Znakomity amerykański kontrabasista Larry Grenadier o płycie Sebastiana napisał – “Na swojej nowej płycie Sebastian Zawadzki łączy głębokie wyczucie klasycznej techniki i kompozycji z kreatywnością i improwizacją jazzową. Efektem tego jest w pełni autorska muzyka, która wymyka się kategoriom. Bardzo dobrze zapowiadająca się płyta nagrana przez bardzo utalentowanego młodego muzyka”.
Nowy krążek jednego z najwybitniejszych składów na scenie eksperymetnalnego rocka. Zespół z Portland z niesłychaną inwencją odnajduje własną ścieżkę między free jazzowa improwizacją, psychodelicznymi tripami, garażową jazgotliwością i acid-folkiem. Tak powinien brzmieć prawdziwy post-rock.
Trouble Hunting to polsko – duński kwintet założony przez Tomka Licaka w październiku 2010 roku w duńskim Odense, grający awangardową muzykę improwizowaną. Trouble Hunting jest eksperymentem, którego celem jest znalezienie balansu pomiędzy kompozycją a improwizacją. Jest również pochyleniem się nad zagadnieniem formy w muzyce improwizowanej. Założeniem lidera jest zrealizowanie konkretnych zagadnień formalnych i melodycznych w oparciu o zebrane doświadczenia i przemyślenia, sterując swoimi kompozycjami bezpośrednio na scenie nadaje nowe kształty co nadaje zespołowi oryginalne brzmienie oraz unikalną spójność stylistyczna. Trouble Hunting powstał pod wpływem nowojorskiego środowiska związanego z School For Improvised Music oraz kopenhaskiego wydawnictwa ILK. Z pozoru klasyczny jazzowy skład odwraca do góry nogami pojęcia abstrakcyjne i prowokuje do odnalezienia balansu między kompozycją a improwizacją. Twórcze poszukiwania to kłopoty, ale wygrywa ten, kto skutecznie na nie poluje, w myśli odwróconego przysłowia „Im więcej drzew - tym dalej w las!”. Zespół powstał w duńskim Odense w 2012 roku, liderem oraz autorem kompozycji jest Tomek Licak. Pierwsza płyta zespołu, wydana w 2012 roku zyskała znakomite recenzje i znalazła się w zestawieniu 10 najważniejszych płyt jazzowych 2012 w rankingach redaktorów. "Somebody Else With A Wrong Dog" - to rozwinięcie idei "Improwizacji kompozycją". Elementy, które w jazzie wydawały się już tak mocno ugruntowane, są tu wytrącane ze swoich orbit i nabierają nowych znaczeń, tworząc odrębny świat kolorów, form i pojęć. Tomasz Licak - saksofonista oraz kompozytor. Absolwent Carl Nielsen Academy of Music w Odense (2012) oraz Rhytmic Music Conservatory w Kopenhadze, gdzie ukończył elitarne studia podyplomowe (Soloist Advanced Postgraduate Diploma). Laureat licznych nagród, w tym Grand Prix Jazz nad Odrą 2013, Grand Prix Bielskiej Zadymki Jazzowej 2010. Muzycy: Tomasz Licak – saksofon tenorowy, klarnety Sven Dam Meinild – saksofon altowy, tenorowy Tomasz Dąbrowski – trąbka, balkan horn Richard Andresson – gitara basowa Kasper Tom Christiansen – perkusja
Po 30 latach przerwy Tomasz Stańko ponownie wrócił do swojego debiutanckiego dzieła "Balladyny". Co prawda w innym składzie, ale dalej muzyk pozostaje główną perłą wykonania. Pierwowzorem jest nagranie z 1976 dla monachijskiej wytwórni ECM Reocrds, przez co Stańko stał się pierwszym Polakiem nagrywającym dla jakże prestiżowej zagranicznej wytwórni. "Jazz szybko staje się nawykiem. Nic innego w życiu nie robię, granie na trąbce jest moim życiem." - jak mówił w jednym z wywiadów jazzman, dla niego trąbka jest wszystkim. I trzeba przyznać, że pierwsze nagranie, stało się niemal kultowym dla artysty. Całość pełna jest niedopowiedzeń muzycznych, równocześnie zaś improwizacja jazzowa tworzy spójną całość. Krążek, na którym Stańko występuje w składzie z Tomaszem Szukalskim, Dave Holland Edward Vesala, stał się kultową pozycją miłośników jazzu. Warto przy tym wspomnieć, że właśnie na podstawie ?Balladyny? amerykański magazyn Downbeat dokonał analizy trąbki i nut w dorobku Stańko.
