Kolejna płyta prezentująca dorobek Pawła Łukaszewskiego (DUX Łukaszewski Collection). Charakterystyczny język stylistyczny Łukaszewskiego, bliski jest takim artystom jak Arvo Pärt, John Tavener czy Mikołaj Górecki, a jednocześnie bardzo mocno nawiązuje do przed-nowożytnych tradycji renesansowej muzyki wokalnej i chorału gregoriańskiego.
Tracklista: 1. Fantasia No. 1 in C Minor, TWV 2. Fantasia No. 2 in D Major, TWV 3. Fantasia No. 3 in E Minor, TWV 4. Fantasia No. 4 in F Major, TWV 5. Fantasia No. 5 in B-Flat Major, TWV 6. Fantasia No. 6 in G Major, TWV 7. Fantasia No. 7 in G Minor, TWV 8. Fantasia No. 8 in A Major, TWV 9. Fantasia No. 9 in C Major, TWV 10. Fantasia No. 10 in E Major, TWV 11. Fantasia No. 11 in D Minor, TWV 12. Fantasia No. 12 in E-Flat Major, TWV
Jean Tubery (ur. 1964 w Tuluzie) - to francuski gracz na cynku i dyrygent. Wraz ze swoim nauczycielem Brycem Dickeyem oraz kolegą, Jean-Pierre Canihaciem jest jednym z najważniejszych graczy na cynku. Tubery wskrzesił ten barokowy instrument w ramach świadomego ruchu odtwarzania muzyki dawnej.
Kolejny album niemieckiego mistrza wiolonczeli Jana Voglera. Tym razem artysta, wspólnie z fantastycznym fińskim gitarzystą Ismo Eskelinenem, zabierają słuchaczy w muzyczną podróż z utworami N. Paganiniego, Astora Piazzolli, Henri Mancinieniego i wielu innych. Jan Vogler to urodzony w Niemczech wiolonczelista, na stałe mieszkający w Nowym Jorku. Tajniki gry na wiolonczeli poznawał pod kierunkiem swego ojca Petera Voglera, a następnie Josefa Schwaba w Berlinie, Heinricha Schiffa w Bazylei i Siegfrieda Palma. W wieku 20 lat zdobył miejsce prowadzącego grupę wiolonczel w słynnej Staatskapelle Dresden (jako najmłodszy w historii zespołu). W 1997 roku porzucił tę posadę, przeprowadził się do Nowego Jorku, koncentrując się wyłącznie na grze solowej. Jako solista występował z takimi zespołami jak: New York Philharmonic, Chicago Symphony Orchestra, Boston Symphony Orchestra, Pittsburgh Symphony Orchestra, Montreal Symphony Orchestra, Cincinnati Symphony Orchestra, Mariinsky Theatre Orchestra, Staatskapelle Dresden, Bavarian Radio Symphony Orchestra, Stuttgart Radio Symphony Orchestra i Vienna Symphony Orchestra.
Berenguer de Palol (o Palou o Palazol) was born in Catalonia, the land of the Count of Rossillon. We know very little about his life. The vida recites: “... he was a poor knight and teacher of arms. He composed beautiful songs which he sang for Ermessen, wife of Arnon d’Avinyo, son of Maria di Peizolada”. The only date regarding his life that can be established with certainty is 1164, the year in which his patron Jaufre’ III died. The artistic activity of Berenguer has reached us through a series of passionate compositions of a rare musical as well as poetic beauty. His songs point out the particular ‘topoi’ of the Occitan love poetry; besides the choice of the language of Oc, his songs expound the idea of love so dear to the courtly poetry enclosed in the concept of ‘fin’amor’. Berenguer’s poetry shows an evident reseach of the supreme love, or joy; a way paved with suffering for love joined to the cult of feminine beauty. Also in the songs of this troubadour the main suject is the domna (woman), seen partly as an abstract goal in the search of love, and partly real, as his vida narrates. In the opening verse of the song, Tant m’abelis joys et amor et chans, we find the representation of the artistic current to which Berenguer apparently fully adhered; it seems appropriate to refer the first strophe entirely: “So much does joy, love, song, happiness, fun and courtesy, please me that there is no wealth nor abundance in the world that could make me happier. So that is why I know that my lady keeps the keys of all the goods I hope in and wait for, and I can have none of it without Her”.
Z okazji 300-lecia urodzin Carla Philippa Bacha niemiecka firma Haenssler zaplanowała nowy cykl wydawniczy z jego muzyką. Prezentowany tom zawiera komplet sześciu symfonii hamburskich, skomponowanych po 1768 roku, kiedy to CPE Bach sprowadził się do Hamburga i objął po swoim ojcu chrzestnym, Georgu Philippie Telemannie, stanowisko kantora i dyrektora muzyki.
