Album został wydany przez wytwórnię Pentatone (PTC 5186823). Tracklista: Joseph Haydn: 1. Concerto For 2 Lire Organizzate (Flute And Oboe) And Orchestra No. 1 In C Major, Hob. Viih:1 2. Concerto For 2 Lire Organizzate (Flute And Oboe) And Orchestra No. 3 In G Major, Hob. Viih:3 Carl Stamitz: 3. Concerto For Flute, Oboe And Orchestra In G Major 4. Concerto For Flute And Orchestra In D Major
Album live, zapis koncertu z 18 czerwca 1971 w słynnej Carnegie Hall w Nowym Jorku.
Po wielkim sukcesie Mumford & Sons i Of Monsters And Men teraz pora na Amerykanów z The Lumineers. Amerykańskie trio folkowe z Denver to jednak zdecydowanie bardziej kameralna odpowiedź na europejskie gwiazdy indie – folku. Szczera, pełna pasji muzyka i znaczące teksty szybko przysporzyły The Lumineers rzesze fanów – ich wydany w małej niezależnej wytwórni singiel „Ho Hey” rozszedł się w samych tylko Stanach Zjednoczonych w ilości ponad 600 tys. egzemplarzy, a album „The Lumineers” dotarł do 11 miejsca listy Billboardu! Na debiutanckiej płycie „The Lumineers” folk i bluegrass, miesza się z akustycznym popem, a żarliwość i surowość materiału może miejscami kojarzyć się nawet z dokonaniami Jeffa Buckleya, czy nawet samego Boba Dylana.
Album Stanleya Clarka „Find Out!” został zarejestrowany w składzie: Drums, Percussion, Vocals – Rayford Griffin Guitar – Eddie Martinez, Raymond Gomez Keyboards – Pat Leonard, Sunnie Paxson Keyboards, Vocals – Robert Brookins Mastered By – Bernie Grundman Percussion – Paulinho Da Costa Producer, Bass, Guitar, Vocals – Stanley Clarke Godny uwagi jest rockowo-rapowy utwór „Born In The U.S.A”, w którym Clarke występuje jako LL Cool J parodiujący Springsteena. „Find Out!” to album z wieloma twórczymi zwrotami instrumentalnymi. To markowa strona Clarke i ma wszystkie uroki jednego z najlepszych basistów na świecie! Zremasterowany krążek został wydany ponownie w 2019 roku nakładem wydawnictwa Music On Cd. Tracklista: 1. Find Out 2. What If I Should Fall In Love 3. Born In The U.S.A. 4. The Sky's The Limit 5. Don't Turn The Lights Out 6. Campo Americano 7. Stereotypica 8. Psychedelic 9. My Life
Wyjątkowy koncert drum&basowego duetu z Wielkiej Brytanii, który stał się prekursorem dubstepu. Rok 2011 okazał się spektakularny dla Chase & Status – w samej tylko Wielkiej Brytanii drugi album duetu – „No More Idols” rozszedł się w ilości ponad pół miliona egzemplarzy, a single w milionowej! Koncert w Brixton Academy był zwieńczeniem wyprzedanej trasy koncertowej. Na płycie znalazły się wszystkie największe hity Chase & Status - m.in. "End Credits", "Let You Go", "Blind Faith", "Hitz" i "Time". Gościnnie na koncercie wystąpili m.in. Tinie Tempah, Liam Bailey, Delilah i Mali. DVD zawiera również materiał zza kulis trasy, a także wszystkie oficjalne teledyski w wersji nieocenzurowanej. Chase & Status będą największą gwiazdą festiwalu Burn Selector Festival 2012, który jak co roku odbywa się w Krakowie.Lista utworów:Main Feature Concert [1 hr 22 mins]1. No