Polonezy [B] to wolumin pierwszy fonograficznej serii B chopinowskiego Wydania Narodowego : utworów wydanych po śmierci kompozytora. Album zawiera dziewięć polonezów tzw. warszawskich powstałych w latach dziecięcych i młodzieńczych w wykonaniu wybitnego interpretatora utworów Chopina ,pianisty Janusza Olejniczaka.
Wariacje a–moll Lessla po raz pierwszy zostały opublikowane w 1934 r. Oryginalny tytuł utworu znajdujący się na karcie tytułowej brzmi: "VI Variations pour Clavecin ou Piano-forte composées par François Lessel". Wariacje a–moll op. 15 powstały najprawdopodobniej ok. 1810 r. Drukiem opublikowane zostały 100 lat później w wydawnictwie kościoła Panny Marii w Warszawie. Wariacje E-dur na temat popularnej melodii tyrolskiej "Steh’auf, steh’auf o du Schweitzer Bub" skomponował Chopin w 1824 r. dla generałowej Katarzyny Sowińskiej. Utwór został opublikowany w 1851 r. Chopinowskie Wariacje B-dur op. 12 na temat "Je vends des Scapulaires" z opery Ludovic Hérolda Halevy’ego powstały w 1833 r. z dedykacją dla Mademoiselle Emma Horsford. Wariacja E-dur Chopina utrzymana w tempie Largo, jest częścią utworu zatytułowanego: "Hexameron. Morçeau de Concert. Grendes Variations de Bravoure" – skomponowanego przez 6 sławnych muzyków (Liszta, Thalberga, Pixisa, Herza, Czernego i Chopina). Tematem wariacji jest melodia marsza z opery "Purytanie" Belliniego. Szymanowski w swojej spuściźnie pozostawił dwa cykle wariacji fortepianowych. Wariacje na polski temat ludowy h-moll op. 10 napisane zostały w latach 1900-04. Utwór składa się z tematu i dziesięciu numerowanych wariacji.
Chopina gra jak Polak, Débussy’ego jak Francuz, a Prokofiewa jak Rosjanin. Te, wypowiedziane wiele lat temu w kontekście gry Eugena Indjica słowa szybko stały się znakiem rozpoznawczym talentu pianisty. W Polsce artysta zaskarbił sobie sympatię melomanów już w 1970 r., podczas udziału w przesłuchaniach VIII Konkursu Chopinowskiego. Warszawska publiczność, słysząc dojrzałe, pełne wirtuozerii interpretacje Indjica szybko zwróciła uwagę na jego olbrzymi talent.
25 września w Carnegie Hall (Weill Recital Hall) odbył się niepowtarzalny koncert Makowicz vs. Możdżer , którego współorganizatorami byli Instytut Kultury Polskiej w NY i Pomaton EMI. Dwaj mistrzowie wagi ciężkiej jazzowego fortepianu zagrali kompozycje własne oraz Chopina, Ellingtona...Dźwięki przez nas zarejestrowane będą dla Was dostępne na płycie CD zatytułowanej "Makowicz vs. Możdżer at the Carnegie Hall". Pomysł na koncertowy pojedynek w Carnegie Hall Adama Makowicza i Leszka Możdżera wziął się...ze snu Pawła Potoroczyna. "Odebrałem kiedyś telefon i usłyszałem w słuchawce "Dzień dobry. Tu mówi Paweł Potorczyn z Instytutu Kultury Polskiej w Nowym Jorku. Śnił mi się Pan wczoraj. Śniła mi się owacja na stojąco po Pańskim koncercie z Adamem Makowiczem w Carnegie Hall. Co Pan na to?". Odpowiedziałem, że to bardzo piękny sen i oby się ziścił. Tak doszło do tego koncertu" wspomina Leszek Możdżer. Carnegie Hall to najbardziej prestiżowa sala koncertowa na świecie. W połowie lat siedemdziesiątych to właśnie tam odbył się amerykański debiut Adama Makowicza. Po prawie trzydziestu latach na tych samych deskach niekwestionowany mistrz solowej pianistyki jazzowej spotkał się ze wschodzącą gwiazdą polskiego jazzu, Leszkiem Możdżerem. Dla młodego pianisty koncert z Makowiczem był wielkim przeżyciem - "Mam do niego ogromy szacunek. To jeden z mistrzów, którymi fascynowałem się od młodych lat. Dla mnie to jest wielkie i symboliczne spotkanie. Mając świadomość, że mogę polec, nie mam wątpliwości, że chcę z nim zagrać". Znawcy i krytycy muzyczni orzekli, że o porażce nie mogło być mowy. Obaj muzycy okazali się godnymi siebie przeciwnikami. Techniczna wirtuozeria Makowicza w połączeniu z niepokornością i zadziornością Możdżera