Nicolai Medtner kompozytor młodszego pokolenia w porównaniu ze Scriabinem i Rachmaninowem. Rosjanin niemieckiego pochodzenia, studiował u słynnych nauczycieli: Pabsta, Spalnikova i Safonowa w Moskiewskim Konserwatorium. Znany nie tylko jako kompozytor ale, przede wszystkim, jako znakomity wykonawca.
Znakomity gitarzysta Nels Cline przedstawia zespół - The Nels Cline 4, który debiutuje w wytwórni Blue Note debiutanckim krążkiem Currents, Constellations. W skład grupy, oprócz samego Cline’a, wchodzą: jego dobry znajomy i wieloletni muzyczny partner, gitarzysta Julian Lage, a także basista Scott Colley i perkusista Tom Rainey. Choć Cline był liderem wielu projektów, w których kolaborował z wieloma różnymi artystami, jego gitarowy duet z Lagem, udokumentowany albumem Room z 2014 roku, jest szczególny. "Kiedy zacząłem grać z Julianem, byłem w szoku" – relacjonował Cline na łamach JazzTimes. "To było niezwykle inspirujące i odświeżające." "Już od samego początku zastanawialiśmy się, jak by to było, gdybyśmy mieli sekcję rytmiczną" – wspomina Cline. W 2016 roku artysta zaprosił Colleya i Raineya do współpracy. "Przyniosłem kilka tematów, do których zaczęliśmy improwizować. Wszyscy bardzo zapaliliśmy się do wspólnego grania". Cline zdobył sławę jako gitarzysta grupy Wilco, w której gra od 2004 roku. Magazyn Rolling Stone umieścił go na liście "100 Największych Gitarzystów". 2 lata temu, artysta zadebiutował w Blue Note płytą Lovers, która zebrała bardzo przychylne recenzje prasowe. Tracklista: 1. Furtive (Nels Cline) 2. Swing Ghost '59 (Nels Cline) 3. Imperfect 10 (Nels Cline) 4. As Close As That (Nels Cline) 5. Amenette (Nels Cline) 6. Temporarily (Carla Bley) 7. River Mouth (Parts 1 & 2) (Nels Cline) 8. For Each, A Flower (Nels Cline)
Znakomity szósty studyjny album legendy hard rocka, brytyjskiej grupy Uriah Heep, wznowiony na kompakcie w wersji zremasterowanej i poszerzonej. "Sweet Freedom" miał premierę w 1973 roku i okazał się wielkim sukcesem, sprzedając się na całym świecie w ponad 4 mln egzemplarzy. Kapela była w wielkiej formie, a połączenie rocka progresywnego z elementami heavy metalu, które zaprezentowała na "Sweet Freedom", bardzo przypadło do gustu fanom i recenzentom. Album pokrył się złotem w USA. Na nim znajduje się singlowy hit "Stealin'".
Uwaga fani epickich progmetalowych albumów! Oto jeden z najznakomitszych przedstawicieli gatunku, godny rywal Dream Theater, powraca z materiałem, który bez wątpienia stanie się klasykiem w dorobku amerykańskiego zespołu z New Jersey i tak popularnego na świecie rozbudowanego, mocnego grania. Symphony X od 1994 roku zdążył przyzwyczaić fanów do ambitnego, metalowego grania, w którym wspaniale mieszają się elementy tradycyjnego heavy, klasycznego thrashu, progresywnej epickości oraz podniosłości i wspaniałe melodie. Przez ponad 20 lat kapela, którą dowodzi znakomity gitarzysta Michael Romeo, w pocie i trudzie wypracowała sobie mocną pozycję na scenie progmetalowej, obok takich tuzów, jak wspomniany Dream Theater czy Savatage. Albumy "Odyssey" albo inspirowany poematem Johna Miltona "Paradise Lost" to kamienie milowe tego rodzaju grania. Nie ma wątpliwości, że "Iconoclast" także dołączy do tego grona.
Odkąd odnalazłem informację, że Franciszka Raczkowskiego inspirują Michel Wintsch i Keith Jarrett, łatwiej mi zrozumieć, skąd taka szczegółowość w jego muzyce. Ta wiedza nie zmienia mojego rozumienia jego twórczości, a tym bardziej nie wpływa na odbiór tej płyty, lecz stanowi znakomity punkt wyjścia do szukania odpowiedzi na ważniejsze pytanie, co stanowi o wyjątkowości Franciszka Raczkowskiego.
