Kantata niemieckiego kompozytora epoki klasycyzmu Simona Mayra w wykonaniu Kornelii Horak - sopran i Thomasa Michaela Allena - tenor oraz zespołów Simon Mayr Chorus and Ensemble pod dyrekcją Franza Hauka. Płyta jest częścią większego projektu realizowanego przez firmę Naxos przywracającego do życia spuściznę po tym wielkim kompozytorze.
Muzyka z prawdziwie wysokich sfer. Poznaj energię jaka płynie z różnych obszarów życia, otaczającego nas wszechświata i każdej minuty naszego istnienia.
Album zawiera pieśni religijne, które zwykle wykonywane były poza kościołem, należały do sfery intymnej życia mieszkańców wsi - śpiewano je w domach, przy kapliczkach czy krzyżach przydrożnych, choć nierzadko przenoszono je też do kościoła.
Warszawski raper Młody M powraca po półtorarocznej przerwie, ze szczególnym krążkiem, będącym zwieńczeniem dotychczas powstałej trylogii o kryptonimie „Kronika”.„Zaklęty krąg” to koncept album w pełnym tego słowa znaczeniu. Cykl ludzkiego życia zawarty został w postaci uroborosa – węża zjadającego swój ogon, a zarazem nieustannie odradzającego samego siebie. Płyta przepełniona jest motywami filozoficznymi, artysta prezentuje się na niej jako dojrzały mieszczan, z w pełni ukształtowanym światopoglądem, który prezentuje w swoich tekstach. Nie ma tu jednak miejsca na pseudo mentorstwo, Młody M opowiada o własnych doświadczeniach i zmaganiach z codziennością, trudach artystycznego życia w dzisiejszych czasach oraz ciągłej walce z nieuchronnym przemijaniem. Co ciekawe, na płycie pojawia się sporo tematów damsko-męskich. Szczerość emanująca z każdego numeru to szczególny atut tej płyty, w czasach wszechobecnego zakłamania i sztucznego pompowania sukcesu.Za warstwę muzyczną odpowiedzialny jest w pełni Radonis, znany ze współpracy m.in. z VNM-em, Onarem czy też Chadą.Gościnne zwrotki dograli m.in. Pezet, Kajman, Paluch, Vixen, Jopel oraz Insert. Nie zabrakło także wokalistów w postaci Justyny Kuśmierczyk oraz wschodzącego talentu – South Blunt System.Po nieprawdopodobnym sukcesie singla z poprzedniej płyty – „Nikt mi tego nie dał, nikt mi tego nie zabierze” (feat. Słoń), „Kronika III: Zaklęty Krąg” stała się z miejsca jedną z najbardziej oczekiwanych premier hip-hopowych w pierwszej połowie 2013 roku.
Ponad 50 mln płyt sprzedanych na całym świecie, dziewięć nagród Grammy, mnóstwo przebojów, wiele interesujących kolaboracji. To w dużym skrócie dorobek wyjątkowej artystki, jaką bez wątpienia jest Sheryl Crow. Amerykanka powraca po czteroletniej przerwie albumem o wiele mówiącym tytule "Be Myself".Minione cztery lata były pełne emocji dla Sheryl. Przede wszystkim z powodów zdrowotnych. W 2011 roku okazało się, że ma guza mózgu. Konieczne były badania, które na szczęście wykazały, że nowotwór jest łagodny i artystka może normalnie żyć i tworzyć, nie zapominając oczywiście o regularnych badaniach.Stres i strach związany z możliwością utrat zdrowia i życia, wpłynęły znacząco na klimat albumu. Oprócz spraw zdrowotnych, strach wynikał również z radykalnej zmiany sytuacji politycznej na świecie, co nie uszło uwadze od dawna zaangażowanej politycznie artystki.Kiedy okazało się, że nie ma zagrożenia życia, Sheryl Crow przystąpiła do pracy nad nowymi piosenkami. Towarzyszyli jej w tym wieloletni współpracownicy Jeff Trott i Tchad Blake, odpowiedzialni za hity Amerykanki "My Favorite Mistake" i "Everyday Is a Winding Road".Sheryl świetnie sprawdziła się w popie, rocku, bluesie, folku i country. Na płycie "Be Myself" postanowiła jednak odświeżyć klimat z początków kariery. Jedenaście piosenek z albumu faktycznie cofa nasze myślenie do czasu pierwszych dwóch, trzech płyt artystki, które aż skrzyły się od hitów, a tylko w USA rozeszły się w blisko 20 mln egzemplarzy.
