Ku uciesze wielbicieli serialu "Stranger Things", druga część ścieżki dźwiękowej pojawiła się w sklepach 8 grudnia 2016. Zarówno 1 jak i 2 część albumu została przygotowana przez dwóch członków zespołu Survive z Austin w Teksasie - Kyle'a Dixona i Michaela Steina.
Gdyby szukać słów opisujących muzykę Karoliny Skrzyńskiej były by to: wrażliwość na świat dookoła i niepohamowana siła głosu, zakorzenionego głęboko w naturze. Fascynuje, porusza i nie daje się zapomnieć. "Palcem po wodzie" jest drugim, studyjnym albumem Karoliny. Swoją treścią silnie nawiązuje do żywiołu wody utożsamianego z energią kobiecą. Żywiołu z jednej strony ulotnego i subtelnego, z drugiej nieujarzmionego o ogromnej sile. Muzyka artystki i zespołu przenosi słuchacza w przestrzenie odległe od pędzącej codzienności, gdzie natura i siła tego co rdzenne wciąż mają głos. To prawdziwa uczta dźwięków instrumentów z różnych stron świata, technik wokalnych (biały głos, śpiew gardłowy), poruszających melodii i rytmów jak również poetyckich, osobistych tekstów. Autorska muzyka Karoliny i jej zespołu jest nierozerwalnie związana z rdzenną kulturą polską. W każdym dźwięku słychać jej silny związek ze słowiańskością, a zespół złożony z wybitnych muzyków i chóru kobiet śpiewających białymi głosami nadaje wszystkiemu siłę i wielobarwność muzyczną. To jednak nie jest typowy polski folk, tylko balansowanie na granicy tego co rdzenne a tego co współczesne. Takie oryginalne podejście do muzyki wyróżnia zespół na polskiej scenie muzycznej i głęboko zapada w pamięć, otwierając równocześnie ich muzykę na szerokie grono odbiorców.
Tradycyjna muzyka z Neapolu w wykonaniu zespołu Neapolis Ensemble.
Dragon to zespół lubujący się w brzmieniach thrash metalowych z wpływami death metalu. Grupa powstała w październiku 1984 roku w Katowicach z inicjatywy Jarosława Gronowskiego (gitara, śpiew), Krzysztofa Nowaka (gitara basowa) i Marka Wojcieskiego (perkusja). Momentem przełomowym dla grupy był koncert na pierwszej edycji festiwalu Metalmania w kwietniu 1986 roku, który doprowadził do podpisania kontraktu płytowego. Prawie dekadę później - w 1994 roku ukazała się czwarta długogrająca płyta zespołu, który przez te kilka lat przeszedł zmiany personalne, ale wciąż grał swoje. Album nosił tytuł "Sacrifice”. Materiał zawarty na tej płycie obrósł już legendą w środowisku metalowym. Stalowa pozycja w kanonie polskiego metalu.
Zespół Marillion to bezdyskusyjnie jeden z najważniejszych przedstawicieli rocka progresywnego. To oni na początku lat 80 odświeżyli i wprowadzili na listy przebojów, styl muzyczny który wydawał się już martwy i niemodny. Po wielkich sukcesach komercyjnych od zespołu odszedł ich lider i wokalista Fish. Wydarzenie to mocno zachwiało karierą zespołu. Nowy człowiek, wokalista Steve Hogart sprawił jednak że zespół przetrwał, a ich muzyka choć nieco zmieniona, wciąż cieszyła się powodzeniem wśród miłośników progresywnych brzmień. Od tego momentu zespół regularnie nagrywał płyty z muzyką która niezmiennie zachwycała wysokim poziomem wykonawczym i artystycznym. Dzięki tym płytom, oraz wielkiej ilości koncertów na całym świecie, Marillion zgromadził wokół siebie wielką rzeszę oddanych i wiernych fanów. To właśnie dla nich, oraz dla wszystkich miłośników romantycznych dźwięków powstała nowa płyta. Muzycy wybrali dwanaście utworów ze swoich albumów (Brave, Seasons End, Marbles) i nagrali je na nowo w akustycznych, znacznie odbiegających od oryginału wersjach. Powstała niezwykła i intrygująca nowa jakość, piękna płyta nadająca się znakomicie do słuchania w jesienne i zimowe wieczory.
