Płyta zawiera 12 utworów w wykonaniu Ewy Błoch. To pieśni do tekstów poetyckich Karola Wojtyły, z muzyką artystki oraz aranżacjami Mikołaja Hertla.
Kolejna świetna płyta norweskiej wokalistki Kari Bremnes - tym razem odbiega od poprzednich albumów stylistycznie gdyż jest to lekki pop.
Do 1985 roku występowała głównie w europie zachodniej. Po powrocie do kraju nawiązała współpracę z kompozytorem Andrzejem Korzyńskim. Efektem tej współpracy była płyta solowa z której piosenka „Bajadera plaża” została przebojem „Lata z radiem 1986”. W 1991 roku wylansowała następny wielki przebój „Mydełko Fa”. Wykonywane przez nią lekkie popowe piosenki cieszyły się uznaniem rodzimych jak i zagranicznych słuchaczy. Płyta „Mydełko Fa” to zbiór jej najpopularniejszych piosenek.
Blues w filharmonii to kolejny przejaw muzycznych poszukiwań Sławka Wierzcholskiego a zarazem jego najbardziej eklektyczna (w dobrym tego słowa znaczeniu) płyta. Obok muzyków Nocnej Zmiany Bluesa, w aranżacjach swoich 15 nowych utworów, Sławek wykorzystał potencjał muzyków z bydgoskiej orkiestry symfonicznej. Aranżacje orkiestrowe autorstwa Bogdana Ciesielskiego sprawiają, że całość przypomina brzmienie polskich orkiestr radiowych z lat 50-tych, zwłaszcza, że płyta zawiera utwory w konwencji latynoskiej, swingowej, jazzującej, rockabilly i oczywiście bluesa. Właśnie z uwagi na odmienność brzmienia ?Bluesa w filharmonii? od tego, do którego przyzwyczaiła nas Nocna Zmiana Bluesa, płytę firmuję tylko Sławek.
Płyta zawiera 19 utworów w oryginalnym wykonaniu Krzysztofa Klenczona.
Płyta z muzyką z uznanego przez krytyków broadwayowskiego musicalu "David Byrne’s American Utopia" w wykonaniu oryginalnej obsady show. Za podstawę spektaklu posłużył nominowany do Grammy album Byrne'a "American Utopia" oraz towarzyszące mu koncerty, które zdaniem dziennikarza "NME" mogły być najlepszymi występami live w historii muzyki. W musicalu wykorzystano jednak także wcześniejsze utwory z dorobku artysty, w tym z katalogu "Talking Heads". - Koncertowo-teatralno-taneczny spektakl, który znajduje ukojenie w ludzkiej naturze. Łagodny balsam na nasze niespokojne czasy - pisał dziennikarz "Rolling Stone'a".
Trzypłytowa edycja albumu "Impossible Oddities". Płyta stanowi podsumowanie nagrań dokonanych w legendarnej Acid-housowej wytwórni Wau! Mr. Modo. W produkcji i projekcie uczestniczyli między innymi "połowa" the Orb czyli Alex Paterson oraz basista Killing Joke Martin "Youth" Glover. Materiał zawiera kilka hitów w tym wersję demo The Orb "Little Fluffy Clouds" oraz wcześniej niepublikowaną wersję "Sunshine na Rainy Day" - Zoe. Wiele utworów zostało profesjonalnie zmiksowanych i zremiksowanych stanowiąc wysublimowaną mieszankę muzyki elektronicznej i dance. Trzecia płyta CD została w całości zmiksowana przez zespół ORB. Całosć opakowano w rozkładany digipack.
