Trzeci najbardziej żywy i jazzowy album hiszpańskiej wokalistki. Już z podwójnym nazwiskiem po mężu, świetnym gitarzyście smooth-jazzowym - Chacku Loebie, który, jak na wszystkich albumach, towarzyszy swej żonie.
Ulubiony muzyk Króla Ludwika XIV, François Couperin, stworzył szeroki kanon dzieł klawesynowych. Jego cztery Livres de clavecin zawierają ok 220 niezwykle wysmakowanych kompozycji, które Olivier Baumont określa jako "często bardziej enigmatyczne niż moglibyśmy sądzić, ale jednocześnie czasem prostsze, niż się wydają... opierają się tradycyjnej analizie, tak jak umykają poetyckim tłumaczeniom swych tytułów. Klawesynista staje twarzą w twarz z prawdziwym magikiem, kompozytorem zarówno świadomym, jak i pewnym swej zdolności do kierowania naszą wrażliwością i emocjonalnością". Tracklista: Francois Couperin 1668-1733 CD 1 Premier Livre de pièces de clavecin: Ordres 1-2 (beginning) CD 2 Premier Livre de pièces de clavecin: Ordres 2 (conclusion) & 3 CD 3 Premier Livre de pièces de clavecin: Ordres 4-5 CD 4 L’Art de toucher le clavecin · Sicilienne Second Livre de pièces de clavecin: Ordres 6-7 CD 5 Second Livre de pièces de clavecin: Ordres 8-9 CD 6 Second Livre de pièces de clavecin: Ordres 10-12 CD 7 Troisième Livre de pièces de clavecin: Ordres 13-15 CD 8 Troisième Livre de pièces de clavecin: Ordres 16-18 CD 9 Quatrième Livre de pièces de clavecin: Ordres 20-23 CD 10 Quatrième Livre de pièces de clavecin: Ordres 24-27
Album zawierający utwory Danny’ego Elfmana – jednego z najbardziej rozchwytywanych twórców muzyki filmowej w USA. Skomponował muzykę do prawie wszystkich filmów Tima Burtona. Zyskał sobie nawet miano "najgorętszego kompozytora Hollywood". Obrazy "Faceci w czerni" oraz "Buntownik z wyboru" przyniosły mu nominacje do Oscara. Za muzykę do "Jeźdźca bez głowy" otrzymał statuetkę Amerykańskiej Akademii Filmów Science Fiction, Horroru i Fantasy. Tym razem artysta postanowił podzielić się ze słuchaczami częścią swej klasycznej twórczości. Usłyszymy jego koncert skrzypcowy oraz kwartet fortepianowy. Wykonawcami są: Sandy Cameron – skrzypce, Royal Scottish National Orchestra pod dyrekcją Johna Mauceri oraz Berlin Philharmonic Piano Quartet.
Ten album zwiastował powrót Gusgus do artystycznej formy z okresu płyt „Polydistortion” i „This Is Normal”, wydanych przez słynną 4AD. Już promujący wydawnictwo, doskonały klip i singiel „Add This Song”, dawał nadzieję że islandzki ansambl znalazł nową ścieżkę dla swej twórczości.
Stworzony wyłącznie przez kobiece gwiazdy soundtrack do filmu "Ptaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn)". Na rewolucyjnym albumie znajdą się utwory takich gwiazd jak Halsey, Saweetie & Galxara, Summer Walker, Lauren Jauregui i Jurnee Smollett-Bell w swej filmowej roli Czarnego Kanarka.
