
Transkrypcje muzyki fortepianowej Chopina przez Leopolda Godowskiego.
- Wykonawca Scherbakov Konstantin
- Data premiery 2009-01-01
- Nośnik CD
- Muzyka poważna / Recitale
- 1-09-2020, 02:16
- 0
- 0
- admin

Transkrypcje muzyki fortepianowej Chopina przez Leopolda Godowskiego.

Podobnie jak cykl The Real Chopin tzw. „Seria Biała” zaplanowana jest jako komplet Dzieł wszystkich Fryderyka Chopina – ale na instrumentach współczesnych. Serię otworzyło nagranie obu koncertów fortepianowych Chopina w wykonaniu 13- i 14-letniego wówczas Jana Lisieckiego (z towarzyszeniem orkiestry Sinfonia Varsovia), zarejestrowanych podczas festiwal Chopin i jego Europa. Obecnie ukazują się nowe tytuły, niekiedy realizowane przez artystów podwójnie – na instrumentach z epoki i fortepianach współczesnych. Ukazujące się równolegle dwie płyty z tym samym repetuarem ale różnym dźwięku mają – obok artystycznego – wyjątkowy walor poznawczy. Płyta zawiera Andante spianato i Wielki Polonez Es-dur Op. 22, Mazurki op. 17 w wykonaniu Diny Yoffe, oraz utwory na cztery ręce i dwa fortepiany, które artystka nagrała ze swoim synem, Danielem Vaymanem. Jest to druga płyta, którą duet ten nagrał dla Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina – pierwsza, z podobnym repertuarem ale na historycznych instrumentach ukazała się w serii The Real Chopin.

Narodowy Instytut Fryderyka Chopina wydał do tej pory cztery płyty pianisty i dyrygenta Howarda Shelleya z kompozycjami Fryderyka Chopina, Franciszka Lessla oraz Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego. Kolejny album kontynuuje ścieżkę interpretacji muzyki polskich kompozytorów. W wykonaniu Shelleya usłyszymy tym razem utrzymany w stylu brillante Koncert fortepianowy E-dur nr 1 Władysława Krogulskiego - „polskiego Mozarta”. Na płycie znalazło się również „Adagio et rondeau à la polonaise” Es-dur op. 9 na fortepian z towarzyszeniem orkiestry, utwór Franciszka Lessla, który może uchodzić za prototyp chopinowskiego „Andante spianato et Grande Polonaise brillante” op. 22. Płytę nagrano w Studio Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego.

„Bartek jest wykonawcą, który rozumie, że współtworzenie sztuki wymaga patrzenia w jednym kierunku, a nie tylko na siebie nawzajem”. - Miłosz Pękala „Wrażliwość na brzmienie oraz niesamowita kreatywność Miłosza sprawiły, że kolorowy świat dźwięków organów i perkusji okazał się jeszcze bardziej intrygujący i fascynujący”. - Bartosz Jakubczak Zarówno organy, jak i perkusja to instrumenty, które imponują swoimi możliwościami i potęgą brzmienia, zarazem posiadając wiele barw, faktur i odcieni. Album „Patmos. Music For Organ & Percussion” to pierwsze nagranie muzyki tego typu na polskim rynku fonograficznym. Utwory na organy i perkusję nie są często wykonywane w Polsce, co stanowiło dla artystów – Bartosza Jakubczaka (organy) i Miłosza Pękali (perkusja) – dodatkową motywację do stworzenia projektu, który ukazywałby cztery różne muzyczne pomysły na właśnie takie instrumentarium. Ponadto na CD znalazł się specjalnie napisany na potrzeby płyty utwór „Letter From Faraway Island” na organy i perkusję (2018) Aleksandry Chmielewskiej. Motyw wyspy Patmos w kompozycji Chmielewskiej nawiązuje do utworu „Landscapes Of Patmos” Petra Ebena, stąd też tytuł płyty. Twórczym uzupełnieniem koncepcji repertuarowej płyty są dzieła: „Thierry’ego Escaicha Ground II” oraz Marka Jasińskiego „Psalmodia” (światowa premiera fonograficzna). „Kolorystyka dźwięków, jaką dostarczają organy oraz instrumenty perkusyjne, stała się bodźcem do poszukiwań literatury muzycznej przeznaczonej na tę obsadę wykonawczą. Zestawienie barw wspomnianych instrumentów zrodziło we mnie fascynację tego rodzaju muzyką” – opowiada Bartosz Jakubczak. „Miejsce nagrania, jakim jest Sala Koncertowa Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, nie jest przypadkowe, bowiem stworzyło idealne warunki do zaistnienia precyzyjnie zaaranżowanego spotkania z instrumentarium perkusyjnym w wykonaniu Miłosza Pękali” - dodaje. „Płyta jest pierwszym nagraniem muzyki tego typu na polskim rynku fonograficznym. W tym miejscu składam podziękowanie wspaniałemu muzykowi i współwykonawcy Miłoszowi Pękali, bez którego to nagranie nie doszłoby do skutku, a także Aleksandrze Chmielewskiej, która skomponowała utwór z myślą o nagraniu tej płyty. Dziękuję również mojej żonie Agacie za nieustającą miłość i wsparcie. Album „Patmos. Music For Organ & Percussion” to jeszcze jeden piękny przykład wśród płyt wydawnictwa Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina – Chopin University Press na to, jak wspaniale mogą owocować muzyczne przyjaźnie. W wypadku „Patmos. Music For Organ & Percussion” mamy do czynienia z niezwykle zróżnicowanym konglomeratem kompozycji XX-wiecznych i współczesnych w brawurowym wykonaniu nietypowego, organowo-perkusyjnego duetu” – mówi artysta. Dofinansowano ze środków Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Muzycy: Bartosz Jakubczak – organy Miłosz Pękala – perkusja