Problem2. Eastern Jams3. Fire In Your Eyes4. Hypest Hype5. End Credits6. Flashing Lights7. Streetlife *8. Hocus Pocus 9. Take Me Away *10. Brixton Briefcase11. Smash to Pieces12. Let You Go13. Midnight Caller14. Heartbeat15. Time16. Blind Faith17. Hitz18. Fool Yourself ExtrasTour Documentary [9 mins]Official Music Videos:1. Hypest Hype [5:00]2. Let You Go [3:50]3. Blind Faith [9:30] 4. Time [3:50]5. Hitz [3:15]6. Flashing Lights [5:17] 7. End Credits [4:51Bonus Live CD Album 1. No Problem2. Eastern Jams3. Fire In Your Eyes4. Hypest Hype5. End Credits6. Flashing Lights7. Hocus Pocus 8. Brixton Briefcase9. Smash to Pieces10. Let You Go11. Midnight Caller12. Heartbeat13. Time14. Blind Faith15. Hitz16. Fool Yourself
Album został wydany przez wytwórnię Tacet (TACET 216). Wydawnictwo otrzymało nagrodę Pizzicato Supersonic (Pizzicato, 06-2015). Tracklista: 1. Trois Pièces Faciles Pour Piano À Trois Mains 2. Tango 3. Trois Pièces Pour Quatuor À Cordes Arrangées Pour Piano À Quatre Mains Par Le Compositeur Le Sacre Du Printemps. Première Partie: 4. L’adoration De La Terre Le Sacre Du Printemps. Seconde Partie: 5. Le Sacrific 6. Cinq Pièces Facile Pour Piano À Quatre Mains 7. Piano-Rag-Music For Piano Solo
Legendarny wokalista soulowy William Bell, powraca do macierzystej wytwórni Stax Records, aby wydać wymownie zatytułowany, pierwszy od prawie czterdziestu lat album „This Is Where I Live”. Bell, kompozytor i wykonawca wielu znanych standardów, takich jak „You Don’t Miss Your Water”, „Private Number”, „Every Day Will Be Like A Holiday”, czy “I Forgot To Be Your Lover”, tym razem napisał większość utworów razem ze zdobywcą nagrody Grammy – Johnem Leventhalem.Album został opatrzony napisanym specjalnie na tą okazję tekstem autorstwa historyka muzyki Petera Guralnicka, który zauważa, że krążek „jest pełen życiowych mądrości, nieosiągalnych dla młodszych wykonawców”. Nad muzyką unosi się dyskretne napięcie, choć jest ona wykonana w sposób subtelny i opanowany.„W moim wieku”, tłumaczy Bell, „doświadczenie pozwala człowiekowi na akceptację swoich wad i ograniczeń. Przyjmuję je, jestem z nimi pogodzony. Kiedy piszę melodię lub słowa, jestem szczery do bólu”.To nastawienie wyraźnie słychać w utworze otwierającym album – „The Three Of Me”, który charakteryzuje się typową dla Bella bezpośredniością. Artysta opisuje w nim człowieka, który stracił swoją miłość.Innym mocnym punktem albumu jest ciężki „Poison In The Well”, opowiadający o toksycznej miłości, czy autobiograficzny utwór tytułowy. Bell pokazuje też swoją balladową duszę w „I Will Take Care Of You” – adresowanym do chorego przyjaciela. Efekt jest powalający.Kariera Williama Bella rozpoczęła się w latach 50-tych. Dziś, po wielu latach, legendarny muzyk powraca do świata muzyki w wielkim stylu.
Dziesiąty album niemieckich power metalowców. Iron Savior pozostaje wierny swoim prostym gitarowym solówkom, chwytliwym chórom, a charakterystyczny głos Pieta sprawia, że "Kill Or Get Killed" to doskonały album.