„Swing, Dixi& Rag” to już dziewiąta część, wydawanej przez Agencję Muzyczną Polskiego Radia S.A., serii „Polish Radio Jazz Archives”. Album zawiera archiwalne nagrania live z muzyką swingową, dixilandową i ragtime’ową. Jest to prezentacja niebywałego temperamentu, radości życia oraz wyobraźni i sprawności muzycznej kompozytorów i wykonawców.
„Skomponowałem 7 utworów ułożonych w koncepcyjną opowieść w formie Księgi, opowiadającej o najważniejszych dla mnie tematach, będących tajemnicami dla każdego wrażliwca zadającego sobie pytania o sens życia, o to, kim jesteśmy i po co żyjemy. Człowiek, Narodziny, Wszechświat, Duch, Wiara, Miłość, Czas – to tytuły tych muzycznych rozdziałów, w których zawarłem swoje refleksje, uczucia i autobiograficzne wątki” – tak o swoim nowym dziele pisze Krzysztof Herdzin. Zatem jest to płyta bardzo osobista i bardzo ważna w dorobku pianisty. Numer 20 w jego autorskiej dyskografii, wydana w przededniu 50 urodzin artysty. Jest to także jego pierwszy album w serii „Polish Jazz”! W edycji winylowej znalazło się sześć utworów. Język muzyczny, jakim się tu posługuje kompozytor, wywodzi się z tradycji romantycznej, impresjonistycznej i neoklasycznej a także z istotnych nurtów współczesnego jazzu, mających swoje źródła m.in. w działalności progresywnych twórców nowojorskich a także europejskich, związanych z estetyką wydawnictwa płytowego ECM. Dzieło „The Book of Secrets” rozpisane jest na rzadko spotykany skład, bo obok tria z fortepianem i saksofonu tenorowego mamy tu pięć klarnetów. Gościem specjalnym na tym wyjątkowym albumie jest Rick Margitza - saksofonista należący do ścisłej światowej czołówki (udział w nagraniu kilku płyt Milesa Davisa). Korespondujące ze sobą partie fortepianu i saksofonu tenorowego stanowią istotną, a być może najważniejszą wartość płyty. Osobiste przesłanie kompozytora znajduje swój wyraz w założonym planie estetycznym, będącym odzwierciedleniem życia każdego z nas. Krzysztof Herdzin, snując opowieść o sobie, stawia w podtekście pytanie – na ile to o czym mówię może być uniwersalne? Próba poszukania odpowiedzi będzie wartością dodaną całego przedsięwzięcia. Pianista formułuje to tak: „Głęboko wierzę, że każdy wrażliwy meloman usłyszy w moich kompozycjach, tak cudownie odegranych przez wybitnych, muzycznych przyjaciół, prawdę, dobrą energię i dobry przekaz, skłaniający do chwili kontemplacji”. W nagraniu udział wzięli: Rick Margitza - tenor sax, Krzysztof Herdzin - piano, glockenspiel, harmonium, vocal, shakers, caxixi, shekere, conga, Robert Kubiszyn - double bass, bass guitar, Cezary Konrad - drums, Wiesław Wysocki - clarinet, Łukasz Poprawski - clarinet, Marcin Kajper - clarinet, Mariusz "Fazi" Mielczarek - alto clarinet, Przemysław Florczak - bass clarinet Tracklista: 1. Human 2. Birth 3. Universe 4. Spirit 5. Love 6. Time
