Tracklista:1. Cregged2. Escobar3. Subjugate4. Crowd Warmup (Skit)5. Lewisham6. Sammy Sammy Warne (Skit)7. Corn On the Cob8. Toxic9. When I Point (Skit)10. Hummingbird11. On Job (Skit)12. Uncle Blaze13. Pendulum Medley14. Sexiest Man (Skit)15. Sexy Sexy16. Sousamaphone17. Riot Jazz! (Skit)18. Livin' On a Prayer19. 54-46 (Was My Number)
Zespół grający muzykę z gatunku rocka Velvet Insane. Prezentuje płytę zatytułowaną „Velvet Insane” nagraną w 2018 roku i zawiera dziesięć niepowtarzalnych utworów. Płytę otacza aura ciężkiego brzmienia, która emitują niezrównane pokłady rockowej energii w postaci dźwięków, dając słuchaczowi niebywałe przeżycia muzyczne. Tracklista: 1. Break Out Of Eden 2. High On Love 3. Help Me 4. Coffee, Jazz And Arts 5. My Way Of Life Is You 6. Nottingman 7. Lincoln Road 8. Infinity 9. King Of The Foolish 10. Six Steps Away
Rok 2019 został ogłoszony przez organizację Unesco Rokiem Komedy. 24 kwietnia 2019 przypada 50 rocznica śmierci Krzysztofa Komedy – wybitnego polskiego kompozytora, twórcy muzyki do wielu filmów i niekwestionowanego prekursora jazzu. Mając na uwadze tak ważne wydarzenie kulturalne i muzyczne oraz uznanie dla muzyka na całym świecie, Universal Music Polska przygotował dla sympatyków jazzu i fanów Komedy wydawnictwo ukazujące współczesną interpretację jego kompozycji w wykonaniu i aranżacji polskiego saksofonisty jazzowego Adama Pierończyka. Edycja limitowana płyty CD. „Muzyka Krzysztofa Komedy w nowym świetle, z nowym blaskiem, iskrząca. Prowadzona lekko, czasem niemal tanecznie, uwolniona od muzealnych konwencji, choć jej kompozytor bezdyskusyjnie zasługuje na godne miejsce w muzeum. To inny Komeda niż ten, którego znamy, choć nie mniej głęboki, nie mniej poruszający. Adam Pierończyk doskonale rozumie, że zbliżyć się do Komedy można tylko wówczas, kiedy nie próbuje się go imitować. Płyta „The Innocent Sorcerer” wpisuje się w wielką historię polskiego jazzu, który objawił się w latach pięćdziesiątych, po wyjściu z katakumb, przynosząc takie dzieła jak album Komedy „Astigmatic”, a po nim wiele ważnych, poświęconych Komedzie dedykacji. Wkrótce po przedwczesnej tragicznej śmierci tego pianisty, kompozytora i lidera jazzowego, Tomasz Stańko nagrał płytę „Music for K” (1970). Na płycie „Litania”, wydanej pod koniec lat dziewięćdziesiątych, Stańko powrócił do tematów Komedy. Adam Pierończyk, rocznik 1970, do muzyki Komedy dotarł inną drogą. Po wydaniu wielu płyt z własnymi kompozycjami uznał, że osiągnął dojrzałość pozwalającą złożyć hołd mistrzowi. Płyta Adama Pierończyka nie tylko oddaje atmosferę kompozycji Krzysztofa Komedy, ale odzwierciedla też własne doświadczenia tego saksofonisty i lidera jazzowego. Jak zawsze w przypadku udanych dedykacji, także i tutaj powstaje portret podwójny: portretowanego i portretującego. Jeśli istnieją słowa zdolne opisać muzykę Krzysztofa Komedy, to są nimi „magia” i „imaginacja”. Wynika to pewnie ze związków tego pianisty, kompozytora i jazzmana z filmem. A także z tego, że Komeda jako nowoczesny, światowej sławy kompozytor filmowy, nie tylko ilustrował filmowe obrazy, lecz również uzupełniał je muzycznie. Każda z jego kompozycji ma inną atmosferę. Przepełnioną jazzem i nie poddającą się żadnym regułom, zwięzłą i jednocześnie pozostawiającą widzom i słuchaczom szerokie pole fantazji. Istnieją bohaterowie, których blask blednie z biegiem historii. Natomiast