zaowocowała niepowtarzalnym koncertem, który możemy usłyszeć na płycie "Makowicz vs. Możdżer at the Carnegie Hall". Repertuar koncertu wybrał Adam Makowicz. Złożyły się na niego interpretacje kompozycji Chopina oraz standardy muzyki jazzowej z lat trzydziestych i czterdziestych. Możdżerowi znacznie bliższy jest Chopin. Słynie z niebanalnych, jazzowych transkrypcji utworów wielkiego kompozytora. Na płycie możemy usłyszeć trzy preludia, które artyści wykonują wspólnie oraz jedno preludium i fantazję Impromptu wykonywaną solo przez Makowicza. Fantazje Chopina słyną z tego, że dają największą swobodę interpretacyjną, ale przez to potrafią sprawić niemałą trudność. Leszka Możdżera z kolei możemy usłyszeć solo w kompozycji Adama Makowicza, pt. "Tatum on my mind". To symboliczny wybór, ponieważ utwór ten powstał jako hołd dla mistrza artysty, Arta Tatuma - pianisty, który wyniósł solową pianistykę jazzową do rangi osobnego zjawiska w jazzie nowoczesnym. Równie interesująco w interpretacjach duetu brzmią amerykańskie standardy autorstwa Leonarda Bernsteina, Georga Gershwina, Cole Portera i Duke’a Ellingtona (muzycy sięgnęli po jeden z popisowych utworów jego orkiestry - "Caravan"). Ten fragment płyty inauguruje klasyk musicalowy - "The Surrey with the fringe on the top" skomponowany przez Richarda Rogersa do musicalu "Oklahoma". Miłośnicy kina mogą pamiętać go z jednej z najzabawniejszych scen słynnej komedii romantycznej, "Kiedy Harry poznał Sally". Całość wieńczy natomiast kompozycja znacznie bardziej mroczna i nastrojowa - "Dziecko Rosemary" autorstwa Krzysztofa Komedy. Utwór ten, który na stałe wszedł do kanonu najważniejszych polskich kompozycji jazzowych pochodzi ze ścieżki dźwiękowej, którą Komeda stworzył na potrzeby filmu Romana Polańskiego pod tym samym tytułem. W Carnegie Hall znany na całym świecie mistrz miał stoczyć pojedynek z ruszającym dopiero na podbój świata uczniem. Zamiast tego zarówno koncert, jak i dokumentująca go płyta są wyrazem dojrzałego spotkania dwóch wielkich muzyków, którzy podziałali na siebie inspirująco. (EMI)
Fryderyk Chopin był największym kompozytorem i pianistą XIX wieku. Na rok przed śmiercią, w 1848 roku, londyńskie „Daily News” pisały o nim: „Delikatność i łagodność emanujące z jego gry mogą zwieść słuchacza, który nawet nie podejrzewa, jaki ogrom cierpień stoi za tą anielską muzyką”. Pierwsze dwadzieścia lat życia spędził Chopin w Polsce, rozwijając swe zdolności, które pragnął później zaprezentować w Wiedniu. Wprawdzie na początku nie wszystko układało się tak, jak to zaplanował, to jednak szybkim czasie stał się gwiazdą paryskich salonów. Przyjazna kameralność muzycznego środowiska Paryża odpowiadała introwertycznej osobowości Chopina. Trema paraliżowała go przed wykonaniami przed dużą publicznością: „Czuję, jakby dusił mnie ich oddech, paraliżował ich oceniający wzrok, uciszały ich obce twarze” – pisał o audytorium przychodzącym na jego występy. Z czynnego koncertowania zrezygnował w 1832 roku, mając na koncie zaledwie trzydzieści recitali. Całe życie Fryderyka Chopina skoncentrowane było wokół fortepianu. Instrument ten stanowił swoiste medium, poprzez które polski geniusz przekazywał swe najskrytsze myśli i uczucia, sprawiając wrażenie, jakby to muzyka wybrała sobie Chopina, aby w dźwiękach fortepianu najpełniej wyraził jej piękno. Mawia się, że utwory Chopina to najwyższa forma, jaką przybrać mogła kiedykolwiek muzyka. Wśród setek kompozycji, które stworzył, poczynając od szeroko zakrojonych sonat i koncertów, a na najskromniejszych rozmiarów miniaturach kończąc, fortepian pozostaje głównym aktorem każdej z opowiedzianych przez C hopina historii. Nietypowe jest to, że Chopin jako jedyny prawdopodobnie kompozytor romantyczny nie napisał żadnej symfonii, żadnej opery, nie stworzył ani jednego