Oryginalność tej płyty polega na połączeniu rytmów latynoskich i afrykańskich po silnym wpływem amerykańskiego jazzu i rhythm an blues'a. Piorunująca kombinacja!
„Heavy Mental” - klasyczny rap w najlepszym wykonaniu, dwa mikrofony i dwa adaptery. Każdy z członków zespołu ma za sobą dziesiątki koncertów i nagrań w różnych projektach, co przekłada się na doświadczenie w studio i na scenie.Baik - pochodzący z Gliwic raper, wyróżniony w ogólnopolskiej akcji Młode Wilki 2012 zorganizowanej przed portal Popkiller.pl. Na koncie ma udział w projektach TruKru oraz Niger (wraz z HWR’em i Majkelem). W dorobku: Ep’ka i dwa mixtejpy. Brał udział w projekcie „Wizja Lokalna Śląsk/Zagłębie” prezentującym czołówkę lokalnej podziemnej sceny.DJ HWR- swoje umiejętności oraz imprezowy kunszt prezentował w większości miast naszego kraju, od Pomorza po Tatry oraz poza jego granicami: Czechy (Praha, Ostrava, Hradec Kralove, Jablunkov), Słowacja (Bratysława) czy Ukraina (Lwów). Styl grania to kolaż przeróżnych gatunków muzycznych (głownie czarna muzyka: rap, r'n'b, reggae, funk) przesiąknięta wibracjami muzyki klubowej jak: dubstep, d'n'b wszystko to jest okraszone sporą ilością skreczy i techniki.Młody MD - producent i raper pochodzący z Bielska-Białej. Od ponad dekady jest członkiem i współzałożycielem składu MeriDialu i zarazem jego głównym producentem. Dotychczasowy dorobek zespołu to cztery albumy: "Wiesz, że warto" (2002), "Materiał Przeterminowany" (2007), "Znowu to samo" (2008), "Dekada" (2008), „Terminologia” (2013). Ponadto Młody jest producentem bitów do utworów stworzonych przez wielu znanych raperów, takich jak Grubson, Bu, Karim, Miuosh, Chada, Textyl, 3oda Kru, Fokus, Pezet, O.S.T.R. Stworzył też muzykę do oficjalnego singla cyklu imprez „Rap Route”.Album Grubego zatytułowany „1.5” to niecodzienna płyta. Stanowi on coś na kształt spoiwa pomiędzy pierwszym albumem pt. „Silny jak nigdy wkurwiony jak zwykle” a kolejnym materiałem, który ma dopiero powstawać. Był on rejestrowany w gdańskim Selekta Studio pod czujnym okiem Przemka Popławskiego od momentu premiery „Silny jak nigdy wkurwiony jak zwykle" przez okres blisko roku pełnego wyjazdów, koncertów po całej Polsce i powstawał pod wpływem chwili.Gdy większość sceny brnie w podążanie za nowymi trendami, zmieniając pod wpływem tego zupełnie swój wcześniejszy styl - Mielzky obstaje twardo przy swoim: skrecze i cuty sypią się gęsto, mocne i brudne bity wprawiają głowę w ruch, a teksty nie pozostawiają suchej nitki na tych, którzy na to zasługują. Potężne, wolno sunące bębny, charakterystyczne trzeszczące sample, budujące klimat stanowią idealne tło do refleksji opowiadanych przez Grubego. Nie jest to łatwa płyta. Nie jest to modna płyta. Za produkcję albumu po raz kolejny w większości odpowiedzialna jest grupa The Returners, jeden bit dołożył również trójmiejski bitmejker Bodziers („Żaden rap”). Gościnnie na albumie pojawia się tylko jeden gość - Pezet, który miał znaleźć się już na poprzednim albumie Mielzky'ego.
