Na debiutanckim krążku o tytule „Romance On The Phone” wydanym w 2006 roku (Jimmy Jazz Records) znaleźć można to wszystko z czego znają zespół uczestnicy koncertów. Potężna dawka energii i ultra-melodyjne kompozycje w stylu najlepszych wzorców kalifornijskiego punk rocka z angielskimi tekstami brzmią szczerze i porywają słuchaczy.
„Bajkowa Drużyna - reedycja“ to album wzbogacony o nowe piosenki, wersje instrumentalne oraz kolorowanki, które znajdują się w środku! O brzydkich wyrazach, cukierkowej diecie i o innych sprawach, co ciekawią dzieci… Bajki i piosenki do czytania i słuchania. „Bajkowa Drużyna - reedycja” to pięknie i oryginalnie wydana, kolorowa, pełna radości książka łącząca wspaniałą zabawę z mądrymi tekstami w znakomitym wykonaniu.
Elektryczne Gitary to jeden z najpopularniejszych zespołów lat 90, który w 2014 roku obchodzi 25-lecie działalności! Od początku po dziś dzień proponują muzykę osadzoną w starym rock and rollu i popie, z ciekawymi melodiami i zapadającymi w pamięć tekstami. Kto pamięta, jak podkreślali, że są z miasta oraz zapewniali, że to widać, słychać i czuć? Albo namawiali pięknych i młodych do noszenia długich włosów? Opiewali człowieka z liściem na głowie w środku komunikacji miejskiej, a także zastanawiali się też, co powie Ryba? Dla najwierniejszych fanów muzycy przygotowali z okazji jubileuszu wyjątkowe niespodzianki. Najważniejszą z nich jest album ze wszystkimi największymi przebojami zespołu, który ukazał się zarówno na płycie CD, jak i na płycie winylowej. Kolejnym prezentem jest teledysk do evergreenu „Dzieci wybiegły”, przygotowany ponad dwadzieścia lat po premierze piosenki! Elektryczne Gitary formalnie rozpoczęły działalność w 1989 roku, choć ich początki sięgają ponad dekadę wcześniej. W składzie zespołu byli: Kuba Sienkiewicz, Piotr Łojek, znany z Kultu i Dezertera gitarzysta Rafał Kwaśniewski oraz perkusista Marek Kanclerz z warszawskiej formacji Gardenia. Lata 1992-97 należały właśnie do nich. Wydane w tym okresie płyty studyjne -"Wielka radość", "A ty co", "Huśtawki", "Na krzywy ryj" – pokrywały się złotem lub platyną, a piosenki pełne inteligentnego i wyważonego humoru Kuby Sienkiewicza szybko stawały się przebojami. Tylko na debiutanckim albumie „Wielka radość” znalazły się takie szlagiery jak "Jestem z miasta", "Przewróciło się", "Włosy", "Człowiek z liściem", "Wytrąciłaś", "Głowy Lenina (do obrazu Salvadora Dali)", "Dziki", "Wszystko ch. ", czy wieńczący wiele klubowych imprez "Koniec". Następne albumy przyniosły kolejne hity - "Dzieci", "Nie pij Piotrek", "Wyszków tonie", "Spokój grabarza", "Co ty tutaj robisz", "Goń swego pawia", "Ona jest pedałem", czy "Kiler" i "Co powie Ryba" z komedii kryminalnych "Kiler" i "Kiler-ów dwóch". Elektryczne Gitary mają też wyjątkowy dryg do przeróbek. Z ich tekstami światowe przeboje zyskały zupełnie nowe oblicze. Wymienić tu można choćby "Serce jak pies" (czyli "Let Me Roll It" Paula McCartneya), "Nie wiem co to sen" (w oryginale "I'm Waiting For The Man" Velvet Underground), czy "Stacja Wilanowska" ("Waterloo Sunset" The Kinks). Pięknie interpretowali także polskie piosenki i teksty, między innymi Jacka Kleyffa, Stanisława Staszewskiego, Jacka Kaczmarskiego, Jana Krzysztofa Kelusa. Do dziś wszystkie wydawnictwa zespołu sprzedały się w nakładzie przekraczającym 1,5 mln egzemplarzy. Elektryczne Gitary wciąż grają, ciesząc fanów dobrą muzyką, ciekawymi tekstami i inteligentnym humorem. Liderem zespołu pozostaje Kuba Sienkiewicz - autor paru płyt solowych, twórca muzyki do filmów, okazjonalnie aktor, aktywny również na scenie kabaretowej. A poza sceną lekarz neurolog z tytułem naukowym doktora, mąż, ojciec, wegetarianin.