The Libertines to londyński kwartet, który jako pierwszy brytyjski wykonawca rzucił w 2002 r. skutecznie wyzwanie świeżo upieczonym, neogarażowym gwiazdom rocka pokroju The Strokes, White Stripes i Yeah Yeah Yeahs z USA, The Hives ze Szwecji i Datsuns z Nowej Zelandii. Wyprodukowany przez Bernarda Butlera, dawnego gitarzystę Suede, singel "What A Waister" okazał się małą sensacją na listach przebojów i w recenzenckich rubrykach. Najlepsze miało jednak dopiero nadejść. Po podpisaniu kontraktu z Rough Trade, The Libertines weszli do studia z legendą rocka - Mickiem Jonesem z The Clash, by nagrać swój znakomity, pełen młodzieńczej energii i rockowej arogancji debiutancki album "Up The Bracket". Nadzieje pokładane w zespole kierowanym przez wokalistę Carla Barata zostały spełnione. Jak napisał jeden z krytyków, to był najlepszy brytyjski debiut od czasu "Definitely Maybe" Oasis. Jak zauważył ktoś inny, "Żaden zespól od czasów The Clash nie przywołał w swej muzyce tak precyzyjnie brudnych i ekscytujących stron życia młodego Londynu". Takie porównania przynoszą zaszczyt zespołowi, która gra szybko, głośno i brudno, ale też melodyjnie - jak przystało na spadkobiercę czterdziestoletniej historii brytyjskiego rocka, od wczesnych, liverpoolskich The Beatles i The Searchers, przez The Kinks i The Who oraz punkowe grupy z The Clash i The Jam na czele, po Britrockowe gwiazdy formatu Supergrass. Jak na dzisiejsze standardy, album "Up The Bracket" ze swymi 36 minutami muzyki nie jest długi, choć bardziej trafne byłoby sformułowanie, że nie jest przegadany. Każdy z dwunastu utworów (amerykańska wersja zawiera dodatkowo "What A Waister") mógłby samodzielnie startować na listach przebojów jako singel, a niejeden wykonawca dałby uciąć sobie mały palec, by po latach wydać podobny "greatest hits". Jednym słowem, produkt najwyższej brytyjskiej jakości.
Ośmy longplay Polskich Nagrań (1983 r.) z piosenkami Anny German był już tylko wspomnieniem wspaniałej Artystki i jej niezapomnianych przebojów. Rozpoczyna się piosenką „Człowieczy los”, a kończy jakże znamienną, noszącą tytuł „Wszystko w życiu ma swój kres”. Płyta w całości, wydaje się być opowieścią z życia i o życiu Anny German, niestety zbyt krótkim, bo trwającym tylko czterdzieści sześć lat. Pozostały wspomnienia i piosenki, które po latach, wciąż są niezapomniane.
Operowa twórczość Stanisława Moniuszki najczęściej kojarzona jest z tematyką narodową oraz licznymi odniesieniami do patriotyzmu i propagowania wzorców związanych z kulturą polską. Okazuje się jednak, że kompozytor za główny cel nie zawsze stawiał sobie promowanie rodzimej tradycji. Beata, ostatnia, jednoaktowa opera Stanisława Moniuszki jest kompozycją wyrazowo mniej złożoną od chociażby Strasznego Dworu. Dzieło za życia kompozytora nie doczekało się aprobaty polskiej publiczności, oczekującej od kompozytora raczej dzieł ku pokrzepieniu serc niż wodewilu. Akcja tej opery komicznej oparta jest o liczne intrygi oraz miłosne perypetie głównej bohaterki, Beaty. Niniejszy album w pewnym sensie ukazuje nam operową twórczość Stanisława Moniuszki z innej, nie tak oczywistej, perspektywy. Niniejsze nagranie wiąże się przywróceniem przez Operę Krakowską do życia tego zapomnianego, w wyniku II wojny światowej dzieła. Rekonstrukcji zniszczonej w gruzach warszawskiego Teatru Wielkiego partytury dokonał Krzysztof Baculewski na podstawie wyciągu fortepianowego.