Grupa istnieje od 1988 roku i w swojej twórczości penetrowała niejednokrotnie rejony doom, gothic, death, a nawet pop i electro. 16-ty album w dyskografii Brytyjczyków jest kontynuacją tego, co zespół zapoczątkował w okolicach 2015, czyli powrotem do ciężaru i mroku, znanego z pierwszych wydawnictw grupy. Wokalista Paradise Lost, Nick Holmes, nadal łączy growl z melodyjnym śpiewaniem, podczas gdy dźwięki gitary Grega MacKintosha świadczą o tym, że gitarzysta był przez ostatnie lata pod dużym wpływem oldschoolowego death i dom metalu. „Obsidian” nie zawiedzie fanów mrocznego a zarazem melodyjnego oblicza grupy. Tracklista: Side A 1. Darker Thoughts 2. Fall From Grace 3. Ghosts 4. The Devil Embraced Side B 1. Forsaken 2. Serenity 3. Ending Days 4. Hope Dies Young 5. Ravenghast
Grupa istnieje od 1988 roku i w swojej twórczości penetrowała niejednokrotnie rejony doom, gothic, death, a nawet pop i electro. 16-ty album w dyskografii Brytyjczyków jest kontynuacją tego, co zespół zapoczątkował w okolicach 2015, czyli powrotem do ciężaru i mroku, znanego z pierwszych wydawnictw grupy. Wokalista Paradise Lost, Nick Holmes, nadal łączy growl z melodyjnym śpiewaniem, podczas gdy dźwięki gitary Grega MacKintosha świadczą o tym, że gitarzysta był przez ostatnie lata pod dużym wpływem oldschoolowego death i dom metalu. „Obsidian” nie zawiedzie fanów mrocznego a zarazem melodyjnego oblicza grupy. Tracklista: 1. Darker Thoughts 2. Fall From Grace 3. Ghosts 4. The Devil Embraced 5. Forsaken 6. Serenity 7. Ending Days 8. Hope Dies Young 9. Ravenghast
Płyta "Progressions" zawiera premierowe nagrania utworów wybitnego greckiego kompozytora Michaila Travlosa (ur. 1950), powstałych od 1983 roku do chwili obecnej. Polsko-grecka grupa uznanych muzyków, utrwaliła zarówno solowe, jak i kameralne kompozycje powstałe m.in z inspiracji płynących z natury (Forest Birds Arias, Five Birds of the Wild Forest) czy pod wpływem historii miejsc (The Castle of Kwidzyn). "Progressions", to nie tylko tytuł albumu, ale również tytuł dwóch utworów na gitarę (1986) i na flet solo (2007), które także pojawiły się na płycie.
Andrea Gabrieli jest jedną z najważniejszych postaci muzycznych z końca XVI wieku. Choć spędził dużą część swojego życia, jako organista w San Marco w Wenecji, swoją największą reputację osiągnął dzięki potężnymi kompozycjami polichóralnymi. Ensemble Officium przedstawia jego wczesne kompozycje z ok. 1565 roku, powstałe pod wpływem twórczości Orlanda di Lasso.
„Jagizm” to debiutancki krążek wokalistki i basistki Jahgi (Lion Vibrations, Ragana), będący efektem połączenia sił z wrocławskim producentem, pianistą i kompozytorem Pawłem Konikiewiczem (Miloopa, Fat Burning Step, Night Out, Zebra). „Jagizm”, czyli podróż do wnętrza.„Jagizm”, jak przystało na płytę stworzoną pod wpływem silnych emocji, wrażeń, przemyśleń i doświadczeń, które przyniósł strumień życia, to swoiste poszukiwanie szczęścia i wewnętrznego spokoju, ukojenie dla duszy, ukazanie głębokiej przemiany, jaka dokonuje się we wnętrzu, a zarazem obserwacja siebie i świata. To także pewnego rodzaju podróż kosmiczna, szukanie połączenia ze źródłem, by móc podążać za wewnętrznym, muzycznym głosem. Wreszcie „Jagizm” to dowód na to, że marzenia się spełniają, pod warunkiem jednak, że dostroi się je do odpowiedniej częstotliwości.Na krążku znajduje się 9 eksperymentalnych muzycznie utworów, łączących różne muzyczne style (elektronika współgra tu ze starymi analogowymi brzmieniami), które kompozycyjnie i tekstowo tworzą przemyślaną, spójną całość. To zbiór piosenek polsko i anglojęzycznych, w których na marne doszukiwać się stylistycznych ograniczeń czy muzycznych barier. Jak mówią twórcy krążka, „Jagizm” muzycznie obrazuje to, co podskórnie zawsze w nich było, co w sposób naturalny wypłynęło na powierzchnię w sprzyjającym miejscu i czasie, pod wpływem wzajemnej relacji, energetycznej wymiany.W warstwie muzycznej i tekstowej zachowana jest równowaga: od radości inspirowanej życiem codziennym, jak w singlowej piosence „Śniadanie”, przechodzimy do zadumy i smutku, jak w utworach „All the same” czy „I can't stay”, gdzie mowa o trudach i cierpieniu, rozpaczliwym poszukiwaniu szczęścia, spełnieniu i miłości. Inne utwory na płycie mówią o tym, jak wygnać złe moce, pozbyć się wewnętrznych barier, jak najlepiej spożytkować dany nam czas, jak wykorzystać swój potencjał, w końcu, jak uświadomić sobie, że nasze życie to prezent.Okładka stworzona ręką dziecka.Projekt graficzny, a więc ilustrację dynamicznej natury człowieka i przemian, które w sposób ciągły w nim zachodzą, stworzyły Aga Jarząbowa i jej córeczka Nina Bączyk. Okładka jest nieoczywistą i intrygującą interpretacją muzyki i tekstów zawartych na krążku. Jest to opracowanie rysunków stworzonych ręką dziecka. Zarówno obrazek dziewczynki i kobiety, jak i ziewająca kula dyskotekowa podłączona do słońca, stanowią zaskakującą interpretację różnych zjawisk. Zdaje się, że świat widziany oczami dziecka nie jest niczym skażony - jest naturalny, czysty i autentyczny.