Tytułując swój trzeci album "Fear of Music" i otwierając go afrykańskim eksperymentem rytmicznym "I Zimbra", uzupełnionym bezsensownymi tekstami poety Hugo Ball, Talking Heads sprawiają, że płyta wydaje się bardziej odejść niż jest. Chociaż "Fear of Music" jest muzycznie odmienne od swoich poprzedników, to głównie z powodu użycia mniejszych klawiszy, które nadają muzyce bardziej złowieszczy dźwięk. Wcześniej niecodzienne obserwacje Davida Byrne'a zostały wywołane przez jawnie humorystyczny ton; na temat Fear of Music, wciąż jest dziwny, ale już nie taki zabawny. W tym samym czasie muzyka stała się jeszcze bardziej atrakcyjna. Pracował nad dżemami (choć Byrne był jedynym solem autora piosenek), muzyka staje się gęstsza i bardziej dynamiczna, zwłaszcza na wyjątkowym utworze "Life With Wartime", z tekstami pasującymi do mocy muzyki. "To nie jest żadna impreza" - deklaruje Byrne - "to nie jest dyskoteka, to nie jest żadna zabawa". Druga z kluczowych piosenek, "Niebo", rozciąga zwolnienia Byrne wyraziła się dla USA w "Wielkim Kraju" do samego raju: "Niebo jest miejscem, w którym nic się nie dzieje". To także najbardziej melodyjna piosenka na płycie. To są najważniejsze rzeczy. To, co sprawia, że "Fear of Music" nie jest tak imponującym albumem jak dwa pierwsze wystąpienia Talking Heads, to wiele z nich wydaje się powtarzać te wcześniejsze starania, podczas gdy kilka nowych elementów wydaje się tak ryzykownych i ekscytujących. Jest to nierównomierny, przejściowy album, choć jego lepsze utwory są tak dobre, jak inne Talking Heads.
Następca „Reputation” nazywa się „Lover”. „Lover” to siódmy album w dyskografii artystki. W rozmowie z magazynem „Billboard” Taylor mówi o albumie: „Będzie bardzo romantyczny. Ale nie będzie tam tylko piosenek o spełnionej miłości. Romantyzm może oznaczać też samotność, smutek czy przechodzenie przez konflikt… Najważniejsze, by mieć na to odpowiedni ogląd.” Deluxe Journal Versions zawierają dwa dodatkowe nagrania od Taylor, plakat, książkę z tekstami (około 30 stron), kartki z pamiętnika oraz dodatkowe gadżety od Taylor – w każdej wersji inne! Album dostępny w formatach standard CD, Deluxe CD Boxset oraz czterech wariantach Deluxe Journal Versions.
Czy możliwe jest muzyczne połączenie post punkowych dźwięków i death metalowego ekstremum? Ropień udowadnia że tak! Album „Początek końca świata” zawiera 15 krótkich utworów, łączących punkową prostotę z ciężarem metalu i ponurym klimatem nowej fali. Pełne czarnego humoru teksty niejednokrotnie odwołują się do klasyki horroru, nie uciekając jednak całkowicie od poważniejszych wątków. To niespełna pół godziny muzyki, która łączy pozornie nie pasujące do siebie światy, w połowie drogi pomiędzy złym snem a szarą rzeczywistością. ropień powstał w 2013 roku z zamiarem grania muzyki z pogranicza punka i wczesnego death metalu. pierwsze nagrania demo („skamieniałe zło”, 2014) prezentują twórczość mocno zainspirowaną Celtic Frost, Slaughter (Can), Ramones i Misfits, z tekstami obracającymi się w tematyce groteski i horroru. Z czasem w twórczości zespołu do głosu dochodzą wpływy post punka, nowej fali i muzyki pop-rockowej z lat 80, co można usłyszeć na kolejnym studyjnym demo („Kły”, 2016). Po jego nagraniu dochodzi do sporych zmian w składzie, po których zespół decyduje się nagrać swoją debiutancką płytę, „Początek końca świata” (2017).
