Just like You to drugi album studyjny Keb Mo, który powstał przy współpracy z Jacksonem Browne i Bonnie Raitt (tytułowy utwór "Just Like You" ). W 1997 roku płyta przyniósła bluesmanowi nagrodę Grammy za najlepszy album bluesowy.
Stevie Wonder, właśc. Stevland Hardaway Morris (ur. jako Stevland Hardaway Judkins 13 maja 1950 w Saginaw) – amerykański wokalista soulowy, kompozytor, producent i multiinstrumentalista. Jest jednym z artystów z największą liczbą sprzedanych albumów w historii. Jego nagrania sprzedały się w liczbie ponad 100 milionów płyt na całym świecie. Jest czwartym rekordowym zdobywcą nagród Grammy w dziejach przemysłu fonograficznego. Zdobył dwadzieścia dwie statuetki tejże nagrody. Płyta "Innervisions" otrzymała Nagrodę Grammy w kategorii Album of the Year za "Innervisions" w roku 1973.
Ostatni album studyjny wybitnego bluesmana, który zmarł w 2005 roku w wieku 54 lat. 'Dance With My Father' to zwieńczenie jego kariery. To właśnie za ten album, wydany w 2003 r., Luther otrzymał nagrody Grammy aż w czterech kategoriach – za najlepszy singel R&B (Dance With My Father), za najlepszą piosenkę roku (Dance With My Father), za najlepszy duet roku (The Closer I Get To You) oraz za cały album w kategorii R&B (Dance With My Father).
Kid Rock powraca z przebojowym albumem Sweet Southern Sugar! Krążek zawiera 10 premierowych utworów, w tym single "Greatest Show On Earth” oraz „Tennessee Mountain Top”. Nowy materiał pięciokrotnie nominowanego do nagród Grammy artysty powstawał głównie w Nashivlle, co bezpośrednio przełożyło się na brzmienie albumu przepełnione dźwiękami country.
Zespół OCN w swojej dotychczasowej karierze przeszedł wiele zmian, jednak to ostatnie kilkanaście miesięcy wydają się nieść najbardziej przełomowe z nich. Szósty album grupy "Waterfall" został wydany dzięki międzynarodowemu kontraktowi z wytwórnią Warner, a za brzmienie odpowiedzialny jest sam Vance Powell, laureat Grammy, ulubiony producent między innymi Jacka White'a. Płyta była w całości anglojęzyczna, można było się więc zastanawiać, jak kawałki brzmiałyby w naszym ojczystym języki, zwłaszcza, że to właśnie polskie teksty były zawsze siłą formacji.
Wes Montgomery – wybitny gitarzysta, który wywarł ogromny wpływ na wielu jazzowych wirtuozów tego instrumentu. Styl jego gry i muzyka kształtowały się dekadami oraz inspiracjami czerpanymi ze współpracy z gigantami jazzu, od Lionela Hamptona i Theloniousa Monka, po Cannonballa Adderleya, Rona Cartera i Johna Coltrane’a. Choć jego charakterystyczny styl gry z całą świadomością wyprowadzony od Charliego Christiana, uległ modyfikacji i kreacji – głównie pod wpływem twórczości Django Reinhardta – to technika i brzmienie stworzyły w muzyce jazzowej absolutnie nową jakość. Wśród muzyków – nie zdobywając przecież wielkiej komercyjnej popularności – uchodzi za najważniejszego twórcę nowoczesnego, jazzowego stylu gitarowego.Wes Montgomery miał 20 lat, kiedy zetknął się po raz pierwszy z nagraniami gitarzysty Charliego Christiana. Wydarzenie to sprawiło, że zainteresował się grą na tym instrumencie. Nie znając podstaw techniki gry, ani zasad muzyki, mozolnie dopasowywał do własnych możliwości technicznych to, co słyszał. Oryginalny, stonowany styl gry wynikał więc zarówno z inspiracji „christianowskich”, jak też z ograniczeń technicznych. Po latach, gdy pracował już z miejscowymi zespołami, miał ukształtowany