Pytanie "Od czego zacząć?" jest często stawiane przez wielu słuchaczy i wykonawców, którzy dopiero zapoznają się z konkretnym instrumentem. Seria "Best Loved" firmy Naxos stanowi w jakimś stopniu pomoc w tej sprawie. Jest ona doskonałym wprowadzeniem do stylu i specyfiki muzycznych instrumentów. Niniejsza płyta poświęcona jest altówce.
Album został wydany przez wytwórnię Coro (COR 16146).Wydawnictwo zostało wyróżnione nagrodami Muzyka21 5 (Muzyka21, 12-2016); Klassik.com EDR (Klassik.com, 12-2016); Classic FM Editor's Choice (Classic FM, 12-2016); Limelight (Limelight, 01-2017). Tracklista: Morten Lauridsen 1. O Magnum Mysterium Howard Skempton 2. Adam Lay Ybounden 3. Traditional 4. The Saviour’s Work 5. A Gallery Carol 6. Children’s Song Of The Nativity 7. Somerset Carol 8. This Endris Night 9. Christmas Eve 10. Dutch Carol Gabriel Jackson 11. The Christ-Child Peter Warlock 12. Bethlehem Down Will Todd 13. My Lord Has Come John Ireland 14. The Holy Boy Henry Walford Davies 15. O Little Town Of Bethlehem John Gardner 16. When Christ Was Born Of Mary Free Cecilia Mcdowall 17. Now May We Singen Boris Ord 18. Adam Lay Ybounden Alec Roth 19. Song Of The Shepherds Bob Chilcott 20. The Shepherd’s Carol John Rutter 21. There Is A Flower Alan Bullard 22. And All The Stars Looked Down James Macmillan 23. O Radiant Dawn
Koopman i jego wyjątkowy zespół złożony ze znakomitych solistów prezentuje najważniejsze arcydzieła polichóralnego mistrzostwa Charpentiera. Album zawiera jedyne dostępne nagranie oratorium „Joshua”, z wyśmienitym wykonawstwem smyczkowym i żywotnym continuo Koopmana zasiadającego przy instrumentach klawiszowych.Tracklista:CD 11. Josue Mors Saulis et Jonathae2. Part 1 3. Part 2 4. Canticum pro pace 5. Praelium Michaelis ArchangeliCD 21. Troisieme Lecon de Tenebres du Mercredi saint 2. Troisieme Lecon de Tenebres du Jeudi saint 3. Troisieme Lecon de Tenebres du Vendredi saint 4. Quam dilecta tabernacula tua
Po pięcioletniej przerwie Krystian Zimerman powrócił, by uczcić 100-lecie urodzin wybitnej polskiej kompozytorki i skrzypaczki – Grażyny Bacewicz.Muzyk sięgnął po II Sonatę fortepianową oraz oba Kwintety fortepianowe, w których towarzyszą mu czołowi polscy kameraliści Kaja Danczowska, Agata Szymczewska, Ryszard Groblewski i Rafał Kwiatkowski. Nagrań dokonano w lutym 2009 roku, w Akademii Muzycznej w Katowicach. Punktem centralnym albumu jest „pasjonująca” (jak napisał recenzent Los Angeles Times) II Sonata fortepianowa, której wykonaniem Zimerman zelektryzował w 2008 roku publiczność Festiwalu Salzburskiego: „Trudno jest znaleźć w całej polskiej literaturze muzycznej drugi taki utwór, o tak wielkiej sile i uroku, który cechowałaby taka wytworność... W pierwszej części „Maestoso” Zimerman po raz kolejny zachwyca słuchaczy swoją niezrównaną maestrią, pełne impetu pasaże ani przez chwile nie tracą swego napięcia.” (Die Presse).Skomponowana w 1953 roku II Sonata fortepianowa to jeden z najwybitniejszych utworów tego typu w całej muzyce fortepianowej XX wieku, wspaniale rozplanowana formalnie, pełna zaskakujących zwrotów dramaturgicznych i szalenie wymagająca technicznie.Inspirowany polską muzyką ludową I Kwintet fortepianowy to utwór o wyjątkowo silnej ekspresji, niezwykle przy tym spontaniczny i zróżnicowany.II kwintet fortepianowy cechuje większy liryzm. Dramatyczna kompozycja uwypukla rolę fortepianu, traktowanego tu niemal solistycznie, w sposób na wskroś romantyczny.