Fusion, fortepian Fendera i flet. Kwartet Wojciecha Gogolewskiego przemknął przez polską scenę jazzową w tempie ekspresowym, podbijając festiwal Jazz nad Odrą w 1976 roku. Nie udało im się nagrać płyty, ale na szczęście zarejestrowali swoje utwory w studiach Polskiego Radia. Po latach nic nie straciły ze swojej świeżości. Sześć kompozycji lidera – w tym jedna trwająca niemal dwadzieścia minut suita – to wycieczka w świat inspirowany dokonaniami Herbie’ego Hancocka czy Chicka Corei, ale przełożona na własny język muzyczny Kwartetu. Elektryczna formuła zespołu zderzała kaskady piana Fender-Rhodes Gogolewskiego z śpiewnymi partiami fletu Mieczysława Wolnego. Nieustannej rozmowie dwójki solistów towarzyszyła doskonała sekcja rytmiczna, z młodym Zbigniewem Wegehauptem w roli kontrabasisty. Materiał został zremasterowany z oryginalnych taśm z archiwum Polskiego Radia i wzbogacony o książeczkę z krótkim szkicem nt. historii zespołu oraz unikatowymi zdjęciami Mirosława Rakowskiego, wykonanymi na potrzeby folderu promocyjnego Kwartetu. Muzycy: Wojciech Gogolewski – ep Mieczysław Wolny – fl Zbigniew Wegehaupt – b Czesław Szymański – dr Tracklista: 1. Grzyb Mun 2. Łan 3. Poranna kołysanka 4. Skok nr 8 5. Ballada dla G. 6. Suite for M.
„Rośnij wodo” to druga, po dłuższej przerwie, płyta White Garden, która powstała, w związku z 15-leciem działalności grupy (1992-2007). Inspirowana jest zarówno klimatami muzyki dawnej, jak i folklorem Wielkopolski, regionu z którego zespół się wywodzi. Ale utwory tu zebrane to przede wszystkim autorski „folk z wyobraźni”, w którym do początku istnienia grupy istotną rolę grają stare instrumenty strunowe tworzące rozpoznawalne i specyficzne tylko dla tego zespołu brzmienie, o którym kiedyś napisano:„…ciekawe wykonania i niesamowita koncepcyjność tej muzyki sprawiają, że warto się zanurzyć w świat opisywany dźwiękami przez White Garden”. (Taclem)
Pierwszy materiał pochodzącej z New Albany w stanie Indiana amerykańskiej formacji Houndmouth nagrany bez wokalistki i grającej na klawiszach Katie Toupin, która zdecydowała się na karierę solową. Pozostali członkowie kapeli, Matt Myers, Shane Cody i Zak Appleby, współpracowali nad piosenkami z producentami Jonathanem Rado i Shawnem Everettem. Panowie zastosowali podczas nagrywania szereg technik wcześniej niewykorzystywanych przez Houndmouth. Zaowocowało to materiałem o wiele bardziej zaskakującym, przede wszystkim zawierającym o więcej melodii oraz elektroniki niż wcześniejsze wydawnictwa zespołu. Dobrym przykładem nowego podejścia do komponowania jest, chociażby promujący płytę utwór "This Party". Tracklista: 1. Never Forget 2. Golden Age 3. This Party 4. Strange Love 5. Waiting for the Night 6. Coast to Coast 7. Black Jaguar 8. Young Again 9. Modern Love 10. World Leader
Gdy w 1998 roku Beata Kozidrak zadebiutowała solową płytą Beata, serca fanów macierzystego zespołu wokalistki zadrżały z niepokoju. Pojawiły się plotki, mówiące o rozpadzie Bajmu. Nowy album grupy Szklanka wody udowadnia jednak, iż grupa jest wciąż w doskonałej formie. Tytułowa, promująca płytę na singlu Szklanka wody czy chociażby Modlitwa o złoty deszcz (dla mnie numer jeden na tej płycie) oraz Lola, Lola to utwory, które z powodzeniem mogą stać się wielkimi przebojami. Płyta jest muzycznie zróżnicowana. Dominuje oczywiście charakterystyczny dla zespołu pastelowy pop-rock, gdzie niegdzie zaprawiony szczyptą bluesa, jednak znajdziemy tu również ciężkie gitarowe pasaże (Wyspa bezludna) oraz lekko orientalne motywy (7 gór, 7 rzek). Produkcją albumu zajęli się Beata Kozidrak i Artur Drath, zaś za realizację dźwięku odpowiadał, podobnie jak przy solowej płycie Beaty, Piotr Siedlaczek.
Trzeci albumem genialnego fińskiego pianisty Alexi Tuomarili i jego trio z gościnnym udziałem trębacza Verneri Pohjoli. Album po prostu genialny, łączący w sobie mocne melodyczne, kierujące, rytmiczne solo, fińską melancholię, wyłaniając muzykalność nordyckiego zespołu. Muzycy: Alexi Tuomarila: piano Mats Eilertsen: double bass Olavi Louhivuori: drums gościnnie Verneri Pohjola: trumpet