25 listopada 2016 roku nakładem B.O.R. Records ukazał się solowy album Palucha pt. "Ostatni krzyk osiedla". To drugi solowy album rapera w 2016 roku. Pierwszy krążek "10/29" trafił do sklepów 4 marca 2016 i utrzymał sie 27 tygodni na liście OLiS pokrywając się platyną. Materiał nawiązuje swoim tytułem do zespołu AIFAM w którym Paluch działał w latach 2005-2010. "Oko" był to obraźliwy zwrot kierowany do wszystkich oponentów i wrogów, pochodzący z wewnętrznego slangu ekipy. Przez lata działalności w Poznańskim podziemiu zespół nagrał kilka utworów pod tytułem "Oko" czy "Oko Styl". Po kilku latach od rozpadu grupy Paluch nawiązuje do tego okresu zmieniając delikatnie znaczenie zwrotu OKO i rozwijając je do "Ostatni krzyk osiedla". "Ostatni krzyk osiedla" jako ostatnie pokolenie pamiętające prawdziwy klimat osiedli na których zawiązywały się przyjaźnie na całe życie, liczyła się szczerość, prawdziwość i relacje face to face a nie tylko internetowe znajomości. Nie oznacza to jednak że materiał w swojej formie będzie klasyczny czy przesiąknięty brzmieniem z lat 90'. To do czego przyzwyczaił nas raper na poprzednich produkcjach to przede wszystkim świeżość brzmienia i to pozostaje bez zmian. Lirycznie album będzie bardziej szorstki od swojego poprzednika z początku 2016 roku. Tematyka utworów porusza problemy społeczne oraz opisuje to jak wygląda miejska dżungla w XXI wieku. Nie zabraknie też wielu odniesień do dzisiejszej sceny hip-hopowej. Tracklista: LP 1 Side A 1. OKO (Ostatni Krzyk Osiedla) prod YoungVeteran$ 2. Self Made prod. soSpecial 3. Prosto w ryj prod. The Returners 4. 24H prod. Robert Dziedowicz Side B 1. W moim życiu prod. Julas 2. Mat ft. Gedz, Sheller prod. soSpecial 3. Szaman prod. PSR LP 2 Side C 1. Strefa Komfortu ft. Kobik prod. soSpecial 2.. Gdybyś Kiedyś prod. Maiky Beatz 3. 061 ft Onek87 prod. Deemz 4. Kontur prod. soSpecial Side D 1. Banany prod. The Returners 2. Daj mi powód prod. Oster 3. Offline
Ólafur Arnalds konsekwentnie buduje swój wizerunek jednego z najzdolniejszych młodych kompozytorów. Wzbogaca dotychczasowy neoklasyczny styl szeroką gamą wpływów, od elektroniki poczynając na minimalizmie kończąc. Jest artystą czerpiącym z różnorodnych źródeł przy zachowaniu charakterystycznego dla siebie, rozpoznawalnego stylu. Od debiutu w 2007 r. (Eulogy for Evolution) 26-letni Islandczyk z Mosfellsbær, miasteczka na przedmieściach Reykjaviku, rozsławił swe nazwisko dzięki licznym projektom, w których wziął udział. Wystąpił w Europie, Ameryce Północnej i Chinach, dając małe, kameralne koncerty, które dzięki tej konwencji pozwoliły zalśnić w pełni jego talentowi. Nowy, trzeci album studyjny tego artysty For Now I Am Winter ukazuje inne jego oblicze. Arnalds odnajduje własną niszę mimo odwołań do tego, co znane: muzyki Maxa Richtera, pejzaży dźwiękowych Sigur Rós czy neoklasycznych kompozycji Jóhanna Jóhannssona. Nowe nagrania wnoszą wiele nowości w stosunku do poprzednich albumów. Podczas gdy fortepianowe kompozycje z poprzednich płyt w wolnym tempie wyłaniały się z pojedynczych tonów, tak tutaj spotykamy bardziej zwarte, złożone utwory. Na poprzednich płytach podstawą był zwykle fortepian i smyczki, a elektronika pojawiała się jako swoisty dodatek, rzadko porzucający swą peryferyjną rolę. Obecnie dynamika utworów uległa zmianie. Pomimo, że