Pochodzący z Polski band Druga Strona Lustra, grają muzykę reggae. Band założono w 2002 roku z inicjatywy Jarosława „Maxima” Szklarczyka i Zygmunta „Zigi” Tomali. W 2005 roku wydali singiel zatytułowany „Fundament/Propaganda”, natomiast w 2006 roku swój debiut studyjny „Język żywiołów”.
Nienaturalny głos Anneli Drecker po raz pierwszy stał się znany dzięki muzyce jej zespołu Bel Canto w późnych latach 80-tych. W wieku 17 lat Anneli opuściła rodzinne miasto z członkami zespołu Geir Jenssen (aka Biosphere) i Nils Johansenem i wyjechała do Brukseli. Kontrakt podpisany w legendarnej belgijskiej wytwórni Crammed Discs przez Bel Canto uchwycił ducha europejskiej muzyki elektronicznej. Pierwsze dwa albumy "White Out Conditions" i "Birds Of Passage" zostały wydane na arenie międzynarodowej i trzykrotnie zdobyły norweską nagrodę Grammy. Ze swoim charakterystycznym stylem śpiewu, często porównywanym do takich tuzów jak Lisa Gerrard i Liz Frasier, Anneli współpracowała z takimi artystami jak Hector Zazou, Jah Wobble, Gavin Friday, DJ Krush, Tim Simenon, Simon Raymonde z Cocteau Twins, Guy Sigsworth i Ketil Bjørnstad. Dołączyła do A-ha podczas dwóch światowych tras koncertowych jako gościnna wokalistka i przez ponad 10 lat koncertowała z Røyksoppem i współtworzyła wiele piosenek. "Rocks & Straws" to oda do jej rodzinnego miasta i regionu. Piosenki, wszystkie skomponowane przez Anneli, oparte są na tekstach kultowego poety Arvida Hanssena i przetłumaczone na język angielski przez artystę i pisarza Roya-Frode'a Løvlanda. Wiersze Hanssena są pod silnym wpływem tajemniczej i potężnej natury tego arktycznego regionu, jak pisma Knuta Hamsun'a, urodzonego zaledwie kilka mil od miejsca urodzenia Hanssena. "Rocks & Straws" to także bardzo akustyczna płyta oparta na technikach nagrywania z lat 70. Muzyka grana jest na żywo z najlepszymi norweskimi muzykami: gitarzystą Eivindem Aarsetem, perkusistą Rune Arnesenem, basistą Ole Vegard Skauge i The Arctic Philharmonic, uznaną orkiestrą Tromsø. Oprócz śpiewu Anneli gra na fortepianie.
Tym razem zespół postanowił zmierzyć się z liryką polskich Kolumbów. Wiersze Baczyńskiego, Gajcego, Borowskiego, Szczepańskiego i innych zostały zilustrowane muzyką rockową. Kilka z utworów odwołuje się bezpośrednio do dramatycznych wydarzeń Powstania Warszawskiego, jednak większość tekstów to przemyślenia dotyczące sensu życia, wątpliwości i dylematów, z jakimi borykali się młodzi ludzie w trudnych czasach okupacji. Wydawnictwo odwołuje się do naszego dziedzictwa narodowego, przypomina wybitnych poetów, promuje bogaty język polski, oddziałuje na świadomość historyczną i popularyzuje świadomość patriotyzmu bez patosu i egzaltacji. Wydawcami płyty są: Narodowe Centrum Kultury i Silver Records. Mecenasem premierowego wydania płyty jest Energa S.A. Na płycie znajduje się 12 utworów:
Muzycy spotkali się po raz pierwszy jesienią 2008 roku, podczas pracy nad projektem orkiestry "Resonance" Kena Vandermarka.Pomysłodawcą projektu jest saksofonista i kompozytor Mikołaj Trzaska. Muzyka kwartetu to kontynuacja tradycji free jazzu i muzyki improwizowanej, poszerzona o indywidualny język muzyczny każdego z członków zespołu. Skład grupy stanowią cztery, wybitne indywidualności w świecie muzyki jazzowej. Repertuar Inner Ear łączy rozmaite tradycje: jazz tradycyjny, sonorystykę i muzykę współczesną, na styku tych stylów mamy do czynienia z nowym, intymnym światem. Główną ideą zespołu jest forma dialogu akustycznych instrumentów. Podczas improwizacji muzycy przyjmują różne rodzaje narracji, od roli akompaniatorów, którzy z poszczególnych fraz budują skomplikowane struktury kompozycyjne aż do roli solistów. Dzięki poszukiwaniom współbrzmień, zatracają się granice pomiędzy brzmieniami instrumentów. Zaskakująca jest ekspresja tria - dynamika oscyluje pomiędzy bardzo delikatnymi detalami aż po silne, niemal rockowe akcenty. Wszystkich muzyków kwartetu łączy wspólna cecha - każdy stworzył własny język wyrazu, który wykorzystuje w improwizacji. I choć skład instrumentalny jest w całości tradycyjny i akustyczny, muzyka kwartetu brzmi bardzo współcześnie.