obecność Komedy staje się coraz wyraźniejsza, choć od jego śmierci upłynęło już ponad czterdzieści lat. Jest postacią kultową nie tylko w Polsce. W Nowym Jorku powstał „Komeda Project”, młody polsko-duński kwintet „Kattorna” odwołuje się już w samej nazwie do jednej z kompozycji Komedy, zewsząd płyną wyrazy podziwu i uznania dla muzyka, dzięki któremu jazz zyskał wymiar europejski i poetycką oprawę. Adam Pierończyk zbliża się do Komedy próbując zrozumieć istotę jego muzyki, a nie naśladując jego brzmienie. Fundamentalna jest rezygnacja z fortepianu, który w pierwszym rzędzie kojarzymy z Komedą. Gitara klasyczna wprowadza przestrzenny, lekki nastrój. Struny nylonowe zamiast stalowych, więcej instrumentów perkusyjnych niż samej perkusji. Do tego dwaj otwarci Amerykanie, jeden na kontrabasie, a drugi szybujący wraz z Adamem Pierończykiem. Echa Coltrane’a, harmonie Billa Evansa, latynoska lekkość, własne uczucia i tematy Komedy, przyciągnięcie uwagi słuchacza i pełne zanurzenie. O ile poświęcone Komedzie projekty Tomasza Stańki – w których czasem także pojawiał się Adam Pierończyk – przypominają oryginały w pełnych fantazji wersjach brzmieniowych, to muzyka z tego albumu podchodzi do kompozycji Komedy niejako od zewnątrz, odkrywa je na nowo, na nowo aranżuje, okrąża i uaktualnia. Tytuł „Komeda: The Innocent Sorcerer“ nawiązuje do filmu Andrzeja Wajdy z 1960 roku, który portretuje środowisko młodej warszawskiej bohemy tamtych lat. W filmie występują Roman Polański i Krzysztof Komeda, którzy właściwie w dużej mierze grają tu samych siebie. „Niewinni czarodzieje” – „The Innocent Sorcerers” to obraz powojennego pokolenia zorientowanego na Zachód. Tytuł filmu wykorzystano jako nazwę festiwalu, organizowanego przez Muzeum Powstania Warszawskiego, ponieważ odzwierciedla on tamten czas – fazę intelektualnego buntu w literaturze, filmie, fotografii, muzyce i sztuce, dążenia do wolności w warunkach zimnej wojny i dyktatury komunistycznej. To czas czarno-białych filmów, egzystencjalnych debat do świtu, egzystencjalnej ucieczki w sztukę. Adamowi Pierończykowi udaje się wyimaginować sobie ten świat, znany mu tylko z opowieści, i zanurzyć się w nim. Nocne staccato maszyny do pisania jest obecne tak samo jak dalekie przestrzenie Pojezierza Mazurskiego, czy młodzieńcze szaleństwa, które szybko przeistaczają się w gorzką powagę. Wielowarstwowe obrazy brzmieniowe, nasycone esencją muzyki Komedy, zaczynają przy tym żyć własnym życiem. Nie potrzebują już odniesienia do źródeł. Choć oczywiście warto wspomnieć, że „Wicker Basket” Komedy z 1965 roku został skomponwnay dla animowanego filmu Mirosława Kijowicza. Utwór „Kattorna” powstał dla filmu duńskiego reżysera Henninga Carlsena o tym samym tytule i znajduje się również na słynnym albumie Komedy „Astigmatic”. „Sleep Safe and Warm”, jedna z najbardziej znanych kompozycji Komedy, to część muzyki do filmu Romana Polańskiego „Rosemary’s Baby”. Utwór „Crazy Girl”, dedykacja Komedy dla jego żony Zofii, miał swoją prapremierę na festiwalu Jazz Jamboree 1961 w Warszawie, a rok później został włączony do ścieżki dźwiękowej filmu Polańskiego „Nóż w wodzie”. „After The Catastrophe” to kompozycja Komedy do płyty wydanej w cyklu „Jazz i Poezja” pod tytułem, zaczerpniętym z Czesława Miłosza, „Moja słodka europejska „Roman II“ („Dwójka Rzymska“), jedna z najstarszych kompozycji Komedy, powstała w 