Kubański pianista Omar Sosa występował w Polsce kilka razy. Jest wybitnym wirtuozem, a ponieważ nie ustaje w poszukiwaniach ciekawych form prezentacji swej muzyki, warto posłuchać, co wymyślił. Wytwórnia Skip wznowiła właśnie jego czwarty w karierze, solowy album "Aleatoric EFX". Premierę miał sześć lat temu, ale nic się nie zestarzał. Aleatoric oznacza mieszaną technikę wydobywania dźwięków z fortepianu. Kto widział, jak Leszek Możdżer układa pod klapą instrumentu różne gumki, łańcuszki czy inne przedmioty, wie, na czym polega preparowanie brzmienia fortepianu.Omar Sosa te dźwięki musi przepuszczać jeszcze przez jakieś elektroniczne przystawki, bo efekt jest zaskakujący, wielowymiarowy. Tak, jakby pianista występował w duecie. Są i utwory tradycyjne, kiedy Kubańczyk dokonuje syntezy swej wiedzy o europejskiej muzyce klasycznej, amerykańskim jazzie i kubańskich rytmach. Kolejny fascynujący album solowy pianisty. Po ostatnim utworze i chwili ciszy czeka na Was bonus.Tracklista:1. Follow My Shadow2. Impromptu in D Minor3. Mute Ostinato in C4. Pentatonic Research5. Dias de Iyawo6. Sobre Un Manto en E Minor7. Intense Moon in F# Minor8. Siberian Horses9. Muevete en D
Ta płyta byłaby zakazana, gdyby wydano ją w czasach, z których pochodzi zamieszczony na niej repertuar. Nowy album Sinfonii Varsovii, którego premiera przypada 28 września, to trzecia – zamykająca cykl – część serii 39’45, prezentującej dzieła powstałe w cieniu wojny, okupacji, a w tym przypadku także okresu stalinizmu, ZSRR i PRL. W nagraniach wzięli udział utalentowani soliści – wiolonczelista, Marcel Markowski i pianista, Maciej Grzybowski, a także wybitni dyrygenci: Jerzy Maksymiuk i Jacek Kaspszyk. Ich interpretacje są poruszające, a świadomość kontekstu powstania prezentowanych na płycie dzieł Weinberga, Panufnika i Andrzeja Czajkowskiego – wnosi dodatkowy ładunek emocjonalny! Koncert wiolonczelowy (1948) Mieczysława Weinberga, zdaje się odzwierciedlać tragiczne przeżycia młodego kompozytora, na zawsze oddzielonego od swej rodziny, zaledwie kilka miesięcy po ukończeniu studiów w konserwatorium warszawskim. Przepiękny początek koncertu, wejście wiolonczeli, jest niczym samotny śpiew rozwijający się w skupiony lament na tle ostinata smyczków. W utworze panuje nastrój zadumy i smutku, punktowany wspomnieniami ze szczęśliwej przeszłości (pojawiające się w kolejnych częściach przelotne odwołania do tradycyjnej muzyki żydowskiej). Na szczególną uwagę zasługuje solista – Marcel Markowski – jeden z najciekawszych młodych polskich wiolonczelistów. Artysta jest na co dzień liderem sekcji wiolonczel orkiestry Sinfonia Varsovia. Jego charyzmatyczna interpretacja przykuwa uwagę od pierwszej nuty, przywodząc na myśl brzmienie takich mistrzów światowej estrady, jak Yo-Yo Ma czy Mischa Maisky. Sinfonia Elegiaca Andrzeja Panufnika, która w swej pierwotnej wersji z roku 1957, z częścią chóralną, nosiła tytuł Symfonia Pokoju, zadedykowana została przez kompozytora ofiarom II wojny światowej. Napisał o niej w następujących słowach: „Symfonia w nowej wersji miała być nieprzerwaną całością, składającą się z trzech symetrycznie ułożonych części niczym rozbudowany tryptyk. Była pozbawiona jakiegokolwiek programu literackiego, zawierała jedynie aluzje do kontrastów, jakie niesie ze sobą wojna. Część środkowa (Molto allegro) miała być dramatycznym protestem przeciw zatracie człowieczeństwa, szaleństwom, gwałtom i żądzy krwi. Dwie skrajne części (obie Molto andante) miały stanowić opłakiwanie zmarłych i osieroconych, tym bardziej pełne smutku, że ich śmierć i poświęcenie nie dały światu pokoju, ani nie przyniosły pełnej wolności takim krajom, jak moja ojczysta Polska”. Kompozytor deklarował także, że utwór jest wyrazem protestu przeciwko przemocy i