"W 2015 roku obchodziliśmy 60-tą rocznicę śmierci Charliego Parkera. Bardzo chciałem, aby ten album był czymś nowym, innym niż dotychczas. Chciałem pokazać ludziom kim był "Bird” i jak wielki miał wpływ na jazz. Zamiast układać kolejną kompilację jego przebojów w tradycyjnym, bebopowym stylu, stworzyliśmy więc formę, która, ograniczona pojemnością płyty kompaktowej, opowiada historię jego życia. Podjąłem współpracę z grupą muzyków jazzowych znanych ze swojej innowacyjności i wyobraźni. Udało się nam stworzyć muzyczny język, którym mógłby posługiwać się Bird, gdyby żył i komponował w naszych czasach. Jest to język joyce’owski, pełen metafor. Intuicyjny dialog zastępuje w nim struktury znane z form jazzu tradycyjnego. Do pracy nad warstwą liryczną zaprosiłem Davida Baerwalda – kompozytora i autora tekstów, którego bardzo dobrze znam z zespołu David and David. W efekcie naszej pracy powstała spójna narracja, która rozciąga się na cały album. Lista muzyków, którzy wzięli udział w tym projekcie jest imponująca. Są trzej instrumentaliści, którzy pracowali z Davidem Bowiem nad jego ostatnim albumem – fenomenalnym Blackstar (Donny McCaslin, Ben Monder, Mark Giuliana). Jest Eric Harland, jest Craig Taborn, Larry Grenadier oraz Scott Colley – artyści, którzy swoje niebywałe zaawansowanie techniczne łączą z wizją i wyobraźnią. Są niebywale utalentowani wokaliści. Barbara Hannigan, która wciela się w rolę ostatniej żony Parkera - Chan, jest moim zdaniem jednym z najbardziej ekscytujących współczesnych głosów kobiecych. Występuje z najlepszymi orkiestrami na całym świecie, specjalizując się w dziełach kompozytorów muzyki współczesnej, takich jak: Berio, Alban Berg, Ligeti, Strawiński, Boulez i wielu innych. Aktor Jeffrey Wright jest laureatem nagrody Emmy. Pojawiał się w tak różnych projektach, jak: Basquiat – Taniec Ze Śmiercią, Igrzyska Śmierci, czy Anioły w Ameryce. Obecnie można go oglądać w hicie telewizji HBO – serialu Westworld. Laureat nagrody Grammy – Gregory Porter, Melody Gardot, Luciana Souza, Madeleine Peyroux oraz legendarny Kurt Elling – wszyscy są niesamowitymi wokalistami, których nie trzeba nikomu przedstawiać. Dodajmy do tego młode talenty, takie jak Kandace Springs, czy sensację YouTube’a - Camille Bertault. Ten album zdecydowanie wykracza poza ramy tradycyjnie rozumianego hołdu dla danego artysty. To nowatorska, muzyczna sztuka o Charliem Parkerze, jego muzyce, jego aniołach i demonach. -Larry Klein
Ortodoksyjnym bluesmanem byłem tylko na początku. A potem cały czas poszukiwałem, kombinowałem, eksperymentowałem. Bo zawsze mnie korciło, by zrobić to trochę inaczej, niż robili moi mistrzowie – mówi Sławek Wierzcholski. A wszystko zaczęło się dość przypadkowo… Latem 1980 roku po drugim roku studiów prawniczych Sławek wziął urlop dziekański i wyjechał do USA. Kierowały nim poważne zamiary matrymonialne, ale za Oceanem zamiast przed ołtarz trafił, jako wolny słuchacz na wykłady z teorii jazzu na Indiana University w Bloomington. Potem przeniósł się do Chicago – miasta usianego bluesowymi klubami, niczym dobre ciasto rodzynkami. Kilka razy udało mu się wejść na scenę i dołączyć z harmonijką do Czarnych Mistrzów. Co prawda w ramach odpłatnych jamów, na kilka chorusów, ale i tak było warto, no bo gdzie indziej na świecie – on, 22-letni młokos z Polski – mógłby stanąć ramię w ramię z