Billie Holiday, właściwie Elinore Harris (ur. 7 kwietnia 1915 w Filadelfii, zm. 17 lipca 1959 w Nowym Jorku) – amerykańska śpiewaczka jazzowa, przedstawicielka "miejskiej", swingowej odmiany wokalistyki jazzowej. Przez Lestera Younga, lojalnego przyjaciela i partnera muzycznego, nazywana także Lady Day.
Jazzowa pianistka i wokalistka Diana Krall należy do grona wybitnych osobowości we współczesnym świecie muzycznym. Posiada na swoim koncie pięć nagród Grammy®, jest powszechnie szanowaną artystka, odnoszącą wielkie sukcesy zarówno na scenie jak i w studio nagraniowym. W ciągu ostatnich 30 lat Krall sprzedała więcej albumów niż jakakolwiek inna jazzowa wokalistka, co pozwoliło jej osiągnąć status jednej z najlepiej sprzedających się Artystek swego pokolenia. Jej albumy dziewięciokrotnie osiągały złoto, trzy razy platynę i siedem razy wielokrotną platynę. Diana Krall jest prawdziwą potęgą muzyczną.
Nagrany w 1962 roku album Combo! mistrza muzyki filmowej Henry’ego Mancini ukazujący jazzową stronę tego wyjątkowego artysty.
Chet Baker - jeden z najbardziej lirycznych trębaczy jazzowych, subtelny wokalista, który brzmieniem swojego jazzu zjednał tej muzyce miliony entuzjastów na całym świecie. To jego wielki przebój „My Funny Valentine” stał się najlepszą rekomendacją dla nowoczesnego jazzu i na stałe wszedł do kanonu muzyki rozrywkowej. Brzmienie trąbki oraz sugestywnego śpiewu ukazuje całą ideę cool-jazzu Zachodniego Wybrzeża, który zdominował amerykańską scenę jazzową Ameryki w latach pięćdziesiątych. Wielką sławę przyniosła mu współpraca z Gerry’m Mulliganem w jego słynnym kwartecie oraz lata spędzone w zespołach Charliego Parkera i Jima Halla.
Bez wątpienia jeden z najciekawszych europejskich saksofonistów jazzowych, Yuri Honing, wydał właśnie kwartetową płytę, skrojoną jak najlepszy garnitur. I tak jak w przypadku dobrze skrojonego garnituru ważna jest całość, nie tylko spodnie i marynarka, ale też dodatki, tak na płycie "Goldbrun" spotykamy oryginalną koncepcję kompozytorską, nadającą muzyce niezbędny charakter, pełne uważności i kreatywności interakcje pomiędzy instrumentalistami i co najważniejsze jednorodną koncepcję całości, zrodzoną z fascynacji europejskim malarstwem i muzyką klasyczną. Już sam tytuł wymyślony przez Honinga - "Goldbrun", a który wg. lidera oznacza jego autonomiczną koncepcję kompozytorską wskazuje, że mamy do czynienia z czymś nietuzinkowym. Motywy harmoniczne, pomimo podziału na siedem części splecione są w większą całość, co słychać w tym, że każdy drugi interwał głównego motywu jest małym dźwiękowym znacznikiem. Ten sposób nieliniowego komponowania ma swoje źródła w dorobku Johna Coltrane'a (album "Lush Life" z 1961 roku w "Like Like In Love"). Nie jest to zatem płyta stricte jazzowa - nie ma tu mowy o swingu czy długich improwizacjach. Nie jest to też muzyka klasyczna. Jest to coś nowego, co wyprowadza skostniały język mainstreamowego jazzu w inną rzeczywistość, a jednocześnie nadaje muzyce intymny i osobistych wymiar niezwykłych osobowości czwórki instrumentalistów, spośród których na szczególną uwagę zasługuje znakomity pianista Wolfert Brederode, mistrz czystego brzmienia i wyczucia harmonii. Doskonale prowadzi muzyczną narrację lider, przepiękny, ciepły ton jego instrumentu dodaje muzyce niezwykłej aury. Na pochwałę zasługuje tez strona techniczna nagrania, jakość wybrzmień, dynamika i to zarówno w skali mikro jak i makro jest po prostu wyborna. (Mateusz Krępski) Muzycy: Yuri Honing - Saxophone Joost Lijbaart - Drums Gulli Gudmundsson - Double bass Wolfert Brederode - Piano Tracklista: 1. Goldbrun I 2. Goldbrun II 3. Goldbrun III 4. Goldbrun IV 5. Goldbrun V 6. Goldbrun VI 7. Goldbrun VII
Wybitne utwory jazzowe wykonane przez: Ursa Leimgrubera (sopranowy i tenorowy saksofon), Jacquesa Demierre’a (pianino), oraz Barre Phillipsa (podwójny bass). Płyta to osiem niepowtarzalnych utworów tworzących niezwykły i magiczny klimat płyty. Jazzowa podróż która na pewno Ci się nie znudzi. Tracklista: 1. Albeit 2. Tiebla 3. Eatlib 4. Itable 5. Baleti 6. Etabli 7. Abteil 8. Ilbeat
Louis Daniel Armstrong (pseudonim artystyczny Satchmo lub Pops) (ur. 4 sierpnia 1901 w Nowym Orleanie, zm. 6 lipca 1971 w Nowym Jorku) – amerykański trębacz i wokalista jazzowy. Wyróżniał się stylem gry na trąbce i wokalistyką jazzową, do której wprowadził śpiew scatem. W 1990 Louis Armstrong został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Jego imieniem nazwany został stadion w kompleksie tenisowym USTA National Tennis Center.
