Wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju, podwójna składanka reggae/dancehall zawierająca reprezentacyjne dla tego gatunku utwory już znanych, jak i debiutantów.
W marcu 2017 roku minęło 20 lat od śmierci Agnieszki Osieckiej. Album Nuli Stankiewicz "Byle nie o miłości" zawiera 15 piosenek z tekstami poetki, piosenek zarówno znanych, jak i tych, które mogą zaskoczyć nawet fanów jej twórczości. Jaka jest ta płyta? Wyjątkowa pod każdym względem. Od starannego i przemyślanego doboru utworów, poprzez klimatyczne aranżacje, a na znakomitym wykonaniu kończąc. Ale nie mogło być inaczej, gdy w studio nagrań spotkała się tak utalentowana wokalistka jak Nula z prawdziwymi tuzami polskiej sceny jazzowej: z Januszem Stroblem, Włodzimierzem Nahornym, Pawłem Pańtą, Cezarym Konradem i Mariuszem "Fazi" Mielczarkiem. Powstała płyta, która ma swój niepowtarzalny, jedyny w swoim rodzaju klimat. Jest subtelność i tajemnica. Jest artyzm, liryzm i inteligentna interpretacja. Jest wreszcie zaskoczenie, choćby podczas słuchania "Małgośki" w absolutnie odmienionej aranżacji. To płyta dla tych, którzy dopiero odkrywają Osiecką, jak i dla tych, którzy chcą raz jeszcze przeżyć zauroczenie jej twórczością. Płyta pod patronatem Fundacji Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej.
Grupa powstała po wyczerpaniu się formuły zespołu Prototyp (2003-2007). Dziedziczy po nim gitarzystę (Andrzej Szawara), basistę (Szczepan Kopyt) i perkusistę (Piotr Kowalski), którym zawsze marzyło się silne nawiązanie do początków fusion, a co umożliwiają im nowi instrumentaliści: grający na klarnetach (Piotr Mełech) i elektrycznym pianie (Darek Dobroszczyk). Zespół zapełnia lukę na scenie muzyki improwizowanej, jaka powstała wraz z upadkiem sceny yassowej. Z chaotycznego arché wyłania się więc motoryczny transowy potwór, kipiący energią i dlatego nie planujący paktowania z żadną partią w rodzaju: Oszczędność Formy, Pokora czy Odgrzewanie Kotletów Pseudoawangardy. Rytm jest pulsujący i rwany. Instrumenty harmoniczne gryzą się niemiłosiernie. Cała machina ryczy i idzie do przodu. "Nie boimy się disco i nie boimy się porno!". Debiutancki materiał wskazuje na to, że Yazzboci nie boją się także chininy i rastafarianiny. Sporo surowej improwizacji. Nasłuchujcie i strzeżcie się!
George "E.A.S.E" Evelyn, znany jako Nightmares On Wax, wydał szereg płyt, które stały się integralną częścią ruchów kulturowych i muzyki elektronicznej. Młodość spędził krzątając się po ulicach Leeds i Bradford jako członek Solar City Rockers, grupy tańczącej breakdance. Po stworzeniu kilku rave’owych utworów z Kevinem 'Boyem Wonderem' Harperem, podpisał kontrakt z Warp i wydał debiutancki album „A Word Of Science”, wypełniony instrumentalnymi, zachwycającymi utworami w rodzaju Dextrous, czy Aftermath, które zyskały kultowy status wśród pokolenia bywalców klubów. George kontynuował karierę jako artysta solowy, pozostając jednak przy szyldzie Nightmares On Wax, tworząc doskonałe albumy „Smokers Delight” i „Carboot Soul”. Oba pomogły w ukształtowaniu rodzącej się wówczas sceny down tempo hip-hop, a utwór Les Nuits stał się klasyką wśród muzyki chillout.