1958 roku w Krakowie. Adam Pierończyk nauczył się od Komedy, że dźwiękiem można operować podobnie jak kolorem i światłem. Tomasz Stańko nazywał Komedę „swoim pierwszym guru”, który wytyczył mu kierunek, tak jak Pablo Picasso i Miles Davis wskazywali drogę. Komeda jest nadal wielkim czarodziejem, a jego muzyka łączy kolejne jazzowe pokolenia.” - Bert Noglik, tłum. Renata Serednicka. Projekt powstał z inicjatywy Muzeum Powstania Warszawskiego. Album otrzymał w 2011 nagrodę Fryderyki za najlepszy album jazzowy roku. Muzycy biorący udział w nagraniu: Adam Pierończyk - soprano & tenor saxophone Gary Thomas - tenor saxophone Nelson Veras - guitar Anthony Cox - double bass Łukasz Żyta - drums, percussions, typewriter „Co! Jeszcze, jeszcze jedna płyta z Komedą? Tak pomyślałem, gdy dowiedziałem się o tym projekcie. Jednak już po pierwszych taktach wiedziałem, że ta płyta to coś zupełnie innego i niezwykłego. Tak niestandardowe potraktowanie tej muzyki powoduje, że zdecydowanie więcej tu Pierończyka niż Komedy. Brawo Adam!” - Zbigniew Namysłowski. „Komeda odżył i jak gdyby odmłodniał. Adamie! Siłą swojej wspaniałej wyobraźni wskrzesiłeś Krzysia. Sprawileś Mu jakby nowy garnitur, w ktorym jest Mu do twarzy. Myślę, ze Krzysztof się w nim dobrze czuje i jest zadowolony. A ja składam gratulacje!“ - Janusz Muniak „Świetne CD. Nowy, inny Komeda, Komeda Pierończyka. Świetni muzycy. Świetna produkcja, aranżacja, sound i wybor utworow. Bomba. Naprawdę godne polecenia.”- Tomasz Stańko „Komeda, ale inaczej. Czasem zadumany, czasem odlotowy – wydaje się nieraz, że to już nie on. Ale jak dawno pamiętam, Komeda sam zawsze chciał, żeby było inaczej. Jeśli przyjmiemy, że Komeda nie zawsze musi być taki sam jak niegdyś i posłuchamy, co od siebie proponuje Pierończyk, nagle okaże się, że Komeda też tam jest.” - Jan Ptaszyn Wroblewski
Seven Shades Darker jest już siódmym albumem w dorobku Ola Onabule, brytyjsko-nigeryjskiego artysty, którego kariera rozwija się od niemal dwóch dekad. Zawierający czternaście utworów album ugruntowuje jego pozycję jednego z najlepszych współczesnych wokalistów i autorów piosenek.Rytm bez wątpienia zakorzeniony w soulu i bluesie końca lat sześćdziesiątych i lat siedemdziesiątych, tworzy niezwykłe połączenie z pełną smutku, złożoną afrykańską melodyką. W innych utworach jęczące przesterowane gitary chwytają się rytmów zbudowanych wokół złożonego metrum, które w takim samy stopniu wydają się rozjuszać, co koić słuchacza. Gdy pozornie zwykłe rytmy na 4/4 urzekają czymś znajomym, tekstowo porusza się w sferze słowotwórstwa, które wymyka się prostym założeniom. Ballady są niczym nowe requiem, są odą dla odchodzących bliskich. Funkowe wyprawy wyrażane w galopujących afrykańskich kościelnych hymnach dokumentują uciekanie cennego czasu, rozprawiają się z zazdrością, tchórzostwem, utratą tożsamości i oczami świata wpatrującymi się w niechcianego gościa. Ola dzięki swojemu wspaniałemu , nieprzewidywalnemu w żadnym momencie głosowi, wymyka się wszelakim definicjom. Rozkoszuje się swoimi talentami jak dziecko, celebrując wyczyn, jakim jest w dzisiejszych czasach nagranie siódmego albumu.To co wyróżnia Seven Shades Darker, to na pewno w pewnym stopniu wrażliwość Ola, którą słychać w poetyckich tekstach. Jak sam mówi: Chociaż moją muzykę określa inny idiom, piszę prosto z serca, jak twórcy ludowych piosenek i z pragnieniem, by moje