kwartetu smyczkowego ani dużych form wokalnych. Powodowany jednak ciągłym dążeniem do „serca muzyki narodowej” (chociaż może bardziej była to podróż do wnętrza własnej duszy) był w stanie powiedzieć więcej w niespełna minutowej kompozycji niż współcześni mu twórcy, którzy potrzebowali do wyrażenia siebie większych form. Chopin był wyśmienitym improwizatorem, co sprawiało wrażenie, jakoby jego muzyka powstawała wyłącznie w chwilach twórczego uniesienia. On jednak, jak pisała George Sand, „mógłby siedzieć zamknięty w pokoju całymi dniami, pracując nad jednym, pojedynczym taktem”. Pianista i krytyk Karl Filtsch wyraził to jeszcze dobitniej: „Kiedy przychodziło do przeniesienia pomysłów na papier i przypomnienia sobie pierwotnego natchnienia, które pchnęło go do skomponowania konkretnych dźwięków, Chopin wpadał na wiele dni w napięcie graniczące z rozpaczą”. Najbardziej przejmująco ze wszystkich wypowiedzi Chopina brzmi porównanie komponowania mazurków do „wyszarpywania ich z boleśnie krwawiącego serca”. Dzięki tak osiągniętej przebogatej ekspresji swojej muzyki Chopin pozostaje jednym z najbardziej oryginalnych i wartościowych twórców muzycznych.
Na jednej płycie – wszystkie opublikowane dzieła Mendelssohna na fortepian i orkiestrę. Sam kompozytor był uważany za jednego z najwybitniejszych pianistów swoich czasów. Clara Schumann opisuje go jako „najdroższego” sobie kompozytora. Choć prace Mednelssohna łączące fortepian z orkiestrą nie są tak liczne jak choćby Chopina czy Lista – uznaje się je za klasyczne dla stylistyki dziewiętnastego wieku. Ceniony jest przede wszystkim za niezwykły wdzięk linii melodycznych.
Recital z utworami Fryderyka Chopina w wykonaniu Artura Rubinsteina. Nagrania historyczne z lat 1953-57.
Niezwykłe aranżacje wielkiego mistrza i wirtuoza fortepianu Ignacego Jana Paderewskiego zebrane na jednej płycie. W repertuarze min. utwory samego pianisty, a także Schubertam Rubinsteina, Debussego, Beethovena, Chopina. Wydanie w eleganckim czarnym digipacku.
„Adam Palma Meets Chopin” to płyta szczególna w dyskografii Adama Palmy. Światowej klasy wirtuoz gitary nie tylko zmierzył się na niej z repertuarem jednego z najwybitniejszych kompozytorów wszech czasów, ale dokonał również czegoś wyjątkowego – dał utworom Fryderyka Chopina nowe życie. Tym samym utworom, które do tej pory kojarzyły się przede wszystkim z fortepianem. Palma wspiął się na wyżyny swojej wrażliwości muzycznej i stworzył płytę jedyną w swoim rodzaju. Kunszt, którym nasycona jest ta płyta, docenił sam Al Di Meola: „Chopin, zagrany przez Adama Palmę na gitarze z nowoczesnym podejściem rytmicznym, jeszcze nigdy nie brzmiał tak oryginalnie. Muzyczna koncepcja Palmy jest niezwykła w najlepszym znaczeniu tego słowa, zarówno w warstwie dźwiękowej, jak w kategoriach czystego muzycznego piękna. Kto powiedział, że muzyka Chopina przypisana jest wyłącznie do fortepianu? Adam Palma śmiało przenosi ją na instrument nie kojarzony do tej pory z Chopinem. Oto dzieło prawdziwej twórczej pasji. Brawo!”
W setną rocznicę śmierci Aleksandra Skriabina, wybitnego pianisty i kompozytora rosyjskiego, Valentina Lisitsa przygotowała album z jego mniej znanymi, znakomitymi dziełami fortepianowymi. Starannie dobrane utwory uwidaczniają wyraźne wpływy Fryderyka Chopina oraz Ferenca Liszta, ale przede wszystkim pozwalają słuchaczom prześledzić drogę twórczą Skriabina uważanego za jednego z najbardziej nowatorskich kompozytorów początku XX wieku. Valentina Lisitsa to światowej sławy pianistka, urodzona w Kijowie. Jej album z nagraniami utworów Glassa i Nymana oraz Etiudy Chopina i Schumanna spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem krytyki i słuchaczy. Kanał YouTube artystki subskrybuje ponad 200000 użytkowników, a jej nagrania video mają ponad 90 milinów odwiedzin.