Następca „Reputation” nazywa się „Lover”. „Lover” to siódmy album w dyskografii artystki. W rozmowie z magazynem „Billboard” Taylor mówi o albumie: „Będzie bardzo romantyczny. Ale nie będzie tam tylko piosenek o spełnionej miłości. Romantyzm może oznaczać też samotność, smutek czy przechodzenie przez konflikt… Najważniejsze, by mieć na to odpowiedni ogląd.” Deluxe Journal Versions zawierają dwa dodatkowe nagrania od Taylor, plakat, książkę z tekstami (około 30 stron), kartki z pamiętnika oraz dodatkowe gadżety od Taylor – w każdej wersji inne! Album dostępny w formatach standard CD, Deluxe CD Boxset oraz czterech wariantach Deluxe Journal Versions.
Peter and Jacob, czyli gitarzysta Piotr Szumlas i wokalista Jacob Zaborski, to zwycięzcy piątej edycji programu „Must be the Music”. Podbili publiczność pięknymi melodiami, pasją i szczerymi tekstami. Ich muzyka z debiutanckiej płyty to delikatne nastrojowe ballady, którymi zjednali sobie widzów „Must be the Music”.
Ściśle limitowane wydawnictwo (600 egzemplarzy). Płyta wydana na dwóch kolorach winylu: czarnym (300 sztuk, biała flaga na okładce) oraz pomarańczowym (300 sztuk, zielona flaga na okładce). Na płycie znajdują się cztery utwory w koncertowych wersjach, zarejestrowanych w trakcie festiwalu Rock na bagnie 2011. Płyta zawiera wkładkę z tekstami oraz szczegółami realizacji nagrań. Side A 1. Redakcja "Sto lat samotności" (Live 01.07.2011) 2. Moskwa "Samobójstwa" (Live 01.07.2011) Side B 1. Tzn-Xenna "Dlaczego?" (Live 02.07.2011) 2. Rejestracja "Zaśpiewajmy poległym żołnierzom" (Live 03.07.2011)
Początków T. Love należy szukać w 1980 roku. Wtedy to Zygmunt „Muniek” Staszczyk pojechał do Sopotu na festiwal Pop Session, uczestniczył tam w koncercie grupy Kryzys, a po nim zapragnął założyć zespół. Już rok później z grupą Opozycja stanął na jarocińskiej scenie, ale tak naprawdę powstały na początku 1982 roku T. Love Alternative („T” było skrótem od Teenage) stał się początkiem drogi na szczyty popularności. Pierwszy koncert grupa dała 4 lutego 1982 r. na „wojennej” studniówce w IV LO w Częstochowie, a oprócz śpiewającego i grającego na gitarze basowej Muńka wystąpili perkusista Jacek „Słoniu” Wudecki, klawiszowiec Darek Zając i gitarzysta Janusz Knorowski. Już z saksofonistą Jarkiem Woszczyną i basistą Jackiem „Koniem” Śliwczyńskim (Muniek zrezygnował z gry na tym instrumencie) T. Love Alternative zakwalifikował się do konkursu festiwalu Jarocin ’83 i mimo że nie zdobył tam nawet wyróżnienia, zapraszano go do kolejnych edycji w roli gościa. Grupa szybko zjednała sobie rzeszę fanów stając się symbolem imprezy. Proponowana przez nią muzyka nowofalowa z elementami folku i pastiszu, połączona ze świetnymi tekstami Muńka opowiadającymi o zdegenerowanym świecie, okazały się jednym z najmocniejszych głosów polskiego rocka niezależnego lat 80. Również dlatego, że formacja Muńka jako pierwsza w Polsce zaczęła własnym sumptem wydawać swoje nagrania. Kasety Nasz Bubelon i Chamy idą nagrane z gitarzystą Andrzejem Zeńczewskim, a zawierające najważniejsze utwory zespołu z tamtych lat, jak Wychowanie, Karuzela, Marzyciele, Ogolone kobiety czy Garaż, trafiły do tysięcy domów w całej Polsce.