Fumio Yasuda to japoński kompozytor i pianista. Zaczynał uczyć się gry na klasycznym pianinie we weczesnym dzieciństwie. Studia zaczął na Kunitachi College of Music. Szybko zaczął interesowaćsię improwizacją i występować ze znanymi japońskimi improwizatorami. W 1995 zaczął współpracę ze znanym japońskim fotografem - Nobuyoshim Arakim.
Obsypani wieloma wyróżnieniami za dotychczasowe płyty nieustająco prezentują najwyższy kunszt. Każdy z trójki muzyków już wielokrotnie prezentował swoje zespoły. Mamy więc do czynienia nie tylko z doskonałymi sidemanami ale z muzykami, o których nie sposób mówić inaczej jak o muzykach kompletnych. W ubiegłym roku ukazała się płyta "Ballads", tytuł wielce niebezpieczny, jak często na płytach o takim właśnie tytule znajdowała się wyłącznie sentymentalna papka, nużąca swoją monotonią. Muzyka tego wyjątkowego tria, będąca niezwykle liryczną, nie popada jednak w cukierkową słodycz, a melancholia nie przytłacza słuchacza, lecz jest chwilą oddechu, zwolnienia, namysłu w zabieganym bez końca współczesnym świecie. Najnowsza płyta, a właściwie podwójny krążek to zapis japońskich koncertów, jakie trio dało w marcu 2004 w Tokio i Jokohamie. Maciej Nowak, recenzent Diapazonu tak opisuje płytę: (...) Nie potrafię powiedzieć, czy to sytuacja występowania na żywo, czy też specyficzna japońska publiczność, o której w superlatywach wypowiada się tak wymagający artysta jak Keith Jarrett, sprawiły, że muzykę tria zdominował duch improwizacji. Rzecz do tej pory niespotykana w karierze PBJ. Na poprzedniej płycie live, czyli 'Current Conditions', nie znajdziemy przecież utworów improwizowanych 'tu i teraz'. 'Live in Japan' naturalnie nie zawiera hałasu wytwarzanego przez Cecila Taylora, a przez niektórych krytyków nazywanych odkrywczą muzyką. Nie, tutaj improwizacja ma swoją logiczną formę, i to ona, a nie pojemność formatu CD, wyznacza jej przebieg - początek, środek i koniec. (...) Duch swobodnego muzykowania obecny jest nie tylko we wspomnianych wcześniej rozbudowanych kompozycjach. Improwizacja, zarówno ta swobodna, nie sprowadzająca się do przekształceń tematu, jak i właśnie ta, bazująca na materiale tematycznym stanowi główny motor rozwijający akcję muzyczną. Pewnie dlatego wymieniona już kompozycja Barona 'Broken Time', sprawia wrażenie freejazzowej próby. W połączeniu w jazzowym liryzmem i często zbliżoną do klasyki harmonią, daje to naprawdę wyjątkowo interesujący efekt estetyczny. Przez to wszystko, co napisałem wyżej nie chcę powiedzieć, że Pieranunzi zmienił swoje emploi. Nic podobnego, nadal nie wstydzi się prostych i wzruszających tematów. Nie jest to jednak ocierająca się często o banał prostota E. S. T. Muzycy: Enrico Pieranunzi - piano Marc Johnson - bass Joey Baron - drums Tracklista: CD 1 1. Aurora Giapponese 2. Impronippo 3. How Can You Not? 4. If Only for a Time 5. Mio Caro Dottor Gräsler. Enrico Pieranunzi, Morricone, E. 6. Musashi. Enrico Pieranunzi, Morricone, E. 7. Improleaves CD 2 1. Winter Moon 2. Broken Time. Enrico Pieranunzi, Baron, J. 3. Tokyo Reflections 4. Nuovo Cinema Paradiso. Enrico Pieranunzi, Morricone, E. 5. Ninfa Plebea. Enrico Pieranunzi, Morricone, E. 6. When I Think of You 7. Improminor
Debiutancki album Ani Stępniewskiej "Na mojej drodze" wyrósł z fascynacji muzyką jazzowa, world music oraz utworami Petera Gabriela. O charakterze płyty decyduje jednak słowiański temperament wokalistki i polskie teksty. Piosenki tworzą osobistą opowieść, w której improwizacja ustępuje miejsca słowu, a akustyczne instrumenty współgrają z subtelnymi niuansami głosu. Na album składa się 14 piosenek. Autorami większości z nich są Ania i pianista- Miłosz Wośko.