The Head And The Heart powracają z nowym albumem "Living Mirage", który promuje singiel "Missed Connection". Na początku ubiegłego roku The Head And The Heart spotkali się w Joshua Tree na pustyni Mojave, gdzie powstał pomysł na czwarty albumu - "Living Mirage". Jest to nietypowa ekspansja folk rocka, który kiedyś tworzyli. Jak tłumaczy basista Chris Zasche nowy album to pewnego rodzaju "odrodzenie i duchowe poszukiwanie”. Proces pisania i nagrywania przeniósł się z pustyni do The Refuge Fox Cities w Appleton, Wisconsin, zachodniego Seattle, Omnisound w Nashville i do Barefoot Recordings w Los Angeles. Z pomocą Tylera Johnsona, Alexa Salibiana i inżyniera Ryana Nasci powstała seria utworów, które wokalista Jon Russell postrzega jako zbiór przeróżnych historii i kroniki wspomnień. "Utwory z nowego albumu są pewnego rodzaju pieczątkami - tłumaczy wokalista - na przykład piosenka "Brenda" przypomina mi nastoletnie czasy na domówkach. Gdy otoczony głośnymi dźwiękami myślisz "Co ja tu robię?" – aż nagle dostrzegasz Tę osobę. Myślisz wtedy "Może jednak zostanę". Natomiast singiel "Missed Connection" jest przejmującym ujęciem niepokoju, który poprzedził nagłe dojrzewanie. „Wiele rytmów w tej piosence jest szybszych, używamy też hi-hatów, które nigdy wcześniej nie były obecne w naszej muzyce” - mówi perkusista Tyler Williams, przypisując nowe dźwięki ich miłości do produkcji pop i hip-hopu.
Mroczna i tajemnicza wyprawa, w którą za pomocą elektroniki, nagrań terenowych i skrzypiec zabierają nas bardzo doświadczeni muzycy. "Black Lake" to punkt na mapie międzyczasu... "Kompozycje powstały na przełomie 2016 i 2017 roku. Była to dość spontaniczna decyzja. Współpracowaliśmy ze sobą w przeszłości. Po kilku latach przerwy postanowiliśmy połączyliśmy znów siły. To był bardzo intensywny, twórczy czas. Zasypywaliśmy się pomysłami, korzystaliśmy z nagromadzonej w nas energii, zarówno tej dobrej jak i tej złej. Najważniejsza w tym wszystkim była muzyka i światy, które za pomocą niej kreowaliśmy. Dźwięki, które nagrywaliśmy czy szkice z przeszłości były często punktem odbicia do generowania kolejnych warstw i nowych pomysłów. Każde rozwinięcie tematów tych kompozycji było pewnego rodzaju "lotem". To była intensywna wymiana abstrakcyjnych myśli, rozmowy o wyobrażeniach, lękach i emocjach jakie nam towarzyszyły w tym czasie." Tracklista: 1. Intro 2. Darkroom 3. Borderline 4. Illumination 5. Miracle 6. Limbus 7. Enlightenment 8. Ritual
Khemmis to doom metalowa załoga z Kolorado. Zadebiutowali w 2015 roku, a "Desolation" jest ich trzecim wydawnictwem. Na płycie mieszają się doom, stoner, sludge, death, a także elementy epickie, a krytycy określają album jako swojego rodzaju przewodnik po tym, co przez 40 lat było w muzyce metalowej najlepsze.
LSD to podkarpackie trio: Lenert (Krosno), Serafin (Kolbuszowa), Domarski (Rzeszów). Ta płyta to połączenie bluesa, jazzu i ambientu, czyli śmiało można powiedzieć, że jest to pierwsza na naszym rynku płyta nu bluesowa. Nie znajdziecie tu sztampy ani nudy. To barwny świat dźwięków wibrafonu, harmonijek, saksofonów, fletu i wszelkiego rodzaju sampli.
Popularny, berliński zespół Solar Fake, powraca z czwartym albumem zatytułowanym „Another Manic Episode”. Na nowej płycie swojego niezwykle cenionego projektu, Sven Friedrich balansuje pomiędzy potężną klubową mocą, popowymi hymnami i intensywnie emocjonalnymi momentami.Charyzmatyczny głos Friedricha nadaje twórczości Solar Fake charakteru, dzięki któremu grupa przeprowadza słuchacza przez szerokie spektrum emocji, od surowego gniewu do emocjonalnego ukojenia, a wszystkie te odcienie stanowią ważną część „Another Manic Episode”.Tanecznym hymnom w rodzaju singlowego „All The Things You Say” czy pełnego mocy „Fake To Be Alive”, towarzyszą surowe, klubowe „Not What I Wanted” czy „The Race Of The Rats”, a także emocjonalne ballady w rodzaju „Stay”. To wszystko nadaje płycie Solar Fake różnorodność, której brakuje na wielu wydawnictwach stylu electro.
Kolejny efekt fascynującej współpracy Amerykanskich muzyków wywodzacych się ze środowiska postpunkowego i instrumentalistów z Kenii, przynosi zachwycającą fuzję afrykanskich rytmów, gitarowego funku, psychodelicznego brzmienia organów i świetnych melodii. To niezwykłe połączenie kenijskiego stylu benga i avantrocka owocuje swego rodzaju zaangażowanym politycznie afrykańskim blues-disco-boogie, które pulsuje, buja i w równym stopniu bawi, co wzrusza.