autorski, charakterystyczny styl gry. Polegał na używaniu opuszka kciuka, zamiast palców lub kostki oraz na płynnym prowadzeniu linii melodycznych w oktawach. Nie zdobywając wtedy specjalnego uznania już w 1948 roku zaproszony został do big-bandu Lionela Hamptona, z którym sporo później nagrywał i koncertował. Na początku lat 50-tych powrócił do Indianapolis, gdzie grał z braćmi Buddym (wibrafonistą) i Monkiem (basistą) w Montgomery - Johnson Quintet. Po jednym z koncertów Cannonball Adderley zaproponował gitarzyście -naturszczykowi sesję nagraniową. Dzięki tej rekomendacji Montgomery nagrał w firmie Riverside Records serię albumów z – gościnnie towarzyszącymi gitarzyście – Hankiem Jonesem i Ronem Carterem. Albumy te zwróciły uwagę krytyków na zdolnego wirtuoza i niebawem Wes Montgomery stał się popularnym gitarzystą jazzowym. Do swoich zespołów zapraszał go Cannonball Adderley (album „Pollwinners”), Miles Davis i Jimmy Smith, grywał także w grupie Johna Coltrane’a. Kolejne nagrania, tym razem z dużą orkiestrą smyczkową, jeszcze bardziej rozszerzyły jego artystyczne ambicje i spodobały się szerszej publiczności. Jednak Montgomery, nie bacząc na komercyjny sukces albumów takich jak „Movin’ Wes”, „Bumpin”, „Goin’ Out Of My Head”, „California Dreamin’” i „A Day In The Life”), grał nadal w małych zespołach, zarówno ze swymi braćmi, jak też Wyntonem Kellym, Herbem Alpertem i Haroldem Mabernem.Wes Montgomery był wybitnym muzykiem, który wywarł ogromny wpływ zarówno na współczesnych mu, jak i na dzisiejszych gitarzystów. Pat Metheny, Steve Ray Vaughan, Joe Satriani, Jimi Hendrix, Pat Martino, Joe Pass, Lee Ritenour, John Scofield – uznają go za jednego z najbardziej wpływowych gitarzystów wszechczasów. Legendarny gitarzysta-samouk otrzymał nominacje do nagrody Grammy za „Bumpin”, „Eleanor Rigby”, „Down Here on The Ground” i „Willow Weep For Me” a statuetkę Grammy za album “Going Out Of My Head”, który uznano za najlepszą płytą jazzową 1967 roku . Dionizy Piątkowski autor polskiej Encyklopedii Jazzu
„Fallen” – debiutancki album formacji Evanescence, która podbiła listy przebojów za sprawą takich utworów jak „Bring Me To Life” czy „My Immortal”. Oryginalnie płyta ukazała się 4 marca 2003, a do tej pory sprzedano ponad 17 mln egzemplarzy na całym świecie. Evanescence otrzymało za krążek dwie nagrody Grammy. Tracklista: 1. Going Under 2. Bring Me To Life 3. Everybody's Fool 4. My Immortal 5. Haunted 6. Tourniquet 7. Imaginary 8. Taking Over Me 9. Hello 10. My Last Breath 11. Whisper 12. My Immortal (Band Version)
Druga płyta utalentowanego amerykańskiego rapera Theophilusa Londona. Nowojorskiego artystę wspomógł w studiu Kanye West. 21-krotny laureat Grammy jest nie tylko producentem wykonawczym tuzina piosenek, ale również udzielił się wokalnie w kawałku „Can’t Stop My Love”.
Jedenasta studyjna płyta największego eksportowego hitu Szwecji po grupie ABBA, czyli hardrockowców z Europe. Muzycy nagrywali album "Walk The Earth" w legendarnych studiach Abbey Road w Londynie. Produkcję wziął na siebie laureat Grammy Dave Cobb (wcześniej m.in. Rival Sons). Przypomnijmy, że zespół Europe istnieje od 1979 roku. Sprzedał na całym świecie ponad 25 mln płyty i wylansował megahit "The Final Countdown".
Kenny Wayne Shepherd to pięciokrotnie nominowanym artysta Grammy, który sprzedał miliony albumów na całym świecie. "The Traveler" to ważna płyta dla fanów blues rocka.