Pajujo weszli do studia zimą 2012. Pełni energii, nadziei i wyobraźni zarejestrowali 12 autorskich kompozycji na album „Bieguny”. Kilka z nich powstało dopiero w studiu, przed samym nagraniem, jako dowód tego ze improwizacja i spontaniczność to kolejne imiona muzyki.
Pulsarus istnieje od 2003 roku i szuka tego czym jest „modern jazz”, czy może „jazz today”… Etykiety szybko się zużywają, a dziś już nawet jazz bywa hasłem wzbudzającym kontrowersje. Wielu muzyków mówiło, że tego już nie ma. Ale wiemy do czego to hasło się odwołuje, jaka historia i energia się za tym kryje.Pulsarus stara się wykonać jakiś następny krok. W kompozycji, improwizacji, brzmieniu. Po tym co już było i czego odtwarzać nie warto. Out To Lunch, Free Jazz czy Interstellar Space są już nagrane. Interesuje mnie to, co nie do końca zbadane, nieoczywiste i może trudne w pierwszym kontakcie. Chcę czegoś, co intryguje i wciąga.Bee Itch zawiera w sobie strategie improwizacyjne dalekie od typowej jazzowej wariacyjności. Ważna jest grupowa komunikacja i język będący wypadkową osobowości i indywidualności muzyków. Improwizacje, w przeciwieństwie do kompozycji prezentujących zaplanowane z góry idee, są wspólnym wysiłkiem, mapą zespołu ograniczoną jedynie czasem lub czy zasadą.Jedyna wytyczna to dać sobie miejsce i zarazem prowokować do działania. Szukać w instrumencie, bawić się ekspresją, nie zatrzymywać się. Po prostu: inna metoda to inna muzyka. Ta improwizacja daje szansę bardziej abstrakcyjnej, laboratoryjnej tkance która zawsze mnie fascynowała. Zespół wspólnie frazuje i wspólnie oddycha, co w połączeniu z nieoczywistym językiem instrumentalnym daje interesujący mnie preparat.Pulsarus – eksplozja i tkliwość, postrockowy ciężar, czasem furia i wrzask. Zmasowane uderzenie. Duże skoki napięć, nieodzowna elektronika. Czasem obsesja do granic wytrzymałości obok paraliżującej melancholii. Repetycje albo neurotyczny brak powtórzeń, ale też melodie. Polecam słuchać głośno.(Dominik Strycharski)
Kolejna pozycja z hiszpańskiej firmy Cantus, przypominająca najlepsze nagrania tego wydawnictwa. Oprócz muzycznego mistrzostwa jest to także niezwykle atrakcyjna edycja z obszerną książeczką pełną wnikliwych uwag, pięknych zdjęć i ilustracji oraz ciekawych anegdot. Tytuł płyty “Musicke from the Ayre and Back to the Ground” odnosi się do symboliki dwóch pierwiastków, ziemi i powietrza. Jest to swobodna improwizacja na temat wspólnego elementu, znajdującego się pomiędzy dwoma żywiołami. Jej celem jest przedstawienie różnorodnych form instrumentalnych w starym stylu - fantazji i pavany - jak i bardziej nowoczesnych - sarabandy i couranta.