słowa zostały wysłuchane i zrozumiane. Choć w sposób zajmujący i przejmujący porusza tak osobiste tematy jak utrata bliskiej osoby (Gone), podsuwa też utwory o bardziej socjologicznym czy nawet globalnym przekazie. Wtedy jego słowa rozlśniewają najjaśniej. W Fast daje upust frustracji związanej z pustymi obietnicami naszych przywódców, zaś w A Name skupia się na zaszufladkowaniu czy poddaństwu, które dzieli ludzi. Afrykańskie korzenie Ola leżą u podstaw większości zawartych na płycie utworów, a najlepszym przykładem jest Great Expectations, smutne rozmyślanie o nadziei na powrót do domu i konfrontacji z rzeczywistością. Kariera Ola jest świadectwem jego pasji i wytrwałości. Przecierał swój indywidualny szlak na każdym kroku. Najpierw odwrócił się od oczekiwań związanych z jego nauką prawa, po czym zdecydował się na pracę poza systemem wielkich wytwórni płytowych. Zaczął budowę własnego studia nagraniowego, założył własną wytwórnię i niestrudzenie koncertował z własnym zespołem. Teraz regularnie pojawiaja się na największych światowych festiwalach i w największych salach koncertowych. Ma nadzieję na wtargnięcie do Ameryki i Azji, chciałby odegrać pewną rolę w szerzeniu świadomości dotyczącej nadchodzącej globalizacji świata.W styczniu 2011 roku Ola występował z Deutsche Film Orchestra w Nikolaisaal w Poczdamie, gdzie zaprezentował specjalnie zaaranżowany materiał z Seven Shades Darker. Ponadto artysta często występuje na międzynarodowych festiwalach jazzowych, wśród których były The Montreal Jazz Festival, Vancouver Coastal Jazz Festival, Victoria Jazz Festival, Edmonton Jazz Festival w Kanadzie, Umea Jazz Festival Sweden, Blueballs Music Festival Switzerland, Edinburgh Fringe Festival, Leverkusen Jazz Festival, Silda Jazz Festival Of Norway, The Duke Ellington Jazz Festival w The Kennedy Center w Waszyngtonie, Ingolstadt Jazz Festival i Aalener Jazz Festival. Pojawiał się również w legendarnych klubach, jak Ronnie Scott's, Blue Note, New York, Joe's Public Theater i berliński Quasimodo's, a także prestiżowych salach w rodzaju londyńskiej Queen Elizabeth Hall. Onabule otwierał koncerty takim gwiazdom jak Gladys Knight, Roberta Flack, Seal, Al Jarreau, Diane Reeves czy Patti Labelle.W lutym 2011 roku Real World Records i Bowers & Wilkins zaprezentowali kilka utworów z nowego albumu w ramach projektu Society Of Sound. Na płycie znalazły się fenomenalne aranżacje instrumentów dętych, których autorem jest Dennis Mackrel (niedawno mianowany dyrektorem Count Basie Orchestra). Ponadto w nagraniu płyty wzięli udział wspaniali muzycy sesyjni, regularnie współpracujący z takim artystami jak Tom Jones, Van Morrison czy Yusef Islam.
High Definition Quartet to jeden z najciekawszych i najbardziej utytułowanych polskich zespołów jazzowych młodego pokolenia. Jego oryginalność i muzyczna świeżość zostały docenione w kraju i za granicą – kwartet zdobył szereg najwyższych laurów na prestiżowych festiwalach i konkursach jazzowych, w tym najcenniejszą – I nagrodę na Jazz Hoeilaart 2011 w Belgii. Muzycy zespołu są też laureatami konkursów indywidualnych, m.in. Montreux Jazz Solo Piano Competition 2011 w Szwajcarii (Piotr Orzechowski) czy Bass2012 Copenhagen w Danii (Alan Wykpisz). Kwartet ma na koncie współpracę z gigantem jazzowej trąbki Randym Breckerem, w ramach której odbył tournée po Polsce (2012) i krajach Zatoki Perskiej (2013).
