Tracklista:1 Premier Imparfait A 1:462 L 'Idée du Dialecte 7:003 Premier Imparfait B 1:024 Le Verbe 6:495 Dialogue with a Dream 4:036 Annonce 1:407 Archéologie 6:198 Deuxičme Imparfait 2:199 Convocation 1:1610 Palabre 4:0611 Le Long du Temps 5:3512 L 'Écrit Sacrifié 2:2713 Story of a Phrase 7:3514 L 'Imparfait des Langues 3:57
Borixon, również Borygo, właściwie Tomasz Borycki (ur. 15 czerwca 1977 w Kielcach) – polski raper i producent muzyczny. Występował w zespole hip-hopowym Wzgórze Ya-Pa 3, którego był członkiem w latach 1996-2002 i 2009. Wraz z zespołem nagrał m.in. pięć albumów studyjnych, a także uzyskał nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka. W międzyczasie podjął solową działalność artystyczną. Był także członkiem freestyle'owego składu Gib Gibon Skład oraz kolektywu LWWL zrzeszającego kieleckich twórców hip-hopowych. W latach 2015–2016 współtworzył zespół Gang Albanii.
M People to jeden z ważniejszych zespołów przełomu wieków. Głos wokalistki Heather Small to znak rozpoznawczy brzmienia zespołu. Niski, bardzo charakterystyczny, o specyficznej, nieco "męskiej" barwie, powoduje, iż nagrania M People wyraźnie różnią się od utworów innych wykonawców, sprawiają wrażenie oryginalnych, niekiedy odkrywczych. Zespół znany m.in. z takich hitów, jak niezapomniany "Movin' On Up" czy "Search For The Hero". "Ultimate Collection" to wiązanka 19 utworów zespołu, pośród których nie zabraknie wyżej wspomnianych hitów. (Sony BMG).
Tracklista: 1. Total Human Genocide 2. Altar Of Slaughter 3. Mask Of Fear 4. Nightmare Future 5. Funeral Bells 6. Compulsions 7. Comatose
Tracklista:1. Here Comes Everybody2. 243. Waltz the Halls Always4. I Mean It This Time5. Friend of the Family6. If and When It Falls Apart7. Curse of the Frontier Land8. Rayon Drive9. She'll Be a Verb10. Real Nighttime11. You Can't Have Me12. I Turned Her Away13. Any Other Hand14. I Want to Hold Your Hand15. Couldn't I Just Tell You
Ekscytujący album z taneczną muzyką pochodzącą z Kuby. Oszałamiająca prezentacja rytmów i wielkiej różnorodności stylów. Włączając w to owianych sławą „Buena Vista” wielkich muzyków takich, jak Soneros de Verdad, Rudy Calzado, Luis Frank Arias i innych. W książeczce znajdują się informacje w języku angielskim o każdym z utworów.
Gloria in Excelsis Deo, BWV 191 Lobe den Herrn, meine Seele, BWV 69 Freue dich, erloste Schar, BWV 30
PRODUCED BY TREVOR HORN (FRANKIE GOES TO HOLLYWOOD/YES) 1. STEP INTO MY OFFICE, BABY 2. DEAR CATASTROPHE WAITRESS 3. IF SHE WANTS ME 4. PIAZZA, NEW YORK CATCHER 5. ASLEEP ON A SUNBEAM 6. I'M A CUCKOO 7. YOU DON'T SEND ME 8. WRAPPED UP IN BOOKS
Tracklista: 1. The Devil2. Dear Darkness3. Grow Grow Grow4. When Under Ether5. White Chalk6. Broken Harp7. Silence8. To Talk To You9. The Piano10. Before Departure11. The Mountain
Pierwsza wielka premiera 2010 r.! Zapowiedziane na 11 stycznia ukazanie się drugiego albumu najbardziej oryginalnej grupy nowojorskiej pierwszej dekady XXI w. - co wykazały sumujące lata 2000 – 2009 ankiety – jest jednym z najbardziej oczekiwanych wydarzeń początku nowego roku.A świadczy o tym narastający od kilku miesięcy szum w blogosferze, dotyczący prób ustalenia tożsamości tajemniczej – i bardzo apetycznej - młodziutkiej blondynki w żółtej koszulce polo, której fotografia stała się najpierw elementem reklamy zapowiadającej wydanie nowego albumu grupy Vampire Weekend, a potem oficjalnie znalazła się na jego okładce. Tytuł płyty, „Contra”, można wyjaśnić na dwa sposoby: młodzieńczą fascynacją starą grą komputerową o tym tytule, a także – aluzją do rebeliantów z Nikaragui z lat 80. Wokalista VW Ezra Koenig w jednym z wywiadów mówi przecież wprost, że uważa się za dziecko tamtej dekady, a jeśli tak, to na pewno nieobce są mu również ówczesne sympatie grupy The Clash do ruchów rewolucyjnych i kulturowych przemian Ameryki Środkowej, tak dobitnie uchwyconych na trzypłytowym albumie „Sandinista”. Echa flirtu The Clash z rytmami Jamajki słychać zresztą wyraźnie w jednym z najlepszych utworów na „Contra” - „Diplomat's Song”. Jednak muzyka Vampire Weekend to w głównej mierze bardzo świeżo brzmiąca, pełna ciepła i radości fuzja indierocka oraz melodii i rytmów rodem z Soweto. Tu także kłaniają się lata 80., kiedy to fala protestów na Zachodzie przeciw apartheidowi w RPA i za uwolnieniem z więzienia Nelsona Mandeli osiągnęła punkt kulminacyjny, a niezależne firmy płytowe chętnie i często wydawały składanki z nagraniami muzyki popularnej z Południowej Afryki.W przeciwieństwie do czcigodnych stylistów pokroju Petera Gabriela czy Stinga, inkorporujących do swojej wizji rocka elementy muzyki świata, także i Afryki czy Karaibów, twórczość Vampire Weekend wyróżnia się prostotą, komunikatywnością i bezpretensjonalnością. „Contra” w jeszcze większym stopniu niż debiutancki album zespołu, koncentruje się na rytmach, transowych klimatach perkusyjnych, repetycyjnych frazach melodycznych, ale także na tym, aby różnymi postprodukcyjnymi trickami nie zakłócić czy rozmyć ścisłego związku muzyki i tekstów. Zaangażowanych, ale nie przytłaczających nachalnością przesłania ducha zabawy i celebracji życia. Jak podkreśla klawiszowiec, multiinstrumentalista i producent albumu, Rostam Batmanglij, finalna obróbka w Meksyku nagranego w większości w Nowym Jorku materiału przydała całej płycie pożądanej pikanterii i klimatu fiesty, co słychać szczególnie wyraźnie w songach w rodzaju „Horchata”, „White Sky”, „California English” czy „Giving Up The Gun”. Co nie znaczy, że gitarowego rocka wcale tu nie ma, o czym świadczą utwory „Holiday” i „Cousins”. Można było o „Contra” gaworzyć, że to jedna z najbardziej oczekiwanych płyt nowego roku. Po przesłuchaniu jej można natomiast powiedzieć, że rozwiewa ona wszelkie obawy co do tego, iż Vampire Weekend okaże się sezonową ciekawostką i gwiazdą jednego albumu. Ten zespół założony przez absolwentów uniwersytetu Columbia z pewnością będzie z nami przez długie lata.