Winylowa wersja albumu Zwycięzca XVII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina - Seong-Jin Cho zagłębia się w świat muzyki Claude’a Debussy’ego w przeddzień setnej rocznicy śmierci wybitnego francuskiego kompozytora. Po dwóch bestsellerowych albumach z muzyką Chopina, Seong-Jin poświęca swój trzeci krążek popularnym utworom fortepianowym Debussy’ego. Chopin, który spędził większość dorosłego życia w Paryżu, uznawany był przez Debussy’ego za najważniejszego kompozytora swoich czasów. Dla koreańskiego pianisty, który kształcił się w paryskim konserwatorium, obaj twórcy są niezwykle ważni. Młodego artystę łączy z Debussym wyjątkowo silna muzyczna więź. Album wypełniają znakomite interpretacje popularnych dzieł i cykli Debussy’ego, takich jak "Images I & II", Suite Bergamasque (ze słynnym "Clair de Lune") oraz Children’s Corner, będący pozycją obowiązkową dla każdego młodego adepta sztuki fortepianowej. Debussy jest dla Seong-Jin Cho kompozytorem o dużej wartości sentymentalnej. Children’s Corner znalazł się w programie pierwszego publicznego występu koreańskiego mistrza fortepianu.

Wyjątkowe nagrania utworów Chopina, których Nelson Freire dokonał w latach 1974-1976 dla Telefunkena.

Na zlecenie Organizatorów XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. F. Chopina firma Dux Recording Producers nagrywa wszystkie przesłuchania konkursowe. Podobnie jak w czasie poprzednich konkursów, nagrania te są przekazywane do zbiorów Fonoteki Towarzystwa im. Fryderyka Chopina.

Fryderyk Chopin był największym kompozytorem i pianistą XIX wieku. Na rok przed śmiercią, w 1848 roku, londyńskie „Daily News” pisały o nim: „Delikatność i łagodność emanujące z jego gry mogą zwieść słuchacza, który nawet nie podejrzewa, jaki ogrom cierpień stoi za tą anielską muzyką”. Pierwsze dwadzieścia lat życia spędził Chopin w Polsce, rozwijając swe zdolności, które pragnął później zaprezentować w Wiedniu. Wprawdzie na początku nie wszystko układało się tak, jak to zaplanował, to jednak szybkim czasie stał się gwiazdą paryskich salonów. Przyjazna kameralność muzycznego środowiska Paryża odpowiadała introwertycznej osobowości Chopina. Trema paraliżowała go przed wykonaniami przed dużą publicznością: „Czuję, jakby dusił mnie ich oddech, paraliżował ich oceniający wzrok, uciszały ich obce twarze” – pisał o audytorium przychodzącym na jego występy. Z czynnego koncertowania zrezygnował w 1832 roku, mając na koncie zaledwie trzydzieści recitali. Całe życie Fryderyka Chopina skoncentrowane było wokół fortepianu. Instrument ten stanowił swoiste medium, poprzez które polski geniusz przekazywał swe najskrytsze myśli i uczucia, sprawiając wrażenie, jakby to muzyka wybrała sobie Chopina, aby w dźwiękach fortepianu najpełniej wyraził jej piękno. Mawia się, że utwory Chopina to najwyższa forma, jaką przybrać mogła kiedykolwiek muzyka. Wśród setek kompozycji, które stworzył, poczynając od szeroko zakrojonych sonat i koncertów, a na najskromniejszych rozmiarów miniaturach kończąc, fortepian pozostaje głównym aktorem każdej z opowiedzianych przez C hopina historii. Nietypowe jest to, że Chopin jako jedyny prawdopodobnie kompozytor romantyczny nie napisał żadnej symfonii, żadnej opery, nie stworzył ani jednego kwartetu smyczkowego ani dużych form wokalnych. Powodowany jednak ciągłym dążeniem do „serca muzyki narodowej” (chociaż może bardziej była to podróż do wnętrza własnej duszy) był w stanie powiedzieć więcej w niespełna minutowej kompozycji niż współcześni mu twórcy, którzy potrzebowali do wyrażenia siebie większych form. Chopin był wyśmienitym improwizatorem, co sprawiało wrażenie, jakoby jego muzyka powstawała wyłącznie w chwilach twórczego uniesienia. On jednak, jak pisała George Sand, „mógłby siedzieć zamknięty w pokoju całymi dniami, pracując nad jednym, pojedynczym taktem”. Pianista i krytyk Karl Filtsch wyraził to jeszcze dobitniej: „Kiedy przychodziło do przeniesienia pomysłów na papier i przypomnienia sobie pierwotnego natchnienia, które pchnęło go do skomponowania konkretnych dźwięków, Chopin wpadał na wiele dni w napięcie graniczące z rozpaczą”. Najbardziej przejmująco ze wszystkich wypowiedzi Chopina brzmi porównanie komponowania mazurków do „wyszarpywania ich z boleśnie krwawiącego serca”. Dzięki tak osiągniętej przebogatej ekspresji swojej muzyki Chopin pozostaje jednym z najbardziej oryginalnych i wartościowych twórców muzycznych.

Światowa premiera nagrania Pieśni Chopina według Wydania Narodowego w hybrydowej wersji formatu SACD.

Pieśni Stanisława Moniuszki i Mieczysława Karłowicza w interpretacji jednego z najwybitniejszych współczesnych śpiewaków operowych, któremu partneruje na fortepianie rewelacyjny Helmut Deutsch, ukazały się właśnie na płytach Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina. Album wydany został dzięki współpracy z Teatrem Wielkim – Operą Narodową.