Spotkanie muzyków jazzowych o teatralnej wyobraźni z poezją Michała Rusinka zaowocowało albumem „Jazzowa kantata”. Ignacy Wiśniewski Trio proponuje z jednej strony współczesny, energiczny jazz, z drugiej – dużą emocjonalność tekstów śpiewanych przez musicalowego solistę Kamila Dominiaka. Michał Rusinek tak wyjaśnia zamierzenia: „Teksty układają się między sercem a rozumem, między emocją a nauką, bo jakoś widocznie tam mnie zaprowadziła wyobraźnia. W niektórych jest nieco patosu, w innych wiele smutku, w jednym jest czysty obłęd – i żart”. To drugi album grupy, po wydanym w 2016 roku „Jazz Shirim”. Płyta „Kantata Jazzowa” nagrana została w październiku 2018 roku w Monochrom Studio, a zrealizowana dzięki wsparciu stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z Programu Młoda Polska 2018. Muzycy: Ignacy Wiśniewski Trio: Ignacy Jan Wiśniewski - fortepian Adam Żuchowski - kontrabas Paweł Osicki - perkusja oraz Kamil Dominiak – śpiew Michał Rusinek - tekst Ignacy Jan Wiśniewski - muzyka
Duet wirtuozów rozpropagowanego przez Piazzollę tanga traktowanego nie jak taniec, a jak otwarta na jazzową improwizację forma muzyczna.
To jedna z najmilszych niespodzianek tego roku: “One Good Thing” solowa płyta Lou Rhodes, wokalistki popularnych u nas Lamb, na świecie ukaże się w drugiej połowie marca nakładem wytwórni Motion, założonej przez członków The Cinematic Orchestra. Solowa płyta Rhodes to jakby wypadkowa wzniosłych poetycznych piosenek Lamb, klimatycznych pasaży The Cinematic Orchestra, smooth elegancji SADE i NORAH JONES, ale też liryczności Portishead. Idealny balans miedzy folkowym ciepłem, popowym urokiem, jazzową elegancją!W dziesięć lat od premiery klasycznego krążka The Cinematic Orchestra “Motion”, lider Cinematic - Jason Swinscoe i Ninja Tune ponownie zjednoczyli siły pod szyldem Motion, zakładając wspólnie nową wytwórnię. Jak podkreśla Brytyjka, szczególnie zależało jej, by na płycie wyczuwalny był silny związek między akustyczną gitarą i jej niezwykłym głosem. I rzeczywiście: piękne akustyczne aranżacje i urocze brzmienia smyczków doskonale pasują do ciepłego wokalu Rhodes, a całość - choć bardzo osobista (część piosenek powstałą po śmierci siostry Lou, Janey) nabiera zaskakująco uniwersalnego wymiaru.“Czasem trzeba pogodzić się z bolesną prawdą, że nie nad wszystkim w życiu mamy kontrolę. I pozostaje nam wtedy jedynie nadzieja oraz szukanie drobnych radości, docenianie pozornie małych rzeczy, które nam się przydarzają” - mówi artystka, tłumacząc refleksyjny, a jednak stoicko pogodny ton płyty.“One Good Thing” to album szczególny także dlatego, że po 6 latach przerwy - Lou znów współpracowała przy jego nagrywaniu z dawnym partnerem z Lamb - Andy Barlowem, o którym mówi “jest dla mnie jak brat”. Choć za produkcje płyty odpowiada sama artystka, Andy pomógł jej odnaleźć harmonię pomiędzy surowością, introwertyczną zadumą i pocieszającym ciepłem. To także dzięki niemu Lou ponownie doceniła magię, jaką jest tworzenie muzyki. I znalazła idealny balans między folkowym ciepłem, popowym urokiem, jazzową elegancją. W efekcie powstał album niezwykle tajemniczy ale też wyciszający, urokliwie nastrojowy. “One Good Thing” Lou Rhodes to dźwiękowa poetycka fuzja romantycznych wokali, delikatnie pastelowych gitar, cudownie fantazyjnych barokowych smyków Rzeczywiście: very good thing!Lista utworów:1. One Good Thing2. There For The Taking3. The More I Run4. It All5. Janey6. Circles7. Magic Day8. The Ocean (Time Travellers Wife)9. Melancholy Me10. Baby11. Why Wait For Heaven