Sunse Lounge Orchestra swoimi delikatnymi interpretacjami światowych przebojów wybitnych wykonawców sprawia że czujesz się zrelaksowany i odprężony, a dżwięki dostarczają wiele pozytywnych wibracji oraz stwarzają odpowiedni nastrój i klimat.
W ciągu dwóch lat od wydania „The Ash & Clay”, The Milk Carton Kids pojawili się w filmie dokumentalnym „Another Day, Another Time” braci Coen, zdobyli nagrodę zespołu roku podczas 2014 Americana Music Awards, byli nominowani do nagrody Grammy, a także brali udział w prestiżowym Newport Folk Festival.Chociaż wiele z tych laurów odwoływało się do konkretnych gatunków muzycznych, duet z łatwością przekracza wytyczone przez nie granice, inspirując się jazzem, muzyką klasyczną, a nawet mrocznym liryzmem współczesnej alternatywy. To wszystko sprawia, że ich twórczość trafia do szerokiego grona odbiorców, a na koncerty The Milk Carton Kids przychodzi publiczność w wieku od 18 do 80 lat. Podobnie jak pionierzy Johnny Cash i Emmylou Harris - którym w zeszłym roku złożyli hołd - The Milk Carton Kids przekraczają wszelkie granice wyznaczane przez amerykańską muzykę.
2-płytowa Winylowa, limitowana, numerowana, 140-gramowa edycja wybitnego albumu "Live at the Cafe Montmarte" nagranego przez legendarnego amerykańskiego pianisty jazzowego Cecila Taylora. Album został zarejestrowany w technologii Audiophile Clear Vinyl (ACV). Opis technologii Audiophile Clear Vinyl: do produkcji płyty użyto co-polymeru, który nie zawiera węgla co wpływa na redukcję trzasków, płyta jest przeźroczysta. Aby płyta była czarna jako barwnik wykorzystuje się właśnie węgiel z niewielką domieszką metali, dodanie węgla sprawia iż płyta się elektryzuje każde wyładowanie to trzask. Tracklista: LP 11. Trance2. Call 3. Lena4. D Trad, That's What LP 21. Nefertiti, The Beautiful One Has Come2. What's New3. Untitled Sample
Początkowo Ayo zamierzała nagrać album z nowymi wersjami jej własnych piosenek, takich jak "Down on my Knees" i "Help is Coming". Kilka dni przed sesją całkowicie zmieniła taktykę: "Czułam, że mam więcej do zaoferowania niż tylko stare piosenki. Nie widziałam sensu tej płyty, mimo że uwielbiam moje pierwsze albumy. To, co miała do zaoferowania, rodziło się z głośności i jasności "Royal". Proste melodie, które trafiają prosto do serca, pewny ton, poczucie pulsującego rytmu. Wysłałam kilkanowych piosenek i wszystko połączyło się całkiem naturalnie, jak tylko zaczęliśmy pracę w studio; wszystko było bardzo naturalne i ciepłe. Jeśli chodzi o stronę produkcyjną, pojawił się Freddy Koella, który wcześniej grał m.in. z takimi tuzami jak Bob Dylan czy Willy Deville. Ayo całkowicie skupiła się na głosie. Byłam w dużej mierze dziewczyną grającą na gitarze, ale tym razem używam tylko tego instrumentu w utworze "Fix Me Up". Chociaż inne utwory były komponowane na gitarze, chciałam mieć fizyczną swobodę nie grania podczas śpiewania. Ponieważ mój głos jest instrumentem. I to głos, który znalazła w każdym znaczeniu tego słowa. Po pierwsze, ponieważ w wieku 39 lat dojrzała. Ma za sobą liczne doświadczenia, występy na scenach i nagrania w studiach, chwile szczęśliwe i te smutne. Narodziny jej dzieci przyniosły potwierdzenie jej miejsca w świecie, pragnienie poświęcenia się całkowicie muzyce, tak jak ją rozumiała od początku. To nie fakt, że stałam się matką, uczynił mnie kobietą; ale porzucenie swoich lęków. Wcześniej bałam się, że nie będę lubiana. Chciałam, aby moja praca była doceniana, ale byłam nieśmiała, niezbyt pewna siebie... Teraz jestem w pełni Ayo i nie muszę już być chroniona. Mam więcej zaufania do siebie i to pokazuje w sposobie, w jaki śpiewam. Pokazuje to także w entuzjastycznych inspiracjach, kryjących się za takimi piosenkami, jak folkowym "Rest Assured" i rytmicznym "Like the Ocean" -nie zapominając o "Royal", balladzie, której akustyczne brzmienie dotyka serc. Kiedy śpiewa "I'm In Love" na tle jamajskich rytmów, trudno jest się nie zakochać. To