"Mówię tak, myślę nie" to album Ewy Bem wydany w 2001 roku nakładem Pomaton EMI. Znana z opolskiej estrady i jazzowych festiwali Ewa Bem nie nagrała po prostu kolejnego albumu. Zgodnie z tytułem, "Mówię tak, myślę nie", płyta jest bardzo przekorna.
Maciej Maleńczuk i Psychodancing, był zespołem nietypowym na polskiej scenie rozrywkowej. Czterech zawodowych muzyków z Poznania ze skandalizującym wokalistą z Krakowa stworzyło ansambl, który dał się poznać i pokochać szerokiej publiczności. Poza skandalami i medialnością wokalisty, główną przyczyną sukcesu był repertuar, bogaty stylistycznie, świetnie zagrany i potraktowany lekko i z przymrużeniem oka. Idealny dla ludzi chcących bawić się przy dobrych polskich piosenkach. W repertuarze Psychodancingu odnaleźć można najróżniejsze stylistyki muzyczne: od tanga, disco, pop po ballady. Mocną stroną są też charakterystyczne interpretacje przebojów z repertuaru gwiazd polskiej estrady. Płyta "Polskie Przeboje" prezentuje wybór coverów nagranych przez zespół w latach 2008 – 2012 i zarejestrowanych na płytach Psychodancing, Psychodancing vol 2, Live i Psychocountry. Na krążku znalazły się m. in. utwory "Bo to się zwykle tak zaczyna" Mieczysława Fogga, "Płonąca stodoła" Czesława Niemena, "Absolutnie" Wojciecha Młynarskiego czy "Kronika podróży – czyli ciuchcią w nieznane" Krzysztofa Klenczona.
Pierwsza kobieca gwiazda polskiego rocka. Apogeum jej popularności przypadło w przeddzień największego boomu w historii polskiej muzyki rockowej. Płytę wypełniają utwory z całej kariery artystki. Zarówno te z zespołami Budka Suflera, Stalowym Bagażem jak i piosenki nagrane jeszcze w latach 80- tych w Niemczech, gdzie artystka mieszkała do połowy lat 90-tych. Zamieszczono tu także piosenki z albumu „Chcę inaczej” wydanego w 1996 roku. Albumu, którym Trojanowska powróciła na polskie estrady. Niewątpliwą ozdobą tej płyty są największe hity piosenkarki nagrane ponownie w nowych aranżacjach w 2006 roku.„Pieśń o cegle”, "Wszystko, czego dziś chcę”, „Karmazynowe noce” i „Tyle samo prawd ile kłamstw”. Zabrzmiały bardzo świeżo i spokojnie mogłyby ponownie znaleźć się na radiowych listach przebojów.
Quincy Jones – artysta wielu lub wszystkich talentów, amerykański człowiek renesansu" orazsymbol dzisiejszej muzyki rozrywkowej: jazzman, lider zespołów oraz orkiestr, producent nagrań, filmów i programów telewizyjnych, autor książek i szef wytwórni płytowej, kompozytor, aranżer, ale także promotor wielkich gwiazd jazzu i estrady. Jest synonimem tego wszystkiego, co wydarzyło się we współczesnej muzyce rozrywkowej. Obecny swoimi projektami na muzycznym rynku of ponad sześciu dekad z imponującą kolekcją najważniejszych nagród i 28 statuetkami Grammy Award.
4 sezon francuskiego talent show – „Les Prodiges” pokazał światu niespotykaną dotychczas grupę obiecujących młodych artystów. Formuła programu zakłada, że biorą w nim udział wybitni młodzi muzycy, kształcący się w dziedzinie muzyki poważnej. To niezwykła szansa dla nich, aby zabłysnąć, w rzeczywistości tak wielkiej konkurencji i różnorodności, a dla nas, aby poznać przyszłe gwiazdy klasycznej estrady. Roxane Macaudière, soprano ( 2,6,10,14, 17, 20 ) Florian Le Bleïs, horn ( 3,9,13,18,20 ) Maxime Grizard, cello, piano (1,4,5,7,8,11,12,15,19,20) Roustem Saitkoulov (5,7,8,12,19) & Guillaume Vincent (14,18) , piano Thibaut Hennequin (17) , guitar Orchestre Régional Avignon-Provence ( 1-4,6,10,11,13,15,20) , Samuel Jean, conductor
20 świątecznych piosenek w wykonaniu amerykańskich gwiazd estrady.