...Inteligentne poznanie... ...Tak było w tym przypadku. Wspólne zainteresowania, inspiracje, znakomity warsztat i sposób widzenia świata spowodowały, że powstał zespół Dianoya. Założony w czerwcu 2008 roku w Warszawie przez dwóch muzyków znających się od lat: gitarzystę Janka Niedzielskiego i wokalistę Filipa Zielińskiego. Drogi ich krzyżowały się wielokrotnie i dopiero pomysł na Dianoyę scalił ich w autorsko kompozytorski tandem. Szybko dokooptowali pozostałych muzyków. Zespół zasilili: wieloletni przyjaciel perkusista Łukasz Chmieliński, basista Adam Pierzchała i pod koniec roku gitarzysta Maciej Papalski. Ten skład pozwolił na realizację bardzo zaawansowanych pomysłów muzycznych. Po serii intensywnych prób zespół wszedł do TR STUDIOS by pod okiem Tomka Roguli zarejestrować znakomity debiutancki album “Obscurity Divine”. Powstała płyta wyjątkowa. Muzyka zespołu jest połączeniem niezwykle bogatej często zaskakującej harmonii i melodyki wraz ze współczesnym, często agresywnym brzmieniem. Co istotne Dianoya nie zapomina o melodii tworząc bogaty wielowątkowy świat dźwięków, w którym momenty liryczne przeplatają się z dynamicznymi a wspaniałą przyprawą są często wirtuozerskie partie instrumentalne. Mnogość zainteresowań i inspiracji będących udziałem tych wykształconych muzyków powoduje, że płyta jawi się jako przebogata ale nie przeładowana. Aranżacje pozwalają na intuicyjne śledzenie wszystkich wątków bez gubienia przejrzystości. Wokalista i instrumentaliści mają swobodę w kreowaniu nastroju jak i ciężkich mrocznych klimatów. W stylu Dianoyi każdy może usłyszeć coś innego. Muzycy wśród inspiracji wymieniają tak różne i odległe od siebie stylistycznie zespoły jak: Pink Floyd, Tool, Radiohead, Depeche Mode czy The Gathering.DIANOYAJanek Niedzielski – gitara,Filip Zieliński – wokal, instrumenty klawiszoweMaciej Papalski – gitaraAdam Pierzchała – basŁukasz Chmieliński - perkusja
Vassily Sapellnikoff (1868 – 1941) i Xaver Scharwenka (1850 – 1924) to pianiści pierwszego pokolenia, po których zachowały się nagrania. Co zaskakujące, ich nagrania nigdy wcześniej w całości nie zostały przenisione na płytę CD. Tutaj mamy w całości znakomity materiał – świadectwo XIX wiecznej pianistyki w najlepszym wydaniu.
Jedna z rzadziej wykonywanych oper Haendla „Arminio”, przenosi nas do Imperium Rzymskiego. Dzieło zostało prawykonane w 1737 r. „To znakomite nagranie” – czytaliśmy w Gramophone, gdy album ukazał się po raz pierwszy –„to żywy dowód na to, że Arminio powinna być wymieniana wśród najwspanialszych oper Haendla, jest pełna piękna i kreatywności”. Obsadę, w której główną rolę gra Vivica Genaux, prowadzi znakomity dyrygent, specjalista od muzyki Haendla – Alan Curtis.
Debiut Jonasa Kaufmanna na DVD ukazujący go w roli, którą zyskał przychylność krytyki muzycznej całego świata. W jednej z recenzji nazwano go "bezdyskusyjnie najlepszym Cavaradossim naszych czasów"(Opera Magazine). Kaufmannowi towarzyszą: wspaniała w roli Toski Emily Magee oraz znakomity Thomas Hamspon jako baron Scarpia.
Wydany wiosną 1983 roku piętnasty studyjny album Davida Bowiego "Let's Dance" okazał się wielkim sukcesem komercyjnym i artystycznym. Płyta zdobyła szczyt notowania brytyjskiego, a w USA dotarła do miejsca czwartego. Po obu stronach Atlantyku pokryła się platyną. David wyprodukował materiał wespół z Nilem Rodgersem. Gościnnie na płycie pojawił się wybitny gitarzysta bluesrockowy Stevie Ray Vaughan. Oprócz tytułowej piosenki, która stała się wielkim hitem, w czym wydatnie pomógł znakomity wideoklip w reżyserii Davida Malleta (nakręcony w Australii), świetnie radziła też sobie nowa wersja "China Girl", którą Bowie kilka lat wcześniej napisał z Iggym Popem, a także "Modern Love".