samo dotyczy deklaratywnego "Beautiful", w którym splecenie smyczków i perkusji czyni z niego urzekający hymn jazzowego popu. "Royal" to zarówno nowy początek, jak i powrót do domu, prowadzony przez instynktowną wiarę Ayo. Moją główną inspiracją jest Bóg -wyjaśnia. Ale nie z teologicznego punktu widzenia. Allah, Yaveh, Buddha, Jah... Bez względu na to, jak się nazywał, zawsze był tam przed wynalezieniem religii. Światło, wszystko, co przynosi wiarę i miłość, jest Bogiem. To sprawia, że jesteśmy królem lub królową, sprawia, że istniejemy. Jaki jest lepszy sposób na zmierzenie się z tym czasami okrutnym i trudnym światem? Mieszkając w New Jersey od kilku lat, Ayo cierpiała okropności polityki Trumpa, która chciała oddzielić ją od dzieci z powodu problemów wizowych. Ostatnie dwa lata zajęło uporządkowanie jej sytuacji administracyjnej. Rezultatem jest płyta, która dąży do spokoju, która bada możliwość bycia kimkolwiek chcesz być, skądkolwiek pochodzisz . Jest to deklaracja miłości do muzyki, więc na "Royal" znalazło się też trochę coverów. I nie tylko. Jest "Né Quelque Part", oda uniwersalnego uroku Maxime le Forestier, który pokazuje jej delikatny urok. Martwiłam się, że nie dam rady -wyznaje Ayo. Ale Jean-Philippe Allard i Freddy byli przekonani, że powinnam spróbować, pomimo mojej słabej znajomości języka francuskiego, ponieważ jest to mocna piosenka, która dobrze mnie odzwierciedla. Bez wątpienia! Ayo reinterpretuje także "Throw it Away" jazzowej wokalistki Abbey Lincoln oraz utwór Lhasy, innej silnej kobiety w muzyce. Odkryłam ją dzięki Freddy'emu, który dużo z nią pracował. Była piękną osobą, wewnątrz i na zewnątrz, słodką i pokorną. Ludzie muszą wiedzieć o niej więcej... To było bardzo emocjonalne nagranie "Fool's Gold".. czuliśmy się, jakby wciąż żyła dzięki swojej muzyce. Gdzieś pomiędzy czystym folkiem a soulem, "Royal" to album, który ponownie łączy Ayo, teraz silniejszą niż kiedykolwiek wcześniej, dzięki swojej audiowizualności. To ta płyta, na którą czekała od dawna. My także".
Wyrafinowana jazzująca lekkość, witalność, komunikatywność bliska muzyce filmowej, w połączeniu ze złożonością konstrukcji tej muzyki – komponowanej, ale też w dużym stopniu improwizowanej – sprawia, że chciałoby się opatrzyć ją lubianą ostatnio metką twórczości crossoverowej... Popularność muzyki kreowanej przez wirtuozów sprzęgających możliwości swego instrumentu z looperem rośnie. Wszechstronne walory brzmieniowe akordeonu akustycznego są świetną bazą do pracy z looperem. Gdy dodamy do tego vocoder, brzmienia elektronicznie, ale przede wszystkim kunszt i wyobraźnię Pawła Janasa, muzyka o niespotykanym wigorze i umiejętnościach, możemy być pewni mocnych efektów. Wyrafinowana jazzująca lekkość, witalność, komunikatywność bliska muzyce filmowej, w połączeniu ze złożonością konstrukcji tej muzyki – komponowanej, ale też w dużym stopniu improwizowanej – sprawia, że chciałoby się opatrzyć ją lubianą ostatnio metką twórczości crossoverowej (krzyżującej gatunki). Jest w tym wszystkim jednak coś większego i w gruncie rzeczy prostszego, a mianowicie rozkosz muzykowania we własnym języku muzyka–improwizatora, niezależnie od tego z jakich skrzyżowań się narodził. Gwizdy, wyśpiewywanie fraz, smaczne bity, zabawa architekturą rytmu, nowoczesność myślenia strukturą i barwą, w końcu niespożyta inwencja melodyczna a także różnorodność nastrojów sprawiają, że jest to muzyka zaawansowana i bogata pod względem warsztatu, a jednocześnie po ludzku piękna, energetyczna i przenosząca wyobraźnię słuchacza w fantastyczne przestrzenie.
Dzięki spektakularnej produkcji, 60. rocznica Festiwalu w Bregenz została uroczyście obchodzona w sierpniu 2006 roku. Amerykański projektant i scenograf Paul Steinberg stworzył niezapomniane miejsce: gigantyczna rafineria ropy naftowej, składająca się z labiryntu rur, długich kominów i wielopoziomowych schodów, sprawia, że produkcja trubadura Pucciniego jest wyjątkowa.