agresji, przejawiającej się w ludzkim działaniu, z myślą o ofiarach wszelkich wojen, niezależnie od narodowości, religii i rasy. Podkreślał jednak, iż pierwszą wersję utworu komponował udręczony wspomnieniami z okupowanej Warszawy; pamięcią o terrorze, śmierci i prześladowaniach, utracie członków swej rodziny i bliskich przyjaciół. Andrzej Czajkowski, twórca zawartego na płycie Koncertu fortepianowego (1966-1971), urodził się w Warszawie jako Robert Andrzej Krauthammer. W momencie wybuchu wojny miał niespełna cztery lata. Nim z rodziną znalazł się w getcie, matka Felicja, pianistka-amatorka, uczyła go gry na fortepianie. W 1942 z getta wyprowadziła go babka Celina i to dzięki jej staraniom przeżył wojnę. Opłacała ona ukrywanie wnuka w różnych mieszkaniach, załatwiła też fałszywe dokumenty na nazwisko „Andrzej Czajkowski”, którym posługiwał się do końca życia. Matka postanowiła zostać w getcie i została zamordowana w Treblince kilka miesięcy później w wieku 27 lat. Ojciec Karl przeżył wojnę we Francji. Przyszły kompozytor i pianista przeszedł niewyobrażalną traumę związaną z zamknięciem go w klaustrofobicznej przestrzeni szafy, gdzie był ukrywany i niejednokrotnie spotykał się z okrucieństwem przechowujących go tam osób. Sam wspominał: „Jak długo siedziałem w tej szafie? Siedem tygodni, dwa lata? Miałem zamiar liczyć dni, ale zapomniałem. Tak czy owak, w szafie nie było żadnych dni ani godzin, zawsze panowała tam całkowita ciemność”. Partię solową w koncercie Czajkowskiego wykonuje znakomity pianista, znany ze świeżych i pociągających interpretacji muzyki współczesnej – Maciej Grzybowski. Sinfonia Varsovia Marcel Markowski wiolonczela [1-4] Maciej Grzybowski fortepian [8-11] Jerzy Maksymiuk dyrygent [1-7] Jacek Kaspszyk dyrygent [8-11]
Politykujące i zaangażowane elektro-girls-trio prezentuje swój debiutancki album w wytwórni Kitty-Yo, odpowiedzialnej między innymi za takie gwiazdy współcznejs sceny elektronicznej i tanecznej jak Tarwater, To Rococo Rot, Peaches, Gonzales, Rechenzentrum, żeby wymienić tylko te najważniejsze.... Trzy riot-girls z Rhythm King & Her Friends: Sara John, Pauline Boudry (obie ex-Monotex) i Linda She-Wolf (ex Miyax) spotkały sie przed czterema laty, aby za pomocą elektronicznych beatów i feministycznych haseł dać upuist swej wściekłości. Głośno i prowokacyjnie wyrażaja niezgodę na konwencjonalne schematy miedzy płciami i je pariodują: "What can I wear today? Choose my pants or shall I use my dress - everything looks queer today - I know I need some vacation from my boyish closet".
Troy „Trombone Shorty” Andrews ma talent, wrodzoną charyzmę i niezwykłą umiejętność łączenia muzycznej przeszłości z teraźniejszością. Trzeci album wydany w wytwórni Verve Records zatytułowany Say That To Say This współprodukowany jest przez Andrewsa i Raphaela Saadiga. Brzmi na nim zespół Orleans Avenue w składzie: gitarzysta Pete Murano, basista Mike Ballard i perkusista Joey Peebles. Wraz z Troyem Andrewsem muzycy urzeczywistniają kolejny krok swej ewolucji artystycznej. Ale jest też tak, że jedna nowoorleańska grupa przejęła pałeczkę od drugiej. Obecna płyta to także pierwsze od 36 lat nagranie legendarnej grupy The Meters.Trombon Shorty opisuje Say That To Say This jako „funkowe, podobne do płyt Jamesa Browna, zmieszane z The Meters i Neville Brothers. Mamy też dzięki Raphaelowi trochę R&B. Chłopakom podoba się to, co zrobiliśmy, więc można powiedzieć, że spełniły się nasze marzenia. Saadig jest wielkim fanem zespołów nowoorleańskich, czego wcześniej nie wiedziałem. Słuchając jego muzyki i widząc, w jakim kierunku obecnie podąża, od początku czułem, że będzie dla nas świetnym towarzyszem. Jest wspaniałym producentem, ale i muzykiem, więc był w stanie zrozumieć naszą pracę, skupić się