Film z Paryża, muzyka z Berlina, płyta z Zielonej Góry... Po raz kolejny niemiecki duet Tarwater wydaje specjalną płytę wyłącznie dla Gusstaff Rec. W 2000 roku ukazała się "Not The Wheel", płyta zawierająca muzykę Tarwater nagrana na potrzeby filmu i teatru oraz kilka innych niepublikowanych utworów. Płyta ta trafiła do ogólnoświatowej dystrybucji i mimo, że nie była typową dyskograficzną płytą zespołu, zdobyła uznanie fanów i krytyków na całym świecie. Opinia polskiego dziennikarza Rafała Księżyka, że to najlepsza dotychczasowa płyta Tarwater, nie była odosobniona.Tym razem Gusstaff Rec. przedstawia muzykę Tarwater nagraną do jednego, konkretnego filmu: francuskiej produkcji "Donne-moi la main" (fr. Podaj mi rękę). Film miał swą premierę we Francji i w Niemczech w lutym 2009, po raz pierwszy był jednak pokazywany na festiwalu filmowym w Turynie w listopadzie 2008, następnie w Paryżu i Saarbrücken. W najbliższym czasie film trafia także na rynek brytyjski, amerykański i ukraiński(!).Podczas zdjęć do tego filmu para głównych aktorów Victor i Alexandre Carril przedstawiła całej ekipie filmowej muzykę z płyt Tarwater i reżyser zgłosił się właśnie do Bernda Jestrama i Ronalda Lippoka z propozycją nagrania ścieżki dźwiękowej. Do pierwszego spotkania reżysera Pascala-Alexa Vincenta z Tarwater doszło w Berlinie w studio zespołu. Montaż filmu jeszcze się nie skończył, więc okazało się, że nagrywanie muzyki i montaż filmu były równoległymi procesami, w trakcie których dochodziło na bieżąco do stałej wymiany materiałów między Berlinem a Paryżem. Zespół miał dość szerokie pole do eksperymentów, a jednym z niewielu wymagań postawionych przez reżysera było użycie banjo i drumli. Zgodzono się co do tego, że soundtrack do tego filmu drogi powinien być bardzo akustyczny, surowy i bezpośreni, jednak bez rezygnowania z elektronicznych dźwięków i sampli, tak bardzo charakterystycznych dla Tarwater. Było to wyzwanie, które zespół chętnie podjął. Ukazujący się w Gusstaff Records soundtrack zawiera wyniki tej pracy, między innymi także materiał nie użyty w filmie i który został przez Tarwater połączony czasami z oryginalnymi dźwiękami filmu. Gościnnie na tej płycie pojawiają się koledzy Ronalda z To Rococo Rot: Stefan Schneider (znany także z Mapstation i September Collective), który gra w utworze "Station" na banjo i basie oraz Robert Lippok, który współprodukował "Time Slipped By". Okładka płyty nawiązuje do kilku pierwszych minut filmu utrzymanych w gatunku animowanej mangi, która potem przechodzi w tradycyjny, fabularny film drogi. Dwójka głównych bohaterów (18-letnich braci bliźniaków) podróżuje z pólnocy Francji do Hiszpanii na pogrzeb matki, której nigdy nie znali. Jadą autostopem, ukryci w ciężarówce i pociągiem. Podczas tej podróży coraz bardziej stają się sobie obcy i rózni od siebie, choć wcześniej byli uważani za nierozłącznych, przeżywają hetero- i homoseksualne doświadczenia. Ważną postać w filmie gra również niemiecka aktorka Katrin Sass, znana u nas przede wszystkim z roli matki w filmie "Goodbye Lenin". Mamy nadzieję, że także w Polsce film ten znajdzie dystrybutora i trafi na ekrany...
Płyta zawiera renesansowe pieśni sakralne. Wykonawcą jest zespół "Quartom".
Album Stanisława Sojki „Blublula” został wznowiony przez Polskie Nagrania w ekskluzywnej reedycji kultowej serii Polish Jazz, znanej fanom polskiej muzyki jazzowej od lat 60. To pierwsze tak obszerne opracowanie w historii tej znakomitej płyty. Album, przy zachowaniu oryginalnej okładki, został wzbogacony dwujęzyczną książeczką, w której prócz wielu fotografii został zamieszczony wywiad ze Stanisławem Sojką. Autorem odświeżonego brzmienia jest wybitny reżyser dźwięku - Jacek Gawłowski. To druga płyta w dyskografii Stanisława Sojki, wówczas obiecującego 21-letniego wokalisty, studenta kompozycji i aranżacji na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, nagrany i wydany w 1981 roku jako nr 63 serii Polish Jazz. Płyta wyjątkowa, świetnie przyjęta, wybrano ją na jazzową płytę roku 1981, a wydano w kolosalnym, jak na płytę jazzową, nakładzie 100.000 egzemplarzy… Sojce towarzyszą w sekcji rytmicznej: na perkusji Czesław Bartkowski i na kontrabasie Zbigniew Wegehaupt, na fortepianie gra Wojciech Karolak – jeden z ojców założycieli jazzu w Polsce. „Blublula” to do dziś jedna z najbardziej popularnych płyt w polskiej dyskografii jazzowej. Otworzyła Sojce drogę na wielkie krajowe i zagraniczne sceny i na kilka lat określiła jego artystyczną tożsamość. Wraz z biegiem lat i kariery Sojka nabrał własnego wyrazu i stylu, dziś jest faworytem dwóch pokoleń wiernej publiczności, a jego niezapomniane pieśni-hymny „Cud niepamięci”, „Tolerancja”, „Są na świecie rzeczy…”, czy „Tango Memento Vitae”, wciąż brzmią w ścieżce dźwiękowej czterech ostatnich dekad polskiej historii. Płyta dostępna jest również w wersji analogowej.