 płyt CD z religijną barokową muzyką niemiecką przeznaczoną do wykonywania w okresie Wielkiego Tygodnia przed Wielkanocą oraz w okresie Wielkanocy. Na płytach kompozycje najważniejszych kompozytorów, takich jak Bach, Schütz, Bruhns, Scheidemann, Buxtehude, Telemann i Bach. Wykonawcy to zespoły Ricercar Consort, Les Agrémens, Choeur de Chambre de Namur i La Chapelle Rhénane.
Czternasty studyjny materiał Alice Coopera, który swoją premierę miał w 1982 roku, czyli w okresie artystycznie dla Amerykanina najsłabszym. Z "Zipper Catches Skin" pochodzi znakomita piosenka "I Am The Future", którą wykorzystano w głośnym wówczas filmie "Klasa 1984". Alice w pierwszej połowie lat 80. zmagał się z narkotykowym i alkoholowym nałogiem, co znalazło odbicie w jakości jego muzyki. Żadna z płyt nagranych w tym okresie nie odniosła sukcesu komercyjnego, żadna z piosenek nie dołączyła do pokaźnego zbioru rockowych hitów Coopera. "Zipper Catches Skin" był drugim z rzędu tego przykładem. W USA nawet nie załapał się na listę "Billboardu", co wcześniej przydarzyło się muzykowi przy okazji debiutu z 1969 roku. Produkcją zajął się Alice wraz z ówczesnym basistą Erikiem Scottem. Ale jak przyznał po latach, nie pamięta wiele z sesji nagraniowej. Tracklista: Side A 1. Zorro's Ascent 2. Make That Money (Scrooge's Song) 3. I Am The Future 4. No Baloney Homosapiens Side B 1. Adaptable (Anything For You) 2. I Like Girls 3. Remarkable Insincere 4. Tag, You're It 5. I Better Be Good 6. I'm Alive (That Was The Day My Dead Pet Returned To Save My Life)
W okresie ponad stu lat (wiek XVI i XVII) „Air De Cour” były najbardziej popularnym gatunkiem muzycznym we Francji. Wywodził się on z popularnej muzyki ludowej i zawierał teksty pisane przez czołowych poetów tych czasów. Najbardziej znani kompozytorzy piszący Airs De Cour w czasie panowania królów Henryka IV i Ludwika XIII to Pierre Guédron (1565-1620), Antoine Boesset (1587-1643) i Étienne Moulinié (1599-1676). Aby uhonorować dwadzieścia lat działalności zespołu Le Poème Harmonique, jego założyciel i dyrektor artystyczny Vincent Dumestre wybrał najlepsze nagrania z katalogu firmy Alpha.
Utalentowany artysta Carlo Tessarini to pochodzący z Włoch wybitny muzyk urodzony w 1690 roku w Rimini, zmarł w 1766 roku w Amsterdamie. Artysta komponował, oraz trudnił się grą na skrzypcach. Kompozytor tworzył w okresie późnego baroku. Tracklista: 1. Allegro 2. Adagio 3. Presto 4. Adagio 5. Allegro 6. Grave 7. Vivace 8. Spiritoso 9. Largo 10. Variazioni 11. Allegro 12. Andante 13. Presto 14. Adagio 15. Allegro 16. Largo 17. Presto 18. Vivace 19. Largo 20. Minuetto
Tytuł "Artemis" ("Artemida") zaczerpnięty został od imienia greckiej bogini słońca, córki Zeusa i nawiązuje do starożytnej mitologii. Na swym nowym albumie Lindsey Stirling zabiera słuchaczy w podróż przez tragedię i triumf. Każdy utwór z albumu reprezentuje walkę, jaką Artemis - bohaterka tej podróży - toczy, by odnaleźć wewnętrzne światło. Po okresie mroku i zmagań, zmieniona Artemis w końcu trafia na drugą stronę.
Pierwsza część składanki prezentującej wykonawców związanych z wytwórnią JIMMY JAZZ RECORDS. Zawiera w większości nagrania znane z płyt zrealizowanych w okresie 1995-2004, pochodzących z katalogu Jimmy Jazz Records i jej poprzedniczki, wytwórni Rock’n’roller.