Francis Albert Sinatra (ur. 12 grudnia 1915 w Hoboken, zm. 14 maja 1998 w Los Angeles) – amerykański piosenkarz i aktor filmowy pochodzenia włoskiego. Sinatrę uważa się za jednego z najlepszych wokalistów wszech czasów. Jego wykonania są znane z nienagannego frazowania i synchronizacji. Sinatra postanowił zostać piosenkarzem, gdy usłyszał w radiu Binga Crosby’ego. Karierę rozpoczynał śpiewając w małych lokalach w New Jersey, aż zwrócił na niego uwagę lider zespołu i trębacz Harry James. Po krótkim okresie współpracy z zespołem Jamesa, w 1940 roku Sinatra przyłączył się do zespołu Tommy’ego Dorseya, w którym stał się znanym wokalistą. Zdobył popularność również wśród młodzieży, stając się pierwszym idolem nastolatków. Dzięki niemu muzyka popularna, przedtem słuchana głównie przez dorosłych, zwiększyła grono swoich odbiorców o nowe pokolenie. W późnych latach 40. i na początku lat 50. kariera muzyczna Sinatry podupadła. Jednak w 1953 roku Sinatra powrócił w wielkim stylu, tym razem jako aktor, występując w Stąd do wieczności (From Here to Eternity). Po sukcesie filmowym, Sinatra odbił się od dna również w muzyce. W późniejszych latach występował jeszcze w wielu filmach. Początkowo, w latach 40., Sinatra nagrywał dla wytwórni Columbia Records. W latach 50. przeniósł się do Capitol Records, gdzie współpracował z najlepszymi producentami i aranżerami tamtych czasów, do których należeli m.in. Nelson Riddle i Billy May. Z tym ostatnim Sinatra nagrał wiele ze swoich najlepszych utworów. Na początku lat 60. muzyk miał już wyrobione nazwisko i mógł pozwolić sobie na stworzenie własnej wytwórni: Reprise Records. W latach 50. i 60. Sinatra był jedną z atrakcji Las Vegas. Śpiewał pod koniec lat 60 w duecie m.in. z polską piosenkarką Violettą Villas utwór "Strangers in the Night" w Casino de Paris. Dean Martin i Sammy Davis, Jr. byli jednymi z wielu artystów estrady, z którymi Sinatra się przyjaźnił. Sinatra, aktor Peter Lawford i komik Joey Bishop byli głównymi filarami Rat Pack (dosł. paczka szczurów) – luźnej grupy artystów estrady, którzy przyjaźnili się i razem się bawili.
Od czasu nagrania przez Glenna Goulda w 1955 roku "Wariacji Goldbergowskich BWV 988" Jana Sebastiana Bacha, świat muzyki nie był już taki jak wcześniej. Ten fonograficzny debiut artysty, zarejestrowany w Columbia Records uważany jest za przełomowe nagranie w historii współczesnej pianistyki. Przez 9 kolejnych lat wystąpił w najważniejszych salach koncertowych świata, m.in. w Salzburgu, Londynie, Moskwie i Leningradzie. W 1964 wycofał się z estrady, do końca życia poświęcając się nagraniom fonograficznym. Przedstawione Państwu nagranie, to zremasterowana wersja wydanego w 2015 roku kultowego albumu ML 5060.
Francis Albert Sinatra (ur. 12 grudnia 1915 w Hoboken, zm. 14 maja 1998 w Los Angeles) – amerykański piosenkarz i aktor filmowy pochodzenia włoskiego. Sinatrę uważa się za jednego z najlepszych wokalistów wszech czasów. Jego wykonania są znane z nienagannego frazowania i synchronizacji. Sinatra postanowił zostać piosenkarzem, gdy usłyszał w radiu Binga Crosby’ego. Karierę rozpoczynał śpiewając w małych lokalach w New Jersey, aż zwrócił na niego uwagę lider zespołu i trębacz Harry James. Po krótkim okresie współpracy z zespołem Jamesa, w 1940 roku Sinatra przyłączył się do zespołu Tommy’ego Dorseya, w którym stał się znanym wokalistą. Zdobył popularność również wśród młodzieży, stając się pierwszym idolem nastolatków. Dzięki niemu muzyka popularna, przedtem słuchana głównie przez dorosłych, zwiększyła grono swoich odbiorców o nowe pokolenie. W późnych latach 40. i na początku lat 50. kariera muzyczna Sinatry podupadła. Jednak w 1953 roku Sinatra powrócił w wielkim stylu, tym razem jako aktor, występując w Stąd do wieczności (From Here to Eternity). Po sukcesie filmowym, Sinatra odbił się od dna również w muzyce. W późniejszych latach występował jeszcze w wielu filmach. Początkowo, w latach 40., Sinatra nagrywał dla wytwórni Columbia Records. W latach 50. przeniósł się do Capitol Records, gdzie współpracował z najlepszymi producentami i aranżerami tamtych czasów, do których należeli m.in. Nelson Riddle i Billy May. Z tym ostatnim Sinatra nagrał wiele ze swoich najlepszych utworów. Na początku lat 60. muzyk miał już wyrobione nazwisko i mógł pozwolić sobie na stworzenie własnej wytwórni: Reprise Records. W latach 50. i 60. Sinatra był jedną z atrakcji Las Vegas. Śpiewał pod koniec lat 60 w duecie m.in. z polską piosenkarką Violettą Villas utwór „Strangers in the Night” w Casino de Paris. Dean Martin i Sammy Davis, Jr. byli jednymi z wielu artystów estrady, z którymi Sinatra się przyjaźnił. Sinatra, aktor Peter Lawford i komik Joey Bishop byli głównymi filarami Rat Pack (dosł. paczka szczurów) – luźnej grupy artystów estrady, którzy przyjaźnili się i razem się bawili.
Chuck Mangione – najbardziej rozpoznawalny trębacz jazzowy, artysta który swą wielką karierę zawdzięcza wspaniałym kompozycjom, od kilku dekad stanowiących kanon nowoczesnej i przebojowej muzyki… popularnej. Któż bowiem nie zna słynnych „Children of Sanchez”, „Feel So Good” lub - także nagradzanej Grammy - przeuroczej „Bellavia” ? Jeśli do tego dodać brawurowe hymny trębacza otwierające igrzyska olimpijskie w Montrealu i w Lake Placid, milionowe nakłady płyt i status mega-gwiazdy estrady jawi się nam postać herosa komercyjnej ery jazzu. Nie ulega wątpliwości, że Mangione przeciągnął w stronę jazzu tę część publiczności, która dotychczas nie należała do grona synkopowanych rytmów.