Od momentu powstania operę Masseneta otaczała atmosfera skandalu. Jej temat wydawać się mógł zbyt dwuznaczny zwłaszcza publiczności o dość purytańskich pogladach. Tymczasem wydawać by się mogło, że sama istota jej akcji, zwłaszcza jednoznaczny finał - nawrócenie się jawnogrzesznicy - nawiązuje w jakiś sposób do treści zawartych w Biblii i jako taki nie powinien budzic wątpliwości. Kompozytorowi chyba jednak nie o te bezpośrednie analogie chodziło. Massenet jest , zresztą słusznie, uznawany za jednego z najwybitniejszych portrecistów różnorodnych postaci kobiecych, w kazdym razie na gruncie opery. Wystarczy spojrzeć na listę jego dzieł, aby się o tym przekonać: od najbardziej znanej postaci Manon poprzez Esclarmonde, Sapho, Cleopatre, Griselidis aż po Thais - by wymienić tylko najbardziej znane tytuły. Każde z tych dzieł zawiera niezwykle wyrazisty i sugestywny portret postaci kobiecej kreślony muzyką. Można chyba nawet stwierdzić, że portretowanie kobiet stało się wręcz specjalnością kompozytora. Opera Thais powstała tyleż pod wpływem fascynacji postacią pięknej starożytnej kurtyzany, która ostatecznie odmienia całkowicie swoje życie duchowe, co pod wpływem fascynacji osobowością kobiety całkowicie mu współczesnej. Była nią znakomita śpiewaczka amerykańska pochodząca z Kaliforni - Sybil Sanderson, która już wcześniej wcieliła się w równie fascynującą postać Esclarmonde. Libretto operey Masseneta zostało oparte bezpośrednio na słynnej powieści Anatola France#8217;a, który - wbrew obiegowej opinii publicznej - był zafascynowany dziełem Masseneta, a zwłaszcza finałowym duetem opery będącym kulminacją owej transformacji duchowej Thais. Pierwszą wykonawczynią postaci Thais podczas paryskiej premiery w 1894 roku była właśnie Sybil Sanderson, później wcielały się w tę postać tak wybitne gwiazdy tamtej epoki jak Mery Garden, Lina Cavalieri czy Lucy Berthet. W naszych czasach błyszczała w tej roli niezapomniana i piękna Anna Moffo, zupełnie zaś współcześnie - znakomita Renée Fleming, której zresztą słuchać mieliśmy w tej roli właśnie dzisiaj. Niespodziewanie jednak, Europejska Unia Radiowa oferująca nam retransmisję spektaklu Lyric Opera Chicago zmuszona byla dokonać zmiany w tej ofercie. I tak, dzisiaj usłyszymy ostatecznie spektakl firmowany przez Operę La Fenice w Wenecji, a główne role kreować będą Eva Mei (Thais) oraz Michele Petrusi (Atanaël), całość zaś poprowadzi Marcello Viotti.
Sir Andrew Davis kierujący Bergen Philharmonic Orchestra prezentuje kompozycje Deliusa, które oddają nastrój jego duchowego domu – Norwegii. Utwory inspirowane krajobrazem i kulturą tego kraju. Wiele z nich powstało pod wpływem mentora Delius – Edwarda Griega.
„Lax Live” to koncertowy album nagrany podczas występu 7 października 2005 roku. Odpowiada za niego typowe jazzowe trio – Herold Geissler, Uli Jennessen, Henryk Walfsdorf - czyli saksofon, bas i bębny. Muzyka oscylując wokół swingu pod wpływem koncertowej improwizacji, wprowadza swe inspiracje w zupełnie nowy muzyczny wymiar.