takimi tuzami bluesa, jak Buddy Guy czy Junior Wells? Niespełna rok później wrócił do rodzinnego Torunia zaopatrzony w komplet bluesowych harmonijek, gitarę Gibson Les Paul oraz doszlifowany język angielski. Wiosną 1982 roku, w pierwszych miesiącach stanu wojennego, na mieście pojawiły się plakaty zapowiadające koncert nowego zespołu. W takich oto okolicznościach na polskiej scenie bluesowej zadebiutowała Nocna Zmiana Bluesa, formacja, która po latach stała się jednym z najważniejszych wykonawców tego gatunku nad Wisłą. Sławek zaś dość szybko (acz nie bez rozterek) uznał, że nie będzie ani prawnikiem, (choć studia skończył), ani też nauczycielem angielskiego (choć jego znajomość w śpiewaniu bluesa bardzo mu się przydała, a i trzyletnie nauczanie w żeńskim studium nauczycielskim do dziś wspomina z sympatią).
Symfonie, opery, koncerty, dzieła chóralne i kameralne…. Wolfgang Amadeusz Mozart stworzył niezwykły, bogaty i barwny świat muzyczny, który odcisnął trwały ślad na całej późniejszej historii muzyki. Był niewątpliwie jednym z największych geniuszy muzycznych wszech czasów, a jego umiejętność czytania ludzkich emocji i tłumaczenia ich na język nutowy zapewniły mu mimo krótkiego, owianego licznymi tajemnicami życia, nieśmiertelność.
System dźwiękowy Pawła Hendricha stanowi koherentną całość, w której poszczególne parametry dzieła muzycznego (jak harmonia czy rytm) porządkowane są przez analogiczne procesy. Każda kolejna kompozycja poszerzała granice systemu i tworzyła jego kolejne warstwy. Najwyższa warstwa nie mogłaby w tej strukturze istnieć bez wszystkich niższych poziomów. W tym sensie każdy kolejny utwór Pawła Hendricha stanowi metaformę, bowiem wykorzystuje język muzyczny wypracowany we wcześniejszych kompozycjach. Na pierwszy rzut oka gęste partytury Pawła Hendricha wydają się skomplikowane. Jednak są one złożone z prostych procesów. Prostota ta ukazałaby nam się, gdybyśmy mogli spojrzeć na tę twórczość jak na wielowymiarową przestrzeń, której każdy parametr możemy prześledzić z osobna.
Zespół Viguela, pochodzący z Castilla-La Mancha (Hiszpania), krainy Don Quixote'a, pielęgnują swoją tradycję z wielką szczerością i uczciwością. Prezentują muzykę ciągle żywą i pełną radości. W 2024 roku Viguela rozpoczęli prezentację ich własnego podejścia do stylów i repertuaru, by przywrócić archaiczny język muzyczny utrzymywany przy życiu do naszych czasów. Temperamento jest wspaniałym efektem tych działań.
Jeśli jeszcze Państwo nie mieliście okazji posmakować tarty ze słynnymi truskawkami kaszubskimi, to w tej chwili nadarza się niepowtarzalna okazja. Nadzienie, jakie wypełnia ten album, to najbardziej dorodne okazy, które przez lata kształtują kaszubska scenę muzyczną, w której tradycja miesza się z nowoczesnością, ludowe instrumenty z brzmieniami wykreowanymi przez komputery, młodość z doświadczeniami ludowych zespołów. Jednym słowem to płyta, która daje wgląd w jaki sposób młode pokolenie muzyków potrafi w umiejętny sposób czerpać z tradycji na rzecz twórczości rozrywkowej. I co najważniejsze – pokazuje, że język kaszubski wspaniale sprawdza się w każdym rodzaju muzyki od popu, Dance, po muzykę rockową, kabaretową czy disco polo. Zachęcam wiec do sięgnięcia po ten album, by w pełni poznać Artystów, dla których twórczość ich dziadków stała się inspiracją do tworzenia piosenek autorskich.