Easy Star All-Stars wkracza w nowy rozdział kariery dzięki wydaniu pierwszego albumu - pierwszego pełnowymiarowego albumu z oryginalnym materiałem. Tracklista: Side A 1. Don’t Stop The Music 2. Break Of Dawn 3. First Light (Ramblin’ Fever) 4. One Likkle Draw (featuring Junior Jazz and Daddy Lion Chandell) 5. Something Went Wrong Side B 1. Easy Now Star (featuring The Meditations, Tony Tuff and Lady Ann) 2. Universal Law 3. Paid My Dues 4. Reggae Pension 5. Unbelievable (featuring Cas Haley)
Wyjątkowa seria „& The City. Essentials”, to składanka posiadająca wszystko co najlepsze ze świata jazzu. Tym razem dwupłytowe wydanie w którym zebrane są najpopularniejsze jazzowe utwory, sygnowane jest nazwiskiem Urszuli Dudziak, jednej z najbardziej rozpoznawalnych osób polskiej sceny muzycznej. Niepowtarzalność serii „& The City” podkreśla eleganckie a zarazem proste opakowanie z wytwornym designem oraz ponadczasowa oferta muzyczna w której zakocha się każdy słuchacz. Elegancja, szyk oraz jazz. To idealne podsumowanie serii „& The City”. Jazz & The City Tracklista: CD 1 1. Dave Brubeck Quartet - Take Five 2. Nat "King" Cole - Unforgettable 3. Louis Armstrong - La Vie En Rose 4. Miles Davis - So What 5. Ella Fitzgerald And Louis Armstrong - Summertime 6. Bobby Darin - Caravan 7. Nina Simone - My Baby Just Cares For Me 8. John Lee Hooker - Boom Boom 9. Chet Baker - My Funny Valentine 10. Ray Charles - Georgia On My Mind 11. Ella Fitzgerald - Cheek To Cheek 12. Quincy Jones - Desafinado 13. Frank Sinatra - Come Fly With Me 14. Nat "King" Cole - Mood Indigo CD 2 1. George Lewis - Mack The Knife 2. David Rose & His Orchestra - Body And Soul 3. Johnny Mathis - Fly Me To The Moon 4. Dinah Washington - Time After Time 5. Thelonious Monk - Solitude 6. Ray Charles - Hit The Road Jack 7. Carmen Mcrae - Strange Fruit 8. Dean Martin - Dream A Little Dream Of Me 9. London Pops Orchestra - Call Me Irresponsible 10. Connie Francis - Besame Mucho 11. Stan Getz And Strings - Nature Boy 12. Ella Fitzgerald - Stella By Starlight 13. Charlie Parker - April In Paris 14. Rita Reys - Waltz For Debbie 15. Cannonball Adderley - A Little Taste
Edycja płyty „Astigmatic” powinna znaleźć się w zbiorach muzycznych każdego fana Krzysztofa Komedy i polskiego jazzu. Album został wznowiony w ramach kultowej serii „Polish Jazz” przez Polskie Nagrania. Reedycję przygotowano z niezwykłą starannością, autorem odświeżonego brzmienia jest wybitny reżyser dźwięku - Jacek Gawłowski. Płyty zostały wytłoczone gramaturze 180. „Astigmatic”, płyta nagrana przez Kwintet Krzysztofa Komedy to dzieło, które stało się fundamentem polskiej sceny jazzu. Nagrana ponad 50 lat temu, niezmiennie określana jest w opiniach znawców, jak i zwykłych fanów jazzu jako najwybitniejszy album nagrany kiedykolwiek przez polskich muzyków. Tę opinię potwierdzają plebiscyty i ankiety organizowane w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat przez programy radiowe (m.in. Program III PR, Program II PR), jak i fachowe pisma (Jazz Forum). Płyta „Astigmatic” Krzysztofa Komedy niezmiennie dostawała najwięcej głosów. „Astigmatic” to sztandarowe dzieło Krzysztofa Komedy, twórcy, do którego dorobku odwołują się polscy muzycy reprezentujący różne pokolenia i orientacje stylistyczne. Jest mitem, którego siła nie słabnie, mimo tego, że od śmierci kompozytora minęło kilkadziesiąt lat. Płyta jest dostępna również na CD.Tracklista:Side A 1. AstigmaticSide B 1. Kattorna 2. Svantetic