Debiutancki album „All Around” zawierający autorskie kompozycje, które ukazują styl vintage w świeżej i oryginalnej oprawie. Płyta ta ma charakter jazzowy i bogata jest w brzmienia ciekawie zestawionych instrumentów dętych takich jak flet, flugelhorn, trąbka czy puzon. Śmiałe aranżacje utworów z nowoczesną inwencją łączą współczesne podejście do muzyki z energią przypominającą lata świetności wytwórni Motown. To szerokie spectrum barw harmonicznych przenikających się w kompozycjach sprawia, że materiał staje się wielowymiarowy. Usłyszeć można porywający funkowy groove, motywy folkowe czy klasyczną jazzową balladę, a wszystko oplecione jest prostą, acz niebanalną linią melodyczną. W projekcie nie brakuje finezji i odwagi, dlatego tak trudno jest zaszufladkować go w konkretnym gatunku muzycznym. Jakość wykonania i realizacji tej niezwykle ciekawej produkcji potęguje jej wartość i sprawia, że płyty słucha się z zapartym tchem od pierwszego do ostatniego dźwięku.
„Karmel” czyli nowa płyta B.R.O to bez wątpienia jeden z najciekawszych, koncepcyjnych albumów tego roku. Jak wiadomo by wytworzyć spożywczy karmel potrzebne jest połączenie dwóch rzeczy -cukru oraz ognia. Raper podzielił album na dwie części o właśnie takich nazwach, gdyż jak sam uważa jego muzyka właśnie taka jest - pełna kontrastów. Z jednej strony usłyszymy go w mocnym, agresywnym i bezkompromisowym wydaniu („Ogień”), a z drugiej w spokojnej, bardziej uczuciowej i romantycznej formie („Cukier”). Ten koncept sprawia, że ludzie o różnych gustach oraz preferencjach muzycznych odnajdą w B.R.O to co ma w sobie najlepsze. Artysta miał również na celu świadomie pokazać swoje dwa muzyczne oblicza, które mimo iż są często bardzo odmienne, to w połączeniu potrafią stworzyć razem coś „pysznego” dla ucha „Karmel”.
Świetna muzyka zawsze będzie brzmieć świetnie, niezależnie od epoki, gatunku, czy części świata, z której pochodzi. Zrelaksuj się i zanurz w oceanie wielkich, światowych przebojów. Pop Goes Classical to wybór największych hitów muzyki pop z ostatnich 25 lat w wersjach, jakich jeszcze nie słyszałeś. Nowe, orkiestrowe aranżacje Twoich ulubionych piosenek sprawią, że zakochasz się w nich na nowo!
„Visions” to pierwszy album duetu Christiny i Michelle Naughton wydany w Warner Classics. Każda z sióstr ukończyła z wyróżnieniami i nagrodami renomowane konserwatoria w USA – Curtis Institute oraz Juilliard School. San Francisco Examiner pisał o ich niezwykłej muzykalności, technicznym mistrzostwie oraz inspirującym artyźmie. Artystki mają także wyjątkowy dar do dobierania repertuaru – „Visions” łączą dzieła Oliviera Messiaena, Johna Adamsa i J. S. Bacha. Co je łączy? Wszystkie – zdaniem sióstr – wyrażają radość. Podsumowując program „Visions”, Christina mówi: „wszystkie te kompozycje wyrażają radość, ale każda z nich w inny sposób. Oczywiście radość Messiaena wywodzi się z jego głębokiej wiary. Skomponował swój utwór, będąc w obozie koncentracyjnym, a fakt, że był w stanie napisać coś tak barwnego i pełnego nadziei po tak mrocznym czasie, sprawia, że dzieło wydaje się jeszcze bardziej podnosić na duchu. Kompozycja Adamsa jest niezwykłym wyrazem radości odczuwanej tu i teraz i wyraża świeżość i nowoczesny idiom. To prawdziwe arcydzieło!”. A Michelle dodaje: „Jeśli chodzi o Bacha, radość, którą wnosi jego krótka kompozycja jest nie tak oczywista, przywodzi na myśl spełnienie i szczęście, które początek bierze w poczuciu spokoju. Kompozytor stworzył ten utwór z myślą o ceremonii pogrzebowej. Niektórzy twierdzą, że na pogrzeb swego krewnego, więc można by przypuszczać, że dzieło będzie raczej przygnębiające. Jednak wprost przeciwnie. Bach zatytułował utwór „Czas Boga jest najlepszym czasem”, a jego głębokie przekonanie o słuszności tych słów znalazło ujście w muzyce... Muzyka jest prawdzwą podróżą do ludzkiej duszy. Przemawia do wszystkich, niezależnie od wieku. Naszą misją, jako wykonawców jest zgłębić tajniki duszy kompozytora i dotrzeć z tym przekazem do dusz naszych słuchaczy w nadziei, że ta tajemnica jednoczy nas wszystkich. Muzyka uosabia to wszystko, co sprawia, że jesteśmy ludźmi.