struktura pozostaje w większości przypadków tradycyjna, myślenie Arnaldsa o pozostałych elementach cechuje większa odwaga. Największa zmiana dokonała się czasie ostatniego roku. Choć wiele obecnej muzyki powstało w przeciągu kilku miesięcy i wydawało się, że wszystko jest gotowe, okazało się, że jednak czegoś tej muzyce brakuje. „ Miałem gotowy cały album, ale czułem, że jest on taki sam, jak poprzedni. Był dobry, ale to nie był dla mnie wystarczająco duży krok naprzód”. Olśnieniem była dla artysty rozmowa z przyjacielem, który zachęcił go, by był „bardziej na bieżąco z muzyką, nie tylko z Twitterem”. Ta rada podziałała. Arnalds był bowiem stale obecny w sieci, kontaktował się z fanami przez Twittera, Facebooka i stronę internetową, uaktualniając wpisy codziennie i donosząc o postępie prac i metodach realizacji Living Room Songs czy Found Songs. Wziął sobie do serca zdanie kolegi i zdecydował się cofnąć o kilka kroków wstecz, by zmienić taktykę. Szybko okazało się, co powinno ulec zmianie. Amerykański kompozytor Nico Muhly został poproszony o pomoc przy aranżacjach orkiestrowych. „Chciałem, by wziął to, co już mam i urozmaicił pod względem faktury, czyli żeby np. zawierający dwa dźwięki motyw rozpisał na trzydzieści różnych instrumentów”. Pełniejsza orkiestracja sprawiła, że For Now I Am Winter oddycha pełnią płuc, zmienia się, różnicuje. Wyraźne są też zmiany dynamiczne, biorąc choćby pod uwagę filmowe prawie Only The Winds stanowiące jeden z najbardziej dramatycznych i głębokich momentów całego albumu. Minimalizm wcześniejszych kompozycji nie jest już tak widoczny. Największy skok w porównaniu do tego, co było, widać na przykładzie zastosowania wokalu. Wcześniej sugerowano wprawdzie Arnaldsowi, by zaczął współpracować z którymś ze znanych wokalistów, ale „żaden nie odpowiadał mi tak do końca. Czułem się do tego niejako zmuszony, co poskutkowało tym, że nie mogłem się pozbyć wrażenia, że robimy to bez przekonania i wyraźnego powodu”. Ale współpraca z Arnórem Danem Arnarsonem z Agent Fresco podczas nagrań utworu na płytę Ryuichi Sakamoto (znajdującego się na obecnym albumie pod nazwą Old Skin) okazała się tak miłą niespodzianką, że głos tego artysty pojawił się jeszcze na trzech innych ścieżkach: For Now I Am Winter, Reclaim i A Stutter.Wpływ Arnóra widać na całej płycie, również tytuł pochodzi od niego. Jego zaangażowanie w projekt było nie tylko udziałem jako artysty muzyka, lecz także jako przyjaciela. „Cały album to wynik naszych wspólnych pomysłów, jego wpływ widać nawet w tych utworach, w których on sam nie występuje. Jego głos wpłynął na moje decyzje odnośnie do wszystkich utworów”. Dowodem jest chociażby piosenka tytułowa – zupełnie inna od wszystkiego, co powstało wcześniej. 18 miesięcy temu trudno byłoby pomyśleć, że taki utwór powstanie.For Now I Am Winter to największy krok, jaki w dotychczasowej karierze zrobił Arnalds. „Pragnę skupić się na tym albumie, bardzo w niego wierzę. Myślę, że jest to najlepsza rzecz, jaką do tej pory zrobiłem. Cieszę się, że zdecydowałem się spróbować czegoś nowego”. Dla Arnaldsa idea rozwoju i cyklicznej zmiany jest stała i konieczna dla twórczości. Trzyma się jej ściśle, co widać na obecnym albumie – słychać, jak bardzo Ólafur Arnalds rozwinął się jako kompozytor, ale także mamy szansę poznać go jako autora piosenek.