Wydawnictwo "Real Gone Jazz" przedstawia 3 płyty CD zawierające aż 6 oryginalnych klasycznych zremasterowanych albumów kultowego amerykańskiego pianisty jazzowego Elmo Hope : "Meditations", "High Hope", "Hope Meets Foster", "Informal Jazz", "Here Hope", "Harold Land The Fox". Etykiety na płytach CD są koloru czarnego stanowiąc w pomniejszonej skali imitację płyt winylowych . 8-miostronicowa książeczka zawiera składy zespołów grających na poszczególnych płytach oraz katalog wykonawców wydanych przez Real Gone Jazz.Całość opakowana jest w plastikowy box. Seria Real Gone Jazz wydała także zremasterowane oryginalne albumy takich gwiazd jak : Nina Simone, Ahmad Jamal, Thelonious Monk, Charles Mingus, Chet Baker, Ornette Coleman, John Coltrane, Jimmy Smith, Bill Evans, Ken Nordine, Horace Silver, Cecil Taylor, Donald Byrd, Herbie Mann, Les Baxter, Martin Denny, Ray Charles, Sonny Clark, Sonny Rollins, Dave Brubeck, Oscar Peterson, Paul Chambers, Cal Tjader, Cannonball Adderley, Andre Previn, Wes Montgomery, Hank Mobley, Sarah Vaughan, Sun Ra, Sonny Stitt, Modern Jazz Quartet, Quincy Jones, Miles Davis, Ben Webster, Eric Dolphy, Blue Mitchell, Kenny Burrell, Stan Kenton, Red Garland, Johnny Cash, Frank Sinatra, Bo Diddley, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Duke Ellington, Duane Eddy, Chet Atkins, Chuck Berry, Stan Getz, Elvis Presley, Bud Powell, Kenny Dorham, Lou Donaldson, Kenny Drew, Curtis Fuller, Max Roach, J.J. Johnson, Art Blakey, Art Farmer, Eddie Cochran, Ella Fitzgerald, Johnny Hodges, Elmo Hope, Peggy Lee, Nelson Riddle, Arthur Lyman, Shorty Rogers, Bobby Hackett, Gene Ammons, June Christy, Al Cohn, Doris Day, Herb Ellis, Jimmy Giuffre, Johnny Griffin, Bill Haley & His Comets, Wanda Jackson, Thad Jones, King Curtis, Peggy Lee, Sabu Martinez, Carmen McRae, Ricky Nelson, Andre Previn, Yma Sumac, Stanley Turrentine, Dearie Blossom.
"The Road Less Travelled" to już trzeci album Clare dla tej prestiżowej wytwórni. Jej poprzednia płyta "Orsino's Songs" otrzymała wiele wyróżnień. Jazzowe magazyny Jazz Journal, Jazz Rag czy Jazz UK zaliczyły jej album do grona wokalnych płyt roku. Clare Teal jest pierwszą w historii wokalistką nominowaną jednocześnie do dwóch nagród BBC Jazz Awards: Best Vocalist i Best Newcomer categories. Płyta do gratka dla fanów śpiewających pań, kiedy podpisywała kontrakt z wytwórnią Candid Clare Teal miała tylko 18 lat, dziś jest niewiele starsza lecz swobodą, elegancją i talentem interpretacyjnym mogłaby podzielić się ze swoimi starszymi koleżankami. Gościnny udział najsłynniejszego obecnie jazzowego wokalisty Jamie Culluma jest dodatkową atrakcją płyty. Tracklista: 1. Dream2. So Blue3. The Road Less Travelled4. Blue Skies5. Something I Dreamed Last Night6. Miss Otis Regrets7. Out Of Nowhere8. Velvet Moon9. This Time The Dream's On Me10. Change Partners11. What A Diff'rence A Day Made12. Madrugada13. Teach Me Tonight14. I'm Beginning To See The Light Muzycy:Martin Litton: pianoNils Solberg: guitarJohn Day: bassRod Brown: drumsSimon Wallace: piano, hammond organMark Crooks: reedsJamie Cullum: vocalsMelvin Duffy: pedal steel guitar