na niej, a jednocześnie pokazywać nam różne inne rozwiązania. My też mu się odwdzięczyliśmy”.Tytuł płyty, jak wyjaśnia Andrews, to nowoorleańskie powiedzenie oznaczające dokonanie skrótu, opowiedzenie historii po krótce. Pełni ono też rolę idealnego credo przyświecającego całej twórczości Trombone Shorty’ego. „Ta płyta jest bezpośrednią ekspresją tego, co usłyszeliśmy, wszystkiego, co zobaczyliśmy i czego doświadczyliśmy w muzyce. Ujmujemy po prostu lapidarnie bardzo długą historię”.Saadiq jest równie poruszony rezultatem tego muzycznego spotkania. „Kiedy jest się producentem i muzykiem, chce się pracować z innymi wielkimi muzykami. Tylko to kształci i rozwija. Jestem zaszczycony, że byłem częścią tego projektu”.Poprzedni projekt Andrewsa to nominowana w 2010 roku płyta Bachatown i jego kolejny sukces, For True, które przez 12 tygodni utrzymywało się na szczycie zestawienia Billboard Contemporary Jazz. Od tego czasu Andrews wystąpił w różnych projektach z takimi muzykami, jak Zac Brown czy Eric Clapton, Rod Steward i Cee Lo Green a także rozwinął swój program mistrzowski realizowany przez założoną przez siebie fundację Trombone Shorty na Tulane University. Pojawił się na okładkach „Downbeat” i „Jazziz”, wystąpił w programach Conan, The Tonight Show, Jimmy Kimmel Live, Late Night With Jimmy Fallon, Austin City Limits a także zagrał w realizowanym przez HBO serialu Treme. Zespół został również wybrany do koncertu zamykającego New Orleans Jazz & Heritage Festiwal w 2013 roku. To wielki honor dla muzyków i gratka dla fanów jazzu.Ale dla Andrewsa największym wydarzeniem był występ w Białym Domu w lutym 2012 roku. „To był sen, który wracał do mnie ponad 50 razy. Kiedy zaczęliśmy grać, zapomniałem, że jestem w Białym Domu. Stałem na scenie wraz z największymi muzykami wszechczasów: B.B.Kingim, Mickiem Jaggerem, Bookerem T. Jonesem, Jeffem Beckiem, Susan Tedeschi, Derekiem Trucksem, Garym Clarkiem Jr. i wieloma innymi. Kiedy odwróciłem się w stronę publiczności zobaczyłem prezydenta Stanów Zjednoczonych i Pierwszą Damę. „To nie może być prawda – pomyślałem”.Dobre rzeczy wciąż dzieją się w życiu Trombone Shorty’ego. Dzięki swej wirtuozerii, zamiłowaniu do muzyki i umiejętności zjednywania sobie ludzi podąża wciąż za swą pasją z pokorą i bezpretensjonalnością, uzupełniając kolejne wątki swej historii tak jak pełna jest muzyka, którą tworzy.
Kojarzony dotąd z fuzją avant-rocka z hip-hopem Guillermo Scott Herren (Prefuse 73) oferuje tym razem epicką brzmieniowo, niemal symfoniczną muzykę, której splendoru przydają znakomite wokalistki. W ciągu ledwie 5 lat, jakie minęły od czasu ukazania się ?Surrounded By Silence? z udziałem kilku znakomitych rapperów (Mos Def, Ghosface Killah), muzyka Herrena ewoluowała w takim stopniu, że dziś spokojnie mogłaby się znaleźć w katalogu 4AD i stanowić zagubione nagrania z kolejnego albumu projektu This Mortal Coil, który z jakichś tajemniczych powodów nigdy się nie ukazał, albo stanowić alternatywny soundtrack do ?Władcy pierścieni?, na który ? jako zbyt śmiały ? Peter Jackson jednak się ostatecznie nie zdecydował. Magia i tajemniczość, oto jak można lapidarnie zdefiniować nową muzykę Prefuse 73, która w swej klimatyczności i nastrojowości sięga tak do twórczości impresjonistów i celtyckiego folku, jak i psychodelii czy muzycznej pejzażystości new age. Wspomnianej klimatyczności zniuansowanych barw dodaje cała plejada świetnych wokalistek, z nieodżałowaną Trish Keenan z Broadcast, Sharą Worden, Nico Turner, Zolą Jesus, Adron czy Faidherbe. Być może, ?The Only She Chapters? jest pokłosiem współpracy Herrena z polską orkiestrą kameralną Ausko Orchestra pod dyrekcją Marka Mosia w ramach festiwalu TaNowa Muzyka w Katowicach w 